|

چهار کتاب تازه نشر به‌نگار

داستان‌هایی از ادبیات کلاسیک جهان

نزاع دو دوست نیکلای گوگول از مهم‌ترین نویسندگان ادبیات روسیه است که تاثیر زیادی بر بسیاری از نویسندگان بعد از خود گذاشته است. داستان‌های گوگول از طنزی درخشان برخوردارند و به‌جز این در آثار او وضعیت روسیه و تضادهای اجتماعی آن به تصویر کشیده است. پیش از این آثاری از گوگول مثل «شنل»، «بازرس»، «کالسکه»، «عروسی»، «قماربازان» و... به فارسی ترجمه شده بود و به‌تازگی هم داستان «نزاع ایوان ایوانوویچ و ایوان نیکیفورویچ» با ترجمه بابک شهاب در نشر به‌نگار منتشر شده است. البته این قصه پیش از این هم در مجموعه «یادداشت‌های یک دیوانه» با ترجمه خشایار دیهیمی به فارسی منتشر شده بود. همچنین داریوش مهرجویی هم فیلم «چه خوبه که برگشتی» را با نگاهی به این قصه گوگول ساخته است. داستان «نزاع ایوان ایوانوویچ و ایوان نیکیفورویچ»، ماجرای دعوای دو دوست قدیمی است و ماجرا از پیداشدن تفنگی قدیمی در خانه شروع می‌شود. در بخشی از این داستان می‌خوانیم: «چه شهر حیرت‌انگیزی است میرگورود! چه ساختمان‌هایی که در آن نیست! این ساختمان‌ها هم سقف‌های کاهی دارند، هم حصیری، هم حتی چوبی؛ هم سمت راست خیابان هستند، هم سمت چپ. پرچین‌های زیبا همه‌جا به چشم می‌خورند، روی پرچین‌ها را رازک پوشانده و بر هر پرچینی چند گلدان تعبیه شده است». نزاع ایوان ایوانوویچ و ایوان نیکیفورویچ/ نیکلای گوگول/ ترجمه بابک شهاب وداع با رمانتیسیسم ادبیات مدرن روسیه با نام الکساندر پوشکین پیوند خورده است؛ شاعر و نویسنده‌ای که از چهره‌های اسطوره‌ای زبان و ادبیات روسیه به شمار می‌رود. این روزها کتابی از پوشکین با نام «داستان‌های بلکین» با ترجمه بابک شهاب توسط نشر به‌نگار منتشر شده است. در پایان کتاب در مقاله‌ای با نام «درباره داستان‌های بلکین» نوشته فسیوولاد ساخارف آورده شده که در آن درباره این کتاب پوشکین آمده: «در بولدینو، پوشکین به تراژدی‌های ناچیز یک مجموعه کاملا جدید، اما منثور افزود که داستان‌های ایوان پترویچ بلکین فقید (1830) نام داشت. این حرکتی بسیار اساسی به سمت درام و نثر ساده برای شاعری غنایی و سراینده رمانی بود و به وی امکان داد تا ساده‌تر و غیرمغرضانه‌تر بنویسد، مرزهای موضوعی‌اش را گسترش دهد، به شخصیت‌ها نگاهی عمیق‌تر داشته باشد، فضا را برای قهرمانان جدید و زندگی روزمره و ساده باز کند، از طنز بیشتر بهره ببرد و زبان داستان و درام را ساده‌تر کند. شاعر همچنین رمانتیسیسم را نیز وداع گفت، هرچند بسیاری از دستاوردهای آن را که باارزش می‌شمرد، حفظ کرد. تراژدی‌های ناچیز صحنه‌هایی از درام جهانی بودند، داستان‌های بلکین با لبخند و طنزی شیرین، روسیه زمان پوشکین و شهروندانش را به تصویر کشید. روسیه در سال‌های 1830 تغییر کرده بود؛ انسان‌ها، خصوصیات و تجارب تاریخی‌شان دگرگون شده بودند، زندگی چهره واقعی و خشن خود را نشان داده بود و در این زندگی جدید جایی برای قهرمانان رمانتیک و خیال‌پردازی‌ها نمانده بود.» داستان‌های بلکین/ الکساندر پوشکین/ ترجمه بابک شهاب عاشقانه کلاسیک «یک‌روز که حالا خیلی سال از آن می‌گذرد، رفیقی قدیمی از همسفرانم در آب‌های شرقی نامه‌ای برایم فرستاد مفصل و بلندبالا. هنوز هم آنجا بود اما سروسامان گرفته و به میان‌سالی رسیده؛ می‌توانستم تصور کنم پیه و دنبه آورده و اهل زن و زندگی شده. خلاصه، تسلیم سرنوشتی که شامل حال تمام بنی‌بشر می‌شود جز آنانی که چون نظرکردگان پروردگاران‌اند زودتر از دنیا می‌روند. نامه‌ای یادآورانه بود از جنس «من را یادت می‌آید؟»؛ نامه‌ای پرشور با نگاهی به گذشته و لابه‌لای حرف‌هایش نوشته شده بود: «حتما نلسون پیر را یادت است»! البته که یادم است...» «فریای هفت‌جزیره» جوزف کنراد با این جملات شروع می‌شود. داستانی که اگرچه به عشق پرداخته و ساختار روایت به فراخور موضوع داستان تفاوت‌هایی با دیگرآثار کنراد دارد، اما با این حال در این داستان هم موضوعاتی مثل استعمار و تبعیض‌نژادی دیده می‌شود. فریای هفت‌جزیره/ جوزف کنراد/ ترجمه فرزانه دوستی تباهی هادلبرگ مارک تواین از مشهورترین نویسندگان قرن‌نوزدهمی آمریکاست که در ایران بیشتر با «ماجراهای هاکلبری‌فین»، «ماجراهای تام سایر» و «شاهزاده و گدا» شناخته می‌شود. «مردی که هادلبرگ را به تباهی کشاند» داستانی از مارک تواین است که به‌تازگی با ترجمه فریده ایزدی و در نشر به‌نگار منتشر شده است. در بخشی از این داستان می‌خوانیم: «سال‌ها پیش هادلبرگ شریف‌ترین و درست‌کارترین شهر در تمام نواحی اطراف بود. توانسته بود اعتبار خود را طی سه نسل حفظ کند و این از هرچیز برایش غرورآمیزتر بود. هادلبرگ به شرافتش بسیار می‌بالید و چنان نگران آن بود که آموزش اصول درستکاری به فرزندانش را از کودکی آغاز می‌کرد و با صرف سال‌ها آموزش ایشان صداقت را در فرهنگ‌شان نهادینه می‌ساخت. همچنین، در طول تمام سال‌های رشد و پرورش، وسوسه‌ها را از سر راه جوانان دور می‌کرد و بدین‌سان نجابت جزیی از وجودشان می‌شد. شهرهای حومه به غرور هادلبرگ حسادت می‌ورزیدند و آن را پوچ می‌خواندند. اما همگی به این واقعیت اعتراف داشتند که هادلبرگ شهر تباهی‌ناپذیری بود؛ و اگر به نابودی کشید به‌خوبی آگاه بودند که تنها دلیلش مردی برخاسته از هادلبرگ بود که در جست‌وجوی کار زادگاهش را ترک کرد». مردی که هادلبرگ را به تباهی کشاند/ مارک تواین/ ترجمه فریده زاهدی

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.