تب سرخ
بابک سرانیآذر .گزارشگر
تب سرخ فوتبال زیر پتک خنرالیسمو ترک برنداشت، در خفقان دیکتاتوری فرانکو خم به ابرو نیاورد، بیعدالتی را برابر ایتالیای 1974 و کرهجنوبی 2002 به چشم دید، از جداییطلبی و استقلالخواهی عدهای پا در گل مانده، زخم خورد اما همچنان سرخ و تبدار، داغ و خالص، زیبا و باشکوه ماند. ماند و قهرمان شد، یورو 2008 به جامجهانی 2010 پیوند خورد و فینال یورو 2012 برابر ایتالیا، باز هم قهرمانی و باز هم فوتبال، باز هم اعتبار. جامجهانی مرز و رنگ نمیشناسد، این را اتوکشیدههای اسکاندیناوی بر سردر سرمقالههای خود مینویسند اما مردمان سرزمین لالههای نارنجی، ژرمنهای آرمیده بر نفرت و کینه، ماتادورهای خسته و مدعی، قناریهای محکوم به درخشش و سیاههای باانگیزه، جامجهانی را با عینک دیگری تماشا میکنند، در چنین میدانی صحبت از صلح پایدار جهانی برای تیتر اول نیویورکتایمز و فیگارو خوب است نه برای جوانانی که در هوای شرجی سائوپائولو به دنبال هویت خود میگردند. اتحاد ملی زخمخورده اما هنوز از بین نرفته است و اسپانیا بدون بزرگانی چون پویول و با وجود مدعیانی چون ایسکو و خسه، برای فتحی دیگربار، قدم در بزرگترین تورنمنت ورزشی جهان خواهد
گذشت، تورنمنتی که به استناد آمار منتشرشده از کمیته بینالمللی المپیک بیش از دو برابر بیننده و حامی مالی به سوی خود جذب کرده است و هیجانش با مهمترین بازی المپیک هم قابلمقایسه نیست. این بار نه صعود از گروه، ساده است و نه رسیدن به جمع هشت یا چهار تیم برتر جهان اما فوتبالپرستان اسپانیا از گاوهای زخمی و تیرخورده خود فقط تکرار قهرمانی را طلب میکنند. مرام فوتبال هر چه باشد، باشد، اسپانیا بار دیگر برای قهرمانی آمده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.