|

فوتبال، ساحل و دریا

رونالدو . ستاره سابق برزیل

به‌عنوان یکی از اعضای کمیته برگزاری رقابت‌های جام‌جهانی 2014 از تلاش سراسری مردم اقصا ‌نقاط برزیل برای میزبانی آبرومند جام‌جهانی، سرشار از غرور شدم. همه می‌خواهیم بهترین میزبان تاریخ جام‌جهانی باشیم. درواقع باید بگویم دومین میزبانی برزیل به جهانیان ثابت خواهد کرد ما چه کشوری هستیم و چه مردم خوبی داریم. توریست‌هایی که در 31روز برگزاری رقابت‌ها به برزیل می‌آیند، خیلی زود متوجه می‌شوند فوتبال برای ما در پنج ستاره پیراهنمان خلاصه نمی‌شود و درواقع شیوه و عشق بزرگ زندگی ماست. همیشه به سفیری برای کشورم افتخار کرده‌ام. سختی‌های راه هیچ اهمیتی ندارد و وقتی با هم هستیم، احساس و قدرت غیرقابل‌باوری می‌یابیم. راحت بگویم. دوباره آن احساس خوب دوران بازی به من دست داده است. یک فینال بزرگ در پیش داریم چون باید به‌گونه‌ای آماده میزبانی شویم که دنیا تصور نکند ما فقط عاشقان ورزش و فوتبال هستیم. با میزبانی مطلوب ثابت می‌کنیم برزیل در همه زمینه‌ها از جمله اقتصاد، سیاست و مسایل اجتماعی تا جای ممکن پیشرفت کرده است. به‌عنوان کسی که در دوران بازی به جای‌جای کشور سفر کرده می‌توانم اطمینان دهم علاوه بر استادیوم‌های پرشور، سواحل زیبا و نقاط جذاب در انتظارتان خواهد بود. رودخانه آمازون، سواحل شمال‌شرق، تلاقی کوهستان و دریا در ریودوژانیرو، تنها بخشی از آن چیزهایی است که شمای توریست را صدا می‌زند. وجود فرهنگ‌های متنوع در سائوپائولو همه را متعجب می‌کند و جو بلوهوریزنته و البته معماری خاص برازیلیا را هم نباید از دست بدهید. تالاب شگفت‌انگیز کوییبا به زیباترشدن برزیل انجامیده است. با این اوصاف مانند رقابت‌های سال گذشته جام‌کنفدراسیون‌ها، اروپایی‌ها از لمس فرهنگ برزیلی در پورتوآلگره و کوریتیبا مشعوف می‌شوند. البته از مشکلات بیرون میدان برزیل فرار نمی‌کنیم. مردم در همه زمینه‌ها به اوضاع جاری اعتراض دارند و ما هنوز راه زیادی برای تکامل و دادن جواب مثبت به همه مطالبات مردم عصبانی در پیش داریم. بازیکنان فقط با توانایی‌های فنی برای برزیل افتخار کسب نمی‌کنند. قلب و روحمان هم درگیر تلاش برای پیشرفت و حل مشکلات از طریق موفقیت‌های فوتبالی است. بزرگان فوتبال این سرزمین همیشه توانسته‌اند مشکلات را آسان کنند. زیکو و کارکا در جام‌جهانی 1986 (اولین جامی که به یاد می‌آورم) موفق به کسب قهرمانی نشدند اما هنرنمایی‌هایشان، بازی‌هایی ماندگار رقم زد. بین آنهایی که با قلب و روحشان برای وطن بازی می‌کردند و منی که به تقلید از ابرستاره‌ها در کوچه و خیابان به دنبال توپ می‌دویدم، چیزی مشترک و پیوند‌دهنده به نام فوتبال و غرور ملی وجود داشت. هشت‌سال بعد بدون حتی یک‌دقیقه بازی، کنار بزرگانی مثل روماریو و به‌به‌تو قهرمان جهان شدم. کارناوال ماه ژوییه نشانی از بازگشت جام به کشورم بود. هر گل من در جام‌جهانی 2002 با احساسات پرشور هواداران مواجه می‌شد و به‌طور‌کلی قهرمانی در ژاپن، احساس ویژه‌ای نصیبم کرد. هنوز مردم، من را با گل‌هایم در فینال جام‌جهانی 2002 به آلمان به یاد می‌آورند اما درحال‌حاضر دوست دارم شما مرا خدمتگزار میزبانی برزیل در جام‌جهانی بدانید و وظیفه گل‌زدن را روی دوش امثال نیمار قرار دهید؛ آنهایی که باید جام‌ششم را در خانه نگه دارند. مردم از فاجعه باخت به اروگوئه در آخرین بازی جام‌جهانی 1950 حرف می‌زنند. اعتقاد دارم امسال بازی با آلمان فینال رویایی‌تری خواهد بود. البته برگزاری موفقیت‌آمیز جام‌جهانی در جای خود اهمیت فتح یک جام را دارد. بزرگ‌ترین پسر من، سال 2002 تنها دوسال داشت و سه فرزند دیگرم هنوز به دنیا نیامده بودند. می‌خواهم آنها به یاد بیاورند پدرشان در یکی از بهترین میزبانی‌های جام‌جهانی نقش داشت و به دستاوردهای دوران بازی و روزهای فعلی من افتخار کنند. در پایان یک آرزوی خبیثانه دارم؛ امیدوارم کلوزه رکورد گلزنی مرا نشکند و بهترین گلزن تاریخ جام‌جهانی نشود! او پسر و فوتبالیست خیلی قدرتمندی است و خب، رکوردها هم برای شکستن خلق شده‌اند. اگر او این کار را انجام دهد، دستاورد بزرگی رقم زده است. مانند بقیه به میرو هم خوشامد می‌گویم. در برزیل، همگی را می‌بینم!
منبع: فورفورتو

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.