|

آینه

ایران سرمقاله: «جشن دلواپسی با کدام منطق؟» حسن وزینی اگر به چرخه ظهور علنی و رسانه‌ای دلواپسان در یک ماه اخیر بنگریم، مشهود است که آنان از دلواپسی در حوزه مذاکرات هسته‌ای به دلواپسی در حوزه سیاسی و اجتماعی نیز رسیده‌اند. از نظر ناظران سیاسی ترویج و توسعه نگرانی و دلواپسی بیانگر آن است که یک اتاق فکر سیاسی و رسانه‌ای در پشت صحنه حضور خیابانی این جریان قرار دارد و در واقع دلواپسی نقابی است که برخی بر چهره زده‌اند تا دولت را در همه بخش‌ها دچار چالش کنند... اگر در روزهای آغازین، آنها مدعی یک جریان خودجوش و دانشجویی بودند امروز یارگیری از همه بخش‌ها را هدف خود قرار داده‌اند و از طریق وارونه‌سازی رسانه‌ای و گاه دروغ‌پردازی، بدبینی و بی‌اعتمادی به دولت را ترویج می‌کنند. رسانه‌ها و تریبون‌های حامی آنها نیز آشکارا و بی‌محابا از آنان پشتیبانی می‌کنند. شاید اگر هشدارهای بی‌سابقه اخیر سردار فیروزآبادی نبود، این جریان رسانه‌ای تحرک تازه‌تری را نیز کلید زده بود. اعتماد یادداشت: «نشست استانبول ادامه مذاکرات وین4» علی خرم بخشی از مشکلات مطروحه در نشست اجلاس وین4 اکنون آسان‌تر گشته و اعتمادسازی ایران مرحله به مرحله می‌تواند به پیش رود. خوشبختانه اراده سیاسی هم درجمهوری اسلامی ایران و هم در گروه1+5 جهت پیشبرد مذاکرات پرونده هسته‌ای به خوبی مشاهده می‌شود و این مهم، نویدبخش به‌ثمررسیدن مذاکرات دیپلماتیک جاری خواهد بود. مسیر اگر سخت و طولانی است ولیکن با همت و پشتیبانی مردم و نظام می‌توان به آن فائق آمد و ضمن حفظ دستاوردهای صنعت هسته‌ای به جهان اثبات کرد که فعالیت‌های هسته‌ای ایران صلح‌آمیز است. جوان یادداشت: «دروغی بزرگ و خیانتی نابخشودنی» یدالله جوانی اگر کسانی در داخل کشور، جمهوری اسلامی را به جنگ‌طلبی متهم کنند، نام کار آنان را چه می‌توان گذاشت. اینان به استناد چه شواهد، قرائن، اسناد و مدارکی اینچنین جمهوری اسلامی را به جنگ‌طلبی متهم می‌سازند؟ آیا تلاش نظام اسلامی و مسوولان عالی کشور برای افزایش اقتدار ملی و ارتقای بنیه دفاعی ایران، نشان و دلیلی برای جنگ‌طلب بودن جمهوری اسلامی است؟ آیا شعار مقاومت و ایستادگی در برابر استکبار به معنای جنگ‌طلبی است؟ آیا می‌توان گفت اگر نظامی در برابر تهدیدات دشمنانش، سیاست مقابله به مثل و پاسخ دادن قاطع و کوبنده را اتخاذ نماید، آن نظام و مسوولانش جنگ‌طلب هستند؟ آیا پاسخ صریح و قاطع فرماندهان نظامی کشور به تهدیدات نظامی دشمن را می‌توان به جنگ‌طلبی تفسیر کرد؟ ... این افراد همان کسانی هستند که در طول سالیان گذشته و به‌ویژه در دوره موسوم به اصلاحات، به جای تاکید بر نظریه «بازدارندگی نظامی»، بر نظریه «بازدارندگی سیاسی» تاکید داشته و بر همین اساس، تلاش نیروهای مسلح برای تقویت قدرت دفاعی کشور و مواضع صریح و قاطع فرماندهان نظامی در قبال تهدیدات دشمنان را بر نمی‌تابیده و این نوع مواضع را عامل تحریک دشمن دانسته و از آن به‌عنوان رویکردی جنگ‌طلبانه یاد می‌کردند؟ وطن امروز سرمقاله: «زلزله ملی‌گرایان در اروپای بینوایان» شروین طاهر متاسفانه رسانه‌های ما هم با ادعای حاکمان فعلی اتحادیه اروپا همنوا شده‌اند که گرایش یافتن مردم فرانسه به حزب بشدت ملی‌گرای جبهه‌ملی، یا انگلیسی‌ها به حزب ضد اروپای استقلال (یوکیپ) و اقبال دیگر جریان‌های دست‌راستی و چپی و ملی‌گرای افراطی صرفا به خاطر نارضایتی مردم اروپا از وضعیت کار و معیشت ناشی از بحران اقتصادی بوده است حال آنکه این بحران، کاتالیزور قیام بخشی از اروپا که بخش بسیار مهمی از آن نیز هست، علیه اتحادیه اروپا بوده... . در برخی کشورها درصد مشارکت بینوایانی که تا یک دهه پیش رویای اروپایی داشتند به زحمت به 20درصد واجدان شرایط می‌رسد (مثلا اسلواکی 13درصد) پس این اکثریت بینوایان خاموش و ناراضی بوده‌اند که راه را برای زلزله ملی‌گرایان در اروپا گشوده‌اند. نفی امپراتوری پرمدعا و سلطه‌گر اما بی‌مسوولیت اروپایی بیش از آنکه مساله‌ای معیشتی باشد، جنبه هویتی دارد. کیهان سرمقاله: «مصر، فردای انتخابات»؛ سعدالله زارعی انتخابات ریاست‌جمهوری در مصر طی دو روز گذشته برگزار شد... اخوانی‌ها گمان می‌کردند که در این انتخابات اکثریت حدود 13میلیون‌نفری که در خرداد 91 به کاندیدای آنان رای دادند، از شرکت در این انتخابات اجتناب ورزیده و سبب متلاشی‌شدن مشروعیت رژیم نظامی می‌شوند... اما انتخابات برگزار شد و همان کسانی که دو سال پیش به محمد المرسی رای دادند هم به صحنه آمده، بخشی به سیسی و بخشی هم به صباحی رای دادند. اگر اخوانی‌ها در این انتخابات مشارکت کرده بودند می‌توانستند بخش زیادی از آرای مرسی را به سمت صباحی سوق دهند البته ممکن بود این اقدام نیز مانع پیروزی سیسی نشود اما در نهایت اخوان و توده‌هایی که به صباحی رأی داده بودند، یک جبهه مشترک شده و در ادامه از حمایت آنان در مواقع فشار بهره‌مند می‌شدند و این تا حد زیادی دست دولت سیسی را در آینده از افزایش تضییقات علیه اخوان‌المسلمین می‌بست. در واقع می‌توان گفت در دوره بیداری اسلامی، استراتژی مردمی، مشارکت و هجوم به صندوق‌های رای است و کسانی که این فراست را ندارند از حامیان بیداری اسلامی هم جا می‌مانند هرچند در صحنه‌ای مظلوم هم واقع شده باشند. با این وصف همانطور که سیسی هم در ایام تبلیغات انتخاباتی بیان می‌کرد، دوره سخت‌تری در انتظار اخوان‌المسلمین است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.