فرداگذرانی
شماره دوازدهم ماهنامه «داستان» منتشر شد؛ شمارهای پر از پروندههای کوچکوبزرگ درباره ادبیات فارسی، ترجمه و ادبیات داستانی دیگرکشورها. اما اصلیترین پرونده این شماره به بررسی آثار میخائیل بولگاکف اختصاص دارد؛ نویسندهای که از ابتدا با واژه «سانسور» آشنا بوده و تازه ربعقرن بعد از مرگش کشف شده است. او در اوکراین بهدنیا آمد، روزنامهنگاری، درامنویسی و رماننویسی را تجربه کرد و وقتی که مُرد تنها 50سال داشت اما حالا سالهاست که او را بهعنوان یکی از بهترینهای ادبیات روسیه میشناسند. خبرنگار «داستان» در سفری به اورازان، از کتاب آلاحمد بهعنوان نقشه راه استفاده کرده و گزارشی از این شهر به چاپ رسانده تا تکمیلکننده پروندهای باشد درباره جلال و داستاننویسی و هنرش در سفرنامهنویسی. بخش اصلی این شماره ماهنامه داستان به ادبیات جنگ اختصاص دارد؛ آنهم در همجواری سوم خرداد، سالروز آزادسازی خرمشهر. با این حساب کاملا طبیعی است که این مجله پای صحبت احمد غلامی بنشیند و از او درباره ادبیات جنگ بپرسد و غلامی مثل همیشه بیپروا، نظرات خودش را درباره هر سوال بیان کند: «از آدمهای بیاصول خیلی میترسم. آدمهایی که در هر
دستهای، خیلی هم تند هستند و هزینه تندبودنشان را میپردازند، حتی اگر قبولشان نداشته باشم و رفتارشان را نپسندم، به آنها احترام میگذارم.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.