خاطرهای شیرین از علیرضا
محمدحسین محبی پیشکسوت کشتی
اصلا نمیتوانم خبر مرگ علیرضا را باور کنم. همین هفته پیش بود که با او تلفنی حرف زدم. علیرضا قشم بود به من زنگ زد و گفت بابا چرا حالی از من نمیپرسی. من هم دعوتش کردم که بیاید کرمانشاه. حالش خیلی بود این قدر سرحال حرف میزد که اصلا نمیتوانم باور کنم مرده است. وقتی دیروز صبح از تهران زنگ زدند این خبر را به من گفتند برای یک لحظه 20 سال خاطره خوشی که با او در اردو و مسابقات داشتم مثل پرده سینما از جلو چشمانم رد شد! من فکر نمیکنم با معرفتتر از او در منش پهلوانی پیدا کنیم. علیرضا وقتی در مسابقات سوییس فینالیست شد و مدال نقرهاش قطعی شد آمد پیش من و گفت حسین من فکر نمیکردم فینالیست شوم برای فینال چه کار کنم. در خودم این توانایی را نمیبینم که بتوانم «بروس بومگارتنر» را شکست بدهم. یک کاری بکن که اگر من نتوانستم او را ببرم حداقل ارزش مدال نقرهام از بین نرود. من هم گفتم آخر من چهکار میتوانم کنم. بعد دیدم خودش گفت اگر من دو، سه امتیاز عقب افتادم بیا و مرا از تشک بیرون بکش. کشتی شروع شد و 4 بر صفر به نفع آمریکا شد. یک دفعه دیدم علیرضا از وسط تشک به من اشاره میکند که بیا من را بیرون بکش. در همین لحظه آمدم که
به امیررضا خادم یا بهروز یاری دیگر همتیمیهایمان بگویم که علیرضا را بیرون بیاورید اما آنها نبودند و داور هم علیرضا را بلند کرد تا کشتی ادامه پیدا کند. در همین لحظه علیرضا یک دو خم به آمریکایی زد و دو، سه امتیاز گرفت و کشتی نزدیک شد. بعد هم که به لطف خدا کشتی را برد. این یک خاطره خوش برای همه ما شد که تا آخر عمر در یاد همه بماند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.