|

شيب‌شناسي موضعي

پوریا عالمی

آمبولانس نفسش بالا نمي‌آمد. اولش چيزي معلوم نبود. نه من چيزي حس مي‌کردم نه آمبولانس. شيب خيلي‌خيلي‌خيلي ملايمي بود. الان سربالایی خيلي‌خيلي‌خيلي تيزي شده که آمبولانس نمي‌کشد ازش بالا برود. شايد بپرسيد چرا از آن‌موقع که دولت از «شيب ملايم» گراني‌ها و هزينه‌ها حرف زد، تا الان من چيزي در اين‌باره ننوشتم. خب، با آن شيب ملايمي که گفته شد، چندروز طول کشيد تا اصل خبر به من برسد. اما شيب ملايم طوري است که اولش نمي‌فهمي و چه‌بسا که خوشت هم بيايد، اما وقتي فهميدي کارازکار گذشته و نه‌تنها خوشت نمي‌آيد که نگران هم می‌شوی. اول‌هاي شيب ملايم، يعني پارسال، ‌اگر کسي چيزي مي‌پرسيد من مي‌گفتم خيلي‌خوب است. شيبش ملايم است. برخلاف دوره احمدي‌نژاد که شيبش تند بود و آدم خوف مي‌کرد. ولي الان که فکر مي‌کنم مي‌بينم شيب تند خيلي بهتر از شيب ملايم است. وقتي شيب تند باشد تو همان اول کار بي‌خيال مي‌شوي. شيب که ملايم باشد وسط کار مي‌ماني توش. بعد هم توي وضعيت شيب ملايم شما بايد پات را از رو گاز برنداري. هرچند تخته‌گاز هم نمي‌تواني بروي. اما اگر پات را از روي ترمز هم ‌برداري يکهو مي‌کشي پايين و تا سپر عقب آمبولانست به زمين گرم نخورد، نمي‌تواني توقف کني. ما مانده‌ايم رييس‌جمهور گفته شيب يا گفته شِعب و زبانش نچرخيده و ما شيب شنيده‌ايم. يعني جاي اينکه در وضعيت شيب ملايم باشيم، در شِعب ملايم هستيم و داريم مي‌رويم توي دره. راستش ما نمي‌دانيم، ما يک آمبولانس‌چي بي‌شيله‌پيله‌اي هستيم که هرچه به ذهن و دهنمان مي‌آيد مي‌گوييم و به ما با اين وضعيتي که داريم حرجي نيست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.