«انجمن اماس ایران» همپای همیشگی بیماران
زندگی زیباست، حتی با «اماس»
جمشید لطفی . رییس انجمن اماس ایران
اماس (مولتیپل اسکلروزیس) حمله سیستم ایمنی بدن به خود بدن، با علتی ناشناخته است. این بیماری سلسله اعصاب مرکزی (مغز و نخاع) را در قسمتهای مختلف درگیر میکند، بهنحوی که میلین پوشش رشتههای عصبی مورد حمله گلبولهای سفید بدن فرد قرار میگیرد. البته تحقیقات جدید، حمله گلبولهای سفید به رشتههای آکسونی را نیز نشان داده است. طبق آمارها در بسیاری از کشورهای جهان از جمله ایران، بیماری اماس در حال افزایش است. اماس از جمله بیماریهایی است که در اکثر موارد جوانان، قشر فرهیخته و تحصیلکرده جامعه را مبتلا میکند. این موضوع، ما را با این پرسش روبهرو میکند که چرا اماس در طبقات پایین اجتماع (از لحاظ اقتصادی) کمتر مشاهده میشود. هنوز پاسخی به این سوال داده نشده است. 30سال پیش هیچکس در ایران نمیدانست اماس چیست، اما با افزایش شیوع این بیماری، به همت گروهی از خیرین، خانوادههای بیماران مبتلا به اماس و پزشکان، «انجمن اماس ایران» در سال 1378 تشکیل شد. هدف اصلی این انجمن، حمایتهای اجتماعی، کمکهای اقتصادی و برنامهریزی در جهت پژوهش در زمینه بیماری اماس است. در حال حاضر، «انجمن اماس ایران»، بزرگترین سازمانی است
که در این زمینه فعالیت میکند. این سازمان در ابتدا کارش را از یک اتاق در خیابان سمیه تهران شروع کرد و هماکنون ساختمانهای بزرگی در اختیار دارد که از همه آنها برای کمک به بهبود این بیماری استفاده میشود. این سازمان آمار بیماران را تنظیم میکند و به شکل خیریه اداره میشود. اما یک نکته بسیار مهم در مورد فعالیتهای این نهاد آن است که این نهاد نماینده بیماران و همیشه پیگیر کارهای درمانی آنان است. البته لازم به ذکر است همه فعالیتهای خیریه «انجمن اماس ایران» با همکاری اشخاص و موسسههای خیریه انجام میشود. در این موسسه خدمات فیزیوتراپی و خیریه دیگر انجام میشود. اگر قرار باشد از مغز کسی امآرآی تهیه کنند، اما او امکانات مالی لازم را نداشته باشد، افراد خیر با روی گشاده، به ما و این بیماران کمک میکنند. از آنجایی که کارنامه انجمن روشن است و اینجا کسی حقوق نمیگیرد و کمک دولتی آنچنانی نیز وجود ندارد، افراد خیر به ما اعتماد دارند و با رضایت خاطر به ما کمک میکنند. در عین حال با تشکیل انجمن اماس ایران، برای افراد بسیاری ایجاد اشتغال شده است. پاسخدادن به سوالات بیماران، تشکیل سمینارها و برنامههای تفریحی، از دیگر
برنامههای ماست. یکی از موفقترین «انجیاو»ها در ایران، همین موسسه حمایت از بیماران مبتلا به اماس است. علاوه بر این، ما به شکل مستمر با دولت و موسسههای دولتی هم در ارتباط هستیم و دولت هم در حد وسع و تواناییهای خودش کمک میکند، اما این سازمان یک «انجیاو» است و کمک مستمر دولتی نداریم. بیشتر کمکهای دولت در حوزه آماری و مسایل دارویی است اما دولت برنامه ثابت و مشخصی برای کمک مالی مداوم و همیشگی ندارد. یکی دیگر از محورهای فعالیت انجمن اماس ایران (حمایتهای اجتماعی، کمکهای اقتصادی و...) انجام فعالیتهای پژوهشی است. ما میخواهیم بدانیم چرا این بیماری که جزو بیماریهای بسیار نادر بود، هماکنون به یکی از شایعترین بیماریها در جوانان تبدیل شده است. در عین حال، یادمان نرود که ما در مورد یک جمعیت 70میلیونی صحبت میکنیم. از این جمعیت حدود 60 تا 70هزارنفر به اماس مبتلا هستند. میبینیم که درصد شیوع بیماری اماس، آنقدرها هم زیاد نیست که موجب نگرانی شود، پس هر علامتی را در خودتان دیدید، گمان نکنید که به این بیماری مبتلا هستید. نمیخواهیم مردم را از این بیماری بترسانیم، اما باید دانست ویژگی این بیماری در ایران
