|

سر بی‌کلاه ادبیات

پوریا عالمی

باد عجیبی آمد و هزاران کتاب در هوا به پرواز درآمد. هزاران کتاب که چیزی نیست، چندتا نویسنده را هم باد بلند کرده بود و بین زمین و زمان معلق بودند. یکهو دیدم احمد پوری، مترجم و نویسنده، را هم باد دارد می‌برد، سریع پریدم روی آمبولانس و احمد پوری را از هوا گرفتم و آوردمش توی آمبولانس. گفتم: پوری‌جان، ‌جریان چیست؟ احمد پوری گفت: من دیروز به خبرگزاری «ایسنا» هم گفتم که «توی اداره کتاب وزارت ارشاد، نسیمی در حال وزیدن است.» تا این را گفت دیدم کلاه محمود دولت‌آبادی را باد برد. گفتم: پوری‌جان، اینطور که مشهود است قبلا توی وزارت ارشاد باد کاشتند. در همین لحظه باد آمد و کلاه ما را هم باد برد. احمد پوری گفت: ببین پوریاجان، ‌سر شما هم بی‌کلاه ماند. گفتم: سر آدم کلاه نرود، بی‌کلاه بماند عیبی ندارد. که بادی که از جانب ارشاد می‌وزید آمد و آمد و یک کلاه بزرگ سر پوری و پوریا گذاشت. گفتم: این کلاه برای سر ما گشاد است آقای پوری. پوری کلاهی را که سرش رفته بود برداشت و گفت: این چه وضع کتاب است؟ هیچ نمدی به این کلاه نمانده. گفتم: ‌ای آقا. بعضی از نمدمالی فقط پف نم‌زدنش را بلدند. احمد پوری با اشاره زیرپوستی به وضعیت کتاب گفت: ولی ارشاد نباید به ما ابرو کج کند، چون کج‌کلاه‌خان یار ماست. گفتم: کج‌کلاه‌خان کجا بود؟ وضعیت طوری شده که آدم برای انتشار یک کتاب باید هر کاری بکند و به هر دری بزند و کلاهش را بگذارد بالاتر. پوری گفت: خیلی بدبین نباش آمبولانس‌چی. به‌هرحال در این چندماه چندتایی مجوز دادند و نسیمی در ارشاد در حال وزیدن است. بعد در همین لحظه دیدیم وزیر ارشاد و معاون کتاب دوره سابق، نشسته‌اند جلو نسیم و نسیمشان کل فضای فرهنگ و کتاب را دربرگرفته است. گفتم: پوری‌جان، با توجه به اینکه ما را باد خواهد برد، بیا تا به باد نرفته‌ایم، برویم توی افق گم شویم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.