|

فضیلت پیاده بر سواره از «دوبی» تا «توکیو»

سیدمحسن هاشمی

برای بازدید آرت‌فر دوبی و نمایشگاه طراحی داخلی به اتفاق دخترم در اسفندماه سال گذشته عازم دوبی شدیم. دخترم دانشجوی سال سوم رشته جامعه‌شناسی دانشگاه‌الزهرا است. این نخستین سفر خارجی‌اش محسوب می‌شد. سوارشدن بر هواپیمای خط هوایی امارات و امکانات پذیرایی و تفریحی‌اش برای همه خارج سفرکرده‌ها مثال‌زدنی است. فرودگاه یا بهتر به زبان عربی بگویم محل پرواز (مطار) دوبی با آن همه هواپیما‌های در حال پرواز و فرود و سامانه تحویل بار و مترو تازه گشایش‌یافته‌اش همه برای دخترم تازگی داشت و دیدنی بود. از آرت‌فر دوبی با حضور بیش از 33کشور و قریب 400اثر هنری‌اش از چهار گوشه جهان دیدن کردیم. هر سه‌شب شام در طول اقامت‌مان را در رستوران‌های معتبر این امیرنشین پدر و دختری گذراندیم. از مراکز خرید بزرگ دوبی، امارات، ابن‌بطوطه و بازار سنتی‌اش دیدار کردیم. به دیدار نمایشگاه طراحی داخلی رفتیم که قریب 18کشور حضور داشتند و هر کدام با فرهنگ خودشان و در توافق با سیر زمان آثار جذابی را برای طراحی فضا و منزل عرضه می‌کردند. اما هنگام بازگشت دخترم در پاسخ به پرسش من که پرسیدم چه‌چیز دوبی برایت جالب بود، گفت: احترام و اکرام سواره‌ها به پیاده‌ها! پاسخ کوتاه و دقیق دخترم نشان آن است که او درست آموخته است. آنچه جامعه‌ای را از دیگران متمایز می‌کند نگاه و رفتار مردمان آن جامعه است و نه ابزاری که در خدمت دارند.سال‌ها پیش برای شرکت در جشنواره فیلم توکیو به توکیو سفر کردم. با دوستی اینترنتی از پنج سال پیش به سبب نگارش وبلاگ آشنا شده بودم. روز چهارم اقامتم برایش ایمیل زدم که من توکیو هستم و رخ بنما تا یکدیگر را از نزدیک ببینیم. کوتاه پاسخ داد تا دو روز دیگر به نشانی‌ام خواهد آمد. روز دیدار فرا رسید و او با دوچرخه به دیدارم در هتل محل اقامتم آمد. او مرا به شلوغ‌ترین و گران‌ترین چهارراه جهان برد. شیبویا نام محله و اینک چهارراهی در توکیو ژاپن است. این چهارراه شلوغ‌ترین چهارراه جهان است در هر بار سبزشدن چراغ در یکی از مسیر‌هایش، بی‌اغراق جمعیتی بالغ بر سه هزار نفر پیاده جابه‌جا می‌شوند. یکی از ایستگاه‌های مترو توکیو نیز در همین چهارراه قرار دارد. هنگام زرد شدن مسیر سواره و آغاز سبزشدن عبور پیاده، تمامی سواره‌ها می‌ایستند و نظاره‌گر جنبش انسانی عابران پیاده می‌شوند. این سواره‌ها و مدیران شهری‌شان به‌خوبی می‌دانند که پویایی و سرزندگی شهرشان مدیون حضور آدمیانی است که با انرژی برای دیدار و تامین نیاز‌هایشان به این چهارراه‌ها می‌آیند. در تهران اما برای فضل تقدم بخشیدن به خودرو و سواره، عابر پیاده از چهارراه ولیعصر حذف و به زیرزمین برده می‌شود. و بدتر اینکه برخی نیز به این رویکرد ماشین‌مدارانه افتخار می‌کنند! ما در ایران آداب و رفتار ترافیکی مناسبی نداریم. بی‌اغراق اغلب جهانگردان که ایران را می‌بینند نقطه ضعف کلیدی ایران فعلی را همین می‌دانند. ما سواره‌ها تا ثانیه‌ها و گاه تا پس از سبزشدن چراغ راهنما همچنان از خط عابرپیاده با شتاب و بدون توجه به رعایت حق‌تقدم، کرامت و جان انسان‌ها می‌گذریم. گاه آن است تا تغییر برای پیشرفت را با تغییر رفتار مدنی در خودمان جست‌وجو کنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.