|

رویای نیمه‌شب تابستان

مینا ساجدی‌نیا . روزنامه‌نگار

روزهای برگزاری جام‌جهانی 1990 بود که پدرم از طرف سازمان محل خدمتش به یکی از شهرستان‌های اطراف اهواز برای انجام یک ماموریت شش ماهه اعزام شد. محمد پسر ساده و مریض‌احوال یکی از نگهبان‌های اداره محل ماموریت بابا بود و رگ‌وریشه آبادانی داشت و خب مثل همه آبادانی‌ها عاشق سینه‌چاک طلایی‌پوشان برزیلی بود. اما این وسط یک‌جای کار می‌لنگید: محمد هر گردی را گردو می‌دید. «آخ آخ آخ مهندس، نگا کن پَ! ببین ‌ای عروسک چی می‌کنه خداوکیلی! آخ آخ چقدر مونده بازی تموم شده مهندس؟ (این را گفت و به ساعتی که به وقت ریودوژانیرو به مچ دستش بسته بود نگاهی انداخت) البته منظور ممد از عروسک «کارلوس والدراما» بود بازیکن تیم‌ملی کلمبیا با آن مدل موی عجیب‌وغریب آن سال‌هایش. اتفاقا همان روزها من و مامان و خواهرم یکی، دوهفته‌ای میهمان بابا بودیم و من این شانس را داشتم که مسابقات جام‌جهانی را توی آن شب‌های گرم تابستان در محضر ممد تماشا کنم، با آن چشم‌های از حدقه درآمده و خیره به صفحه تلویزیون 14اینچ رنگی ناسیونال که از آب گذشته و هدیه رییس سازمان به میهمانسرای اداره در آن شهر کوچک بود. ما خانوادگی طرفدار ایتالیا بودیم اما بابا حتی موقع دیدن فوتبال هم چشم از کتابی که توی دستش بود برنمی‌داشت و هرازگاهی با فریادهای خوشحالی یا ناراحتی ممد سرش را از روی کتاب برمی‌داشت: «محمد جان این تیم برزیل نیست که بابا! کلمبیاس!» «نه عامو شما سرت تو کتابه، دل به کار نمی‌دی، اینا زردن خو، کلمبوس کجا بود؟! آبادان برزیلته مهندس، یک کلام، نامه شد تمام.» و با دلخوری دوباره زل زد به صفحه تلویزیون. داشتیم بازی کلمبیا و آلمان را تماشا می‌کردیم و آلمان‌ها تا دقیقه 90 یک بر صفر جلو بودند. ممد حسابی کلافه بود و همه امیدش به والدرامای برزیلی‌ها. ما هم که طرفدار ایتالیا بودیم طبعا از ته دل می‌خواستیم که آلمان ببازد و به همین خاطر با ممد هم‌صدا شده بودیم. بازی به دقیقه 90 رسیده بود و دل توی دل ممد و ما نبود. «ای خدا تصدقت برزیلو یه کاریش بکن.‌ ای خدا همی شب جمعه پیاده میرُم سیدعباس» و دقیقه 90 بالاخره تیر خلاص شلیک شد و کلمبیایی‌ها گل تساوی را زدند. حالا ممد روی زمین بند نبود. ذکر «آبادان برزیلته» را گرفته بود و دور اتاق بندری می‌رقصید. من و بابا هم خوشحال از گل‌خوردن آلمان به ممد نگاه می‌کردیم و می‌خندیدیم و در آن بلبشویی که ممد درست کرده بود و صدا به صدا نمی‌رسید، می‌خواستیم حالی‌اش کنیم که آبادان و برزیل این وسط کاره‌ای نیستند. دوسال بعد ممد که ترکشی ناسور از روزهای جنگ به تن داشت به شهادت رسید و نشد که قهرمانی برزیل طلایی‌اش را در جام‌جهانی 1994 آمریکا ببیند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.