نگرشی متفاوت به حضور زنان
زهره آشتیانی . روزنامهنگار
در سالهای اخیر همواره مطالبه جامعه زنان رفع چالشها و اصلاح قوانین موجود برای حضور حداکثریشان در عرصه مشارکتهای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی بوده است و این مهمی است که هریک از روسای دولت به آن نگرشی متفاوت داشتهاند. در دولت اصلاحات توجه به مشارکت سیاسی زنان فرصتی شد برای حضورشان در عرصه تصمیمگیریهای سیاسی - اجتماعی که هرچند اتکا بر آن اندیشه، خاستگاه متفاوتی را برای زنان در عرصه فعالیت ایجاد کرد اما در ادامه مسیر، حاکمشدن نگاهی متفاوت به حضورشان در عرصه مطالبهگری، آنها را و ادار به سکوت برای احقاق حقوقشان کرد. در دولت اصولگرای احمدینژاد تابوسازی از انتخاب یک وزیر زن نیز مانعی ایجاد کرد برای حضور فعال زنان در عرصههای مختلف و نقش و جایگاه زنان، تنها در شعارسازی و بازی با کلمات متبلور شد و تفکیک جنسیتی، نگرشی بود که در برخی از قوانین نوشته و نانوشته حکم راند. چنین است که با توجه به فرازوفرود تاریخی حضور زنان در جامعه، تغییر نگرش در نقش آنان در عرصه مدیریتی کشور نیازمند تولید اندیشه و ایجاد گفتمانی جدید است که باید از سوی مقامات بالادست جامعه به لایههای مختلف نفوذ یابد و به نظر میرسد که دولت جدید
تلاشی برای نهادینهکردن چنین گفتمانی مبتنی بر اندیشه عدالتمحوری در پیش گرفته است. آقای روحانی که پیش از حضورش در کسوت ریاستجمهوری وعده داده بود تا دولت تدبیر و امید تکیهاش بر برابری و عدالت جنسیتی باشد، در مقام ریاستجمهوری بارها به وزرایش توصیه میکند تا برای انتخاب مدیران ارشد بنابر شایستهسالاری تصمیمگیری کنند، نه آنکه نگاه جنسیتی حاکم باشد؛ و این اندیشه شاید پایهگذاری گفتمانی نوین است که باید به ترویج آن پرداخت، به طوری که در دو سفر اخیر استانی، معاون زنان و ریاستجمهوری ایشان نهتنها در جایگاه تخصصی برای بررسی و رسیدگی به مسایل زنان، بلکه در مقام فرستاده ویژه رییسجمهوری برای بررسی پروژههای عمرانی قرار میگیرد، به مانند آنکه وزیر ورزش و جوانان یا وزیر اطلاعات نیز فارغ از وظیفه تخصصی خود در سفرهای استانی بنابر حکم رییسجمهور مامور بررسی پروژههای متفاوت عمرانی و صنعتی میشوند و شاید این نگاه همان نکتهسنجی در اشاعه نقش برابر برای زنان و مردان در عرصه مدیریت است. اما این مهم شاید در تفکر سنتی طیف خاصی از جامعه که همواره نگرشی تکبعدی به نقش و حضور زنان داشتهاند چندان خوشایند نباشد، ولی دارای
پیام ویژهای است. اینک زمان آن رسیده است که جمهوری اسلامی ایران با نگاهی چندبعدی به نقش و جایگاه زنان در عرصههای مدیریتی داشته باشد نه آنکه چون معاون و مدیری از میان زنان انتخاب شد، تنها نقش حضورش در جایگاه مشاور، معاون یا مدیرکلی باشد که باید تمام نگاهش معطوف به مسایل زنان جامعه باشد بلکه باید به توسعه تفکری پرداخت که زنان میتوانند در عرصه کارهای اجرایی و عمرانی قرار گیرند، چراکه در پهنه مدیریتی برای رفع یک مساله باید سلسلهای از موضوعات را در نظر گرفت. بنابراین به نظر میرسد پیش از آنکه برای رفع چالشهای حضور زنان در عرصه مشارکتهای اجتماعی، سیاسی و اقتصادی نیازمند وضع یا اصلاح قوانین و ساختار باشیم، نیاز به روشنگری برای تغییر تفکری داریم که در اندیشهاش توانمندیهای زنان در عرصه مدیریتی منوط به خاستگاهی است که تعریف محدودی دارد. به نظر میرسد دولت یازدهم با انتخاب فرمانداران و شهرداران زن، اعتماد به ایجاد نقشی متفاوت برای معاون زنان و خانواده ریاستجمهوری در سفرهای استانی و تاکید بر حضور زنان در عرصه مدیریت ارشد کشور، گامی را برای تعریف مجدد جایگاه زنان ایرانی در پهنه تصمیمسازی، بنابر توانمندی آنان
برداشته است که نیازمند حمایت و توسعه این تفکر است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.