منحصربهفرد است. مثلا چنین شیوعی را در مورد بیماریهایی مانند پارکینسون یا آلزایمر نمیبینیم، در نتیجه نمیتوانیم در مورد این بیماریها، دستاوردهای پژوهشی خاصی را عرضه کنیم که در سطح جهان قابلتوجه باشد. اما در مورد بیماری اماس، وضعیت تا حدودی متفاوت است. از یکسو 70درصد جمعیت ما زیر 30سال است و از سوی دیگر میدانیم احتمال ابتلا به این بیماری در جوانان بیشتر است. این پرسش که دلیل این اتفاق چیست، مدتهاست که ذهن متخصصان ما را به خود مشغول کرده است. اگر بتوانیم دلیل آن را پیدا کنیم، به دستاورد بسیاری مهمی رسیدهایم، چون اتفاقات سالهای اخیر در ایران، در بسیاری از کشورهای دیگر روی نداده است و آمار مبتلایان به این بیماری در کشور ما هنوز هم در حال زیادشدن است. ما هماکنون در وضعیتی هستیم که مثلا انگلیس 50سال قبل بوده است. آن زمان میگفتند کسانی که درسخوانده و از طبقه مرفه هستند، بیشتر به این بیماری مبتلا میشوند. در ایران امروز نیز اکثریت قریب به اتفاق افراد مبتلا به این بیماری، فرهیخته و تحصیلکردهاند. پاسخ این پرسشها ارزش جهانی دارد و اگر بتوانیم سوالاتمان را پاسخ دهیم، میتوانیم در دنیا حرفی برای گفتن
داشته باشیم. نکته بسیار مهم دیگر، نوع نگاهی است که خانواده و در کل، جامعه نسبت به این بیماری دارد. اما باید تاکید کرد برخلاف آنچه ممکن است در نگاه اول به نظر برسد، شیوع این بیماری چندان زیاد نیست. آمار مبتلایان به این بیماری، حدود 50 تا 60نفر در هر صدهزارنفر جمعیت است. برخی از مردم دید خوبی نسبت به این بیماری ندارند، شاید یکی از دلایلش این باشد که این بیماری بیشتر جوانان را مبتلا میکند. وقتی فردی مسن سکته میکند، خیلی عجیب یا خیلی ناراحتکننده نیست اما وقتی دختری جوان، دیدش را از دست میدهد، ماجرا بسیار دردناکتر میشود. اما باز هم باید تاکید کرد اکثر بیماران مبتلا به اماس، میتوانند روال عادی زندگی خود را ادامه دهند، درس بخوانند و صاحب کار و شغل دلخواهشان شوند، بسیاری از آنها نیز ازدواج کرده و زندگی کاملا معمولی دارند. تنها درصد کمی هستند که به خاطر تشخیص دیرهنگام بیماری یا تشدید بیماری یا اینکه به درمان پاسخ ندادهاند، شدت بیماری در آنها بیشتر است. اما اینطور نیست که اگر کسی به اماس مبتلا شد، حتما ویلچرنشین خواهد شد. در پایان به همه افراد جامعه، از جمله بیماران و خانوادهشان توصیه میکنم به این
بیماری خوشبینانه نگاه کنند و فکر نکنند چون به این بیماری مبتلا شدهاند، دنیا به آخر رسیده است. دیگر آنکه از آنها میخواهم به «انجیاو»ها کمک کنند. مهمترین راه کمککردن به «انجیاو»ها عضوشدن در این موسسههاست تا آنها بتوانند صدای بیماران باشند و هرچه تعداد اعضا بیشتر باشد، صدای این سازمانها و نهادها رساتر است و بهتر و راحتتر به گوش جامعه میرسد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.