|

دیدار با جانبازان شیمیایی به بهانه اعتراف تاریخی رژیم بعث

هوا را از من نگیر

سعید برآبادی: «می‌دونی چیه؟ اگر کسی فکر کرده دوره شیمیایی تمومه بگو بیاد ایران و مارو ببینه، بگو بره حلبچه، بره اون شهر کویت که الان خاطرم نیست... این حرفا تکراریه، تو هم اینارو می‌نویسی، منتها اینکه ما اینجا هستیم و این وضعیت‌رو داریم یعنی هیچ‌وقت هیچ‌وقت دنیا نمی‌تونه از این اختراع شیطانی دور باشه.» جملاتش اینقدر طولانی نیست. وسطش هی نفس می‌گیرد و بعد درست از ادامه جمله شروع می‌کند به گفتن. همین جمله بالا نتیجه 25بار نفس‌عمیق اکسیژن است و برداشتن و گذاشتن ماسک. نمی‌خواهد اسمش را بیاورم، می‌گوید کاری نکرده که بخواهد اسمش را جایی چاپ کنند: «همون سنگ‌قبر قطعه شهدا برام کافیه!» و نفس می‌گیرد. پنجشنبه‌ها به دیدارشان می‌آیند در بیمارستان بقیه‌الله. اگر دم در بگویید که برای ملاقات جانبازان شیمیایی آمده‌اید، راهنمایی‌تان می‌کنند که کدام راهرو را بروید تا برسید به آنها، اما معمولا خودشان چندان تمایلی ندارند