نگاه ما چگونه است؟
غلامعلی عکاشه . رییس انجمن جراحان ارتوپدی ایران
در صفحه اول «شرق» در تاریخ 15/2/93 نوشته یکی از استادان بنام و فرزانه جناب آقای دکتر «عباسیون» درج شده بود که حاوی مطالبی است که اگر به آن پرداخته نشود ممکن است باعث یأس و ناامیدی بخشی هرچند کوچک از جامعه بیمار ما شود و حداقل تاثیر منفی آن نگاه مضطربانه بیماران به چهره پدرانه و مادرانه پزشکان شود. استاد در بخش اول از تکاثر دارونویسی در نسخه صحبت فرمودند که اگر چه این مساله به نقل از معنی میتواند مفید باشد، ولی باید در نظر بگیریم که قانون عرضه و تقاضا در عرصه تمامی علوم حتی بخش درمان پزشکی نیز تسری دارد و اگر بیماری متقاضی داروی متعدد نباشد اگر رفع گرفتاری خویش را در ازدیاد داروها نخواهد، هیچ پزشکی نه مجبور است و نه مجاز که چنین کاری را بکند. لکن شرایط فرهنگی جامعه بهخصوص در رشتههای دارودرمانی و نه جراحی، این مطلب را از پزشک طلب میکند که برای گستردگی درد باید داروی فراوان نوشت. بخش دوم مرقومه ایشان که بسیار برای اینجانب تعجبآور بود، بخشی است که راجع به داروهای ضد سرطان و درمان سرطان نوشته بودند و اینکه یک آدم 80ساله چه نیازی به درمان سرطان خویش دارد. استاد عزیز نگاهی به شناسنامه خود و نگاهی به قیافه
کسی که از درد سرطان رنج میبرد و این درد و این تفکر مشابه حضرتعالی که بدتر از درد است او را به گوشه عزلت و ناتوانی انداخته است، بیندازید تا بدانید که گاه نه سن، نه جنس، نه شغل، نه رنگ و نه مذهب معیاری برای درماننکردن بیماران حتی افزودن چندروزه زندگی بدون درد برای این محمل نیست و این چیزی است که ظاهرا همه ما پزشکان به آن قسم یاد کردهایم. چهرههای ماندگار و تاثیرگذار جامعه گاه گرفتار بیماری سرطان میشوند که اگر خوب درمان شوند سالها و در موارد پیشرفته حتی ماهها میتوانند وجود اثری خویش را به جامعه نشان بدهند. اگر استاد «لطفی» چند صباحی دیگر زنده بود در حوزه موسیقی چه تاثیر شگرفی میتوانست بگذارد. اگر استاد «شجریان» طبق نسخه حضرتعالی به درمان شفابخش تن نمیداد جامعه هنری- فرهنگی و حتی انسانی- اجتماعی ما چه خسرانی را تاوان میداد. پس بروز چنین مشکلاتی همواره برای همه ما محتمل است و اگر چنین است، قضاوت درباره آن هرگز ساده نخواهد بود. مشکلات مبتلایان به انواع سرطان به اندازهای است که اگر وضعیت تهیه داروهای موردنیاز آنان تسهیل نشود امکان بهبودی زیرسوال میرود. استاد عزیز با همه ارادتی که به شما دارم یا در
نقل به معنی حضرتعالی اشتباهی رخ داده است یا خود را جزو اساطیر نفوذناپذیر میدانید، ولی میدانیم حتی استادان انسانی هم نقطهضعفهایی داشتند؛ «چشمان اسفندیار»، «تاندون آشیل» و «شانه زیگفرید». چه بسا سلولهایی که اکنون مشغول هضم غذای من و شما هستند چندی بعد به مهاجمان روده، مغز و پانکراس تبدیل شوند. آیا آنگاه نگاه ما نیز چنین است؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.