|

وقتی زیکو راه می‌رفت

رضا فیض‌بخش .کارشناس فوتبال ژاپن

بازی خداحافظی زیکو را هیچ‌وقت از یاد نمی‌برم. زیکو به‌زور راه می‌رفت چه برسد به دویدن. اواسط نیمه اول یک پنالتی مصلحتی را داور برای کاشیما انتلرز گرفت و زیکو پشت پنالتی قرار گرفت. زیکو توپ را به وسط زد و دروازه‌بان‌ حریف خیلی مصنوعی به یک سمت پرید تا توپ گل شود. زیکوی 42ساله بعد از گل قلمدوش بازیکنان هم‌تیمی‌اش شد و با فوتبال خداحافظی کرد و من 13ساله در حال‌وهوای نوجوانی‌ام به هوش ژاپنی‌ها شک می‌کردم که این پیرمرد با این‌همه هزینه چه عایدی‌ای برای فوتبال ژاپن و جی‌لیگ نوپا دارد. جی‌لیگ در سال 1993 با پیرمردهایی چون زیکو، لیت بارسکی و‌ گری لینکر کارش را شروع کرد. در سال 96 موج جدیدی از بازیکنان مطرح و این‌بار جوان‌تر به جی‌لیگ پیوستند. دونگا و بوخوالد از اشتوتگارت آمدند، جورجینو از بایرن‌مونیخ، باسیل بولی از مونکا و اسکوتوکویچ از مارسی. جالب اینجا بود که در ترکیب ثابت تیم‌ملی‌ برزیل در جام‌جهانی 98، سه بازیکن از جی‌لیگ می‌آمدند. در آن زمان حضور یک‌فصلی کازایوشی میورا در جنوا اتفاقی غیرقابل‌باور و به‌منزله تحقق یک رویا بود. سرعت پیشرفت فوتبال ژاپن عجیب بود؛ کم‌کم ستاره‌های جوان ژاپنی به اروپا معرفی شدند ناکاتا به پارما پیوست و شینجی اونو با فاینورد قرارداد بست. از آپیا که به ایران آمده بود از ناکاتا که در پروجا همبازی‌اش بود پرسیدم. خیلی از شخصیت حرفه‌ای‌اش تعریف می‌کرد، در تیمی که گواردیولا و روبرتو باجو همبازی‌اش بودند ناکاتا را حرفه‌ای‌ترین همبازی‌اش نامید. از خوردوخوراکش گرفته تا ساعت خواب و رفت‌وآمدهایش. تازه کم‌کم داشت برایم جا می‌افتاد، زیکو تنها کیفیت فوتبالش مطرح نبود، زیکو فرهنگ خودش را می‌آورد. فرهنگ یک فوتبالیست حرفه‌ای؛ همان فرهنگی که فوتبال ژاپن را از فوتبال آسیا جدا کرد. فهرست بازیکنان ژاپن برای جام‌جهانی 2014 را نگاه می‌کردم؛ 11 بازیکن از جی‌لیگ و 13 بازیکن از بهترین لیگ‌های اروپایی. از هوندای آث‌میلان و ناگاتوموی اینتر گرفته تا یوشیدای ساوتهمپتون و ساکای اشتوتگارت. همه جام‌جهانی‌های گذشته یک شگفتی بزرگ داشتند، من این ژاپن را کاندیدای اصلی شگفتی جام‌جهانی 2014 می‌دانم. راستی کسی از مسوولان فدراسیون در مورد مدل پیشرفت فوتبال ژاپن تحقیق کرده است؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.