|

عبرت دیگران

سوسن مقصودلو

- قمرخانوم! زنگ زدم حالتونو بپرسم. - چه حالی چه احوالی؟ - چی شده؟ - بگو چی نشده؟ دخترجون حیاط داشتم. زندگی داشتم. پنجره را که باز می‌کردم باد می‌اومد فرافر. - خب الان هم توی خونه خودتونین. - خونه نه لونه. اون روزا درو که باز می‌کردم گل وگیاه و حوض پر از ماهی می‌دیدم. بوی لاله عباسی و اطلسی و یاس امین‌الدوله هوش از سر آدم می‌برد. الان چی؟ باید زل بزنم از پشت شیشه پنجره به ماشینا و همسایه‌های ناجور. - چرا ناجور؟ - طبقه دومی شب میره صبح میاد. - خب لابد شب کاره. - طبقه پنجمی آسته‌میره، آسته‌میاد نمی‌فهمی کی میره کی میاد؟ میگن مواد توی خونه درست می‌کنه. - چی چی؟ - طبقه چهارمی منتظره بچه‌اش بره مدرسه گوشکوبو بچسبونه به گوشش تا صلات ظهر اینقدر حرف بزنه که تیلیفون بسوزه. بچه‌اش از مدرسه که میاد دستشو میذاره روی زنگ تا یکی بره بیرون درو باز کنه. مادره وقت نداره گوشی رو از گوشش جدا کنه. دیوارا هم نازک... . همه فیض می‌برن. - حالا شما هم سخت ‌نگیر. - اصلا منو چه به آپارتمان‌نشینی. - اعصاب خود‌تونو خورد نکنین. زمونه عوض شده. راستی داستانای منو می‌خونین؟ - کدوم؟ - یکیش همون که چند هفته پیش براتون خوندم. - همون که مرده باقلاقاتق می‌خورد. - همین یادتون مونده؟ - آخه دختر‌جون آدم مگه هرچی می‌خوره را میگه.به کسی چه که چی خورده چی نخورده. - معلومه که خوشتون نیومد. -‌ای بابا... باید اونارو بنویسی که درس عبرت بقیه بشه. - مثلا؟ - مثلا مادرا، بچه ظهر که میاد خونه غذای گرم می‌خواد. اینقدر تیلیفون نکنین که وقت کم بیارین؛ بعد زنگ بزنین ناهار از بیرون بیس‌وود چه می‌دونم فیس‌فود بیارن.... بد میگم؟ اینارو باید نوشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.