|

خواب خوش

جعفر مدرس صادقی

نویسنده‌ای که آمده است وسط، جواب سلام نمی‌دهد. چپ و راست مصاحبه می‌کند، سخنرانی می‌کند، توی انواع و اقسام میز گردها و سمینارها حضور به هم می‌رساند، برای غریبه‌ها کتاب امضا می‌کند، اما به دوست قدیمیش هیچ جوابی نمی‌دهد. اصلن مثل این که این دوست قدیمی را هرگز ندیده است و نمی‌شناسد. دوستان جدید او همه آن شیفتگان و مشتاقانی هستند که بعد از مشهور شدنش با او سر و کار دارند. همان غریبه‌هایی که برای آنها کتاب امضا می‌کند. نویسنده‌ای که آمده است وسط، آن زمانی هم که وسط نبود، همه‌جا می‌رفت... اما هر جا که می‌رفت، یک گوشه‌ای می‌نشست و فقط تماشا می‌کرد. هیچ‌کس او را نمی‌دید و نمی‌شناخت. حتا یک بار رفته است توی جلسه‌ای که درباره‌ی یکی از کتاب‌های خودش حرف می‌زدند. فقط محض کنجکاوی. یک گوشه‌ای نشسته است و گوش داده است فقط و تماشا ‌کرده است فقط. نویسنده‌ای که آمده است وسط، یک زمانی همه‌جا می‌رفت، توی هر سوراخ‌سُنبه‌ای که بگویی سرک می‌کشید. هیچ‌کس او را نمی‌شناخت، هیچ‌کس نمی‌آمد امضا بگیرد، هیچ‌کس حتا نگاهی به او نمی‌انداخت. روزی که داشتند به او جایزه می‌دادند، آمد روی سن. اوّلین باری بود که می‌آمد روی سن. از روی سن وحشت داشت، از تماشاچی‌هایی که دست می‌زدند وحشت داشت، از هیئت داوران و از مُجری برنامه که به او لبخند می‌زدند وحشت داشت. از هیئت داوران تشکر کرد، از تماشاچی‌ها تشکر کرد، از مُجری برنامه تشکر کرد. اما نمی‌دانست چرا دارد تشکر می‌کند. دو بیت حافظ را که از بر کرده بود تا به این مناسبت بخواند خواند، اما تپُق زد ــ با صدایی که می‌لرزید و به زحمت از توی گلوش درمی‌آمد و به زحمت به گوش تماشاچی‌ها می‌رسید. بیت: ما به این در نه پیِ حشمت و جاه آمده‌ایم/ از بدِ حادثه اینجا به پناه آمده‌ایم// رهروِ منزل عشقیم و ز سرحدّ عَدَم / تا به اقلیم وجود این‌همه راه آمده‌ایم. از روی سن که آمد پایین، تماشاچی‌ها دور او را گرفتند و امضا گرفتند و خبرنگارها دور او را گرفتند و قول مصاحبه و گفت‌وگو گرفتند و عکس گرفتند و هی گرفتند و هی گرفتند و هی گرفتند. یکی دو ماه بعد که برای دومین بار می‌رفت روی سن (به همین زودی)، خجالتش ریخته بود. از روی سن نمی‌ترسید، از تماشاچی‌هایی که دست می‌زدند نمی‌ترسید، از هیئت داوران و از مُجری برنامه نمی‌ترسید. از هیئت داوران تشکر کرد و برای تماشاچی‌ها هم سری تکان داد. فقط همین. با صدای رسایی که اصلن نمی‌لرزید و توی تمام سالن می‌پیچید، دو بیت حافظ را از بر خواند. بیت: دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود/ تعبیر رفت و کار به دولت حواله بود// چل سال رنج و غصّه کشیدیم و عاقبت/ تدبیر ما به دست شراب دوساله بود. و بعد از این دو بیت، یک سخنرانی هم کرد. مُجری برنامه کم‌کم داشت از دست او کلافه می‌شد. نویسنده داشت وقت نویسنده‌های دیگری را که قرار بود بیایند روی سن می‌گرفت. چشم‌غُرّه‌ای به او رفت تا به او حالی کند که دیگه خیلی دارد لِفتش می‌دهد. نویسنده‌ای که آمده است وسط، تبدیل شده است به یک ستاره. نور شدیدی که افتاده است روی او و توی چشم او مجالی نمی‌دهد که حتا مُجری برنامه را که ایستاده است بغل‌دست او ببیند و تماشاچی‌ها را ببیند. تماشاچی‌ها را خیلی ریز می‌بیند یا اصلن نمی‌بیند. نویسنده‌ای که آمده است روی سن، نه چیزی می‌بیند و نه چیزی می‌شنود. نامه‌هایی را هم که دوستان قدیمی برای او می‌فرستند نمی‌خواند، نخوانده دیلیت می‌کند. دوستان قدیمی فقط یک حال و احوالی می‌کنند و یاد گذشته‌ها را زنده می‌کنند و یک کلمه هم از نوشته‌های او حرفی نمی‌زنند، اما دوستان جدید همیشه سراغ رمان بعدی و رمان‌های بعدی او را می‌گیرند. دوستان قدیمی او را به سمت گذشته می‌برند و دوستان جدید او را به سمت آینده. نویسنده‌ای که آمده است وسط، از دست همه عصبانی است و کلافه است. سر آنهایی که سراغ رمان بعدی او را می‌گیرند داد می‌کشد که اصلن به شماها چه مربوط که من چرا ده سال است رمان تازه‌ای چاپ نکرده‌ام و به آن دوست قدیمی هم که فقط حال و احوالی از او می‌پرسد و هیچ سراغی از رمان بعدی او نمی‌گیرد جواب نمی‌دهد و اگر هم جوابی بدهد، فقط می‌گوید برو گم شو! دیگه نمی‌خواهم ببینمت! و اگر بخواهد کمی باادب‌تر باشد، می‌گوید حیف از آن روزگاری که با تو تلف کردم!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.