|

مبارزه دانشجویی

ترجمه: سامان سلیمانی

در حالی که به ١٨ سالگی نرسیده بود، حتی دستگیر می‌شد و با دیگر رهبران پارت دموکرات کرد به شهرهای دیگر تبعید می‌شد. با وجود این در تحصیلات موفق بود و بالاترین معدل را در دبیرستان به دست آورد که با شایستگی تمام این امکان را برایش فراهم کرد که در دانشکده پزشکی در دانشگاه بغداد تحصیل کند که مهم‌ترین دانشکده عراق بود. زمانی نیز که دولت به او اجازه نداد به دانشکده پزشکی برود، رشته حقوق را انتخاب کرد تا وکیل شود. در اولین تجربه‌اش نیز به‌عنوان وکیل به صفوف کارگرانی می‌پیوندد که علیه شرکتی طرح شکایت کرده بودند که او باید از آن شرکت دفاع می‌کرد. در بغداد نیز که طالبانی به‌عنوان دانشجوی دانشکده حقوق و عضو هیات منطقه‌ای حزبی که ممنوع‌الفعالیت است ساکن می‌شود، تحت نظارت کامل سیستم امنیتی قرار می‌گیرد، اما همه اینها مانع نمی‌شوند که به لهستان و چین و اتحاد شوروی سفر کند، برای همین در مسکو بسیار تلاش می‌کند اولین دیدارش را با ملامصطفی بارزانی رهبر قیام کرد به انجام برساند، آیا این دیدار عملی می‌شود؟ در بخش آینده رییس‌جمهور عراق از اولین سفرش به خارج از عراق و تحصیل در دانشکده حقوق و چگونگی اخراجش صحبت می‌کند. جلال طالبانی از دبیرستان کرکوک فارغ‌التحصیل شد، مدرک دیپلم را با موفقیت و معدلی به دست آورد که فرصت این را به او داد که رشته پزشکی دانشگاه بغداد را بخواند، اما دانشکده‌ این درخواست او را نپذیرفت، همچنان‌که خود ایشان دلیل آن را بیان می‌کند و می‌گوید: «در دانشکده پزشکی پذیرفته نشدم به این دلیل که مدرکی را که به اسم «وثیقه‌ حسن السلوک» می‌شناختند نگرفته بودم، این سند نیز از طرف دستگاهی امنیتی صادر می‌شد به اسم «اداره تحقیقات جنایی»، به این دلیل که چندین‌بار دستگیر شده بودم، حتی زمانی نیز که در کرکوک مشغول تحصیل در دبیرستان بودم دوبار دستگیر شده بودم و همواره تحت نظارت پلیس مخفی بودم، به همین دلیل نتوانستم گواهی حسن‌ رفتار را دریافت کنم، بنابراین انتخاب دوم من برای تحصیل رشته حقوق بود.» همچنین افزودند: «در سال تحصیلی ١٩٥٣ - ١٩٥٢ وارد دانشکده حقوق دانشگاه بغداد شدم و پذیرفته‌نشدنم در دانشکده پزشکی هیچ تاثیری بر روحیه من نگذاشت، هرچند شایستگی این را داشتم که آنجا پذیرفته شوم، چون با موفقیت فارغ‌التحصیل شده بودم، به این موضوع صرفا به‌عنوان انتقال از یک دانشکده به دانشکده دیگر نگاه کردم، چون بعد از پزشکی به حقوق علاقه داشتم و آرزو داشتم وکیل شوم و در کنار سیاست، کار وکالت کنم، برای همین تصمیم گرفتم در این رشته به تحصیلم ادامه دهم، زمانی نیز که فارغ‌التحصیل شدم فقط دوبار وکالت کردم، اولین‌بار زمانی بود که ابراهیم احمد در سال ١٩٦٠ که سردبیر روزنامه خبات بود دستگیر شد و به زندان افتاد، با تعداد دیگری از وکلای افتخاری از ایشان دفاع کردیم. بار دوم وکیل شرکتی بودم که متعلق به بازرگان معروف کرد رشید عارف بود، او از پیشگامان اولیه دموکراسی‌خواهان بود، مرا در شرکت خود استخدام کرد که از من حمایت کند و حقوق خوبی بگیرم، تصادفا ١٧نفر از کارگرانش شکایتی را علیه شرکت مطرح کردند و خسارت مالی خواستند، من نیز چون وکیل شرکت بودم، به دادگاه رفتم و اعتراف کردم که کارگران حق دارند خسارت بگیرند و به قاضی گفتم: بله... این حق خودشان است، رای هم صادر شد که خسارت آنها پرداخت شود، منتظر هم شدم تا حکم در دادگاه تجدیدنظر تایید شود و قطعیت یافت، یعنی باید حکم دادگاه اجرا شود و دادگاه نیز حکم را برای مدیر شرکت فرستاد و از او خواست خسارت را پرداخت کند، چون حکم قطعیت یافته است و وکیل شرکت نیز به این امر معترف شده است که کارگران حق دارند خسارت بگیرند، برای همین رشید عارف کسی را به‌سراغم فرستاد و بسیار عصبانی بود، من نیز دلیلش را می‌دانستم و خودم را برای جواب‌دادن آماده کرده بودم، وقتی که وارد دفتر او شدم، پرسید: افندی تو وکیل شرکت هستی یا وکیل پرولتاریا؟ من نیز گفتم: وکیل شرکت هستم، او نیز گفت: چرا این‌کار را کردی افندی؟ من نیز جواب دادم که من این کار را برای دفاع از شهرت شما و شرکت شما انجام داده‌ام، چون من از کودکی شما را می‌شناسم و می‌دانم که رشید عارف مردی از اولین پیشاهنگان دموکراسی‌خواهی است و تو دوست کامل چادرچی و جعفر ابوالتمن هستی (که سیاستمداران میهن‌پرست و دموکرات عصر پادشاهی عراق بودند) و دوست ندارم تعدادی کارگر از شما شکایت کنند، این نیز به‌عنوان انسانی مترقی و دموکرات برای شهرت شما خوب نیست، قیمت این خسارت ساده در مقابل شهرت شما که ارزش همه پول دنیا را دارد، چیزی نیست، او نیز آرام شد و نگاهم کرد و گفت: آفرین کار خوبی کردی.» در بغداد؛ این شهر گسترده، وظایف مام جلال نیز گسترده بود، به‌ویژه که بودن او در بغداد به‌عنوان ساکن، نه میهمان یا فقط شرکت‌کننده در یک کنفرانس بود، در این رابطه نیز می‌گوید: «عضو کمیته منطقه‌ای حزب شدم و در میان دانشجویان شروع به فعالیت کردم، همچنان که در میان کردهای فیلی نیز برای جذب اعضای تازه به داخل حزب کار می‌کردم. تشکیلات حزب کاملا مخفیانه بود، چون اعضایش فراری شده بودند، فعالیت حزب نیز ممنوع شده بود و کاملا به‌عنوان حزبی تهدیدآمیز قلمداد می‌شد.
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.