|

چهل استادِ روز جهانی تیاتر

سیروس ابراهیم‌زاده

چهل اوستای چوب تیرچه تراشِ سبزِشورِ اون ور جوب گفتن: «شما چه چهل اوستای چوب تیرچه تراشِ سبزِ شورِ اون ورِ جوب هستین؟ چهل اوستای چوب تیرچه تراشِ سبزِشورِاین ورِ جوب، چهل اوستای چوب تیرچه تراشِ سبزِشورن! ...» من همیشه در نقش اول درخشیده‌ام ولی وقتی کار به دوم و سوم می‌کشد، می‌لنگم و خراب می‌کنم... پس به این نتیجه می‌رسیم که همیشه باید نقش اول بازی کنم و به همین دلیل اغلب بی‌کار هستم... نقش اول خیلی کمیاب است... نادر... محدود... مشخص، و... و... و... انگشت شمار. (عددِپرِ پیمانه شناسنامه را ندیده بگیرید لطفا..!!!) ولی تا دلتان بخواهد دوم و سوم ریخته... و سیاهی لشکر فتِ فراوان... اشتباه نشود! به عزیزان دوم و سوم و سیاهی لشکر بر نخورد... بنده به هیچ‌وجه نمی‌خواهم نتیجه بگیرم که ارزشِ این عزیزان کمتر از نقش اول است... خیر! این‌طور نیست. یک تیاتر را نقش اول خراب نمی‌کند دوم و سوم و سیاهی لشکر خرابکارترند... و به همین دلیل مهم‌تر! راستی چرا این‌طوری است؟ چرا بعضی‌ها نقش اولی هستند و بعضی‌ها دوم و سوم و سیاهی لشکر؟ ها؟ لابد حکمتی در این کار است... بنده در نمایشنامه‌هایی که خودم نوشته‌ام این موضوع را شکافته‌ام. ولی... ولی هرگز نتوانسته‌ام به نتیجه برسم... شاید هیچکس نتوانسته. هیچکس... حتی سوفوکل، گوته، شکسپیر، مولیر، ایبسن، پیراندلو، بیضایی، ساعدی، رادی... هستم، هستی، هست، هستیم، هستید، هستند! در آینده نزدیک، جهان پر از مراکز فرهنگی خواهد شد و مشکل هستی در این مراکز مورد بررسی قرار خواهد گرفت و حل و فصل خواهد شد. راستی... چه خیالاتی به مغز آدم خطور می‌کند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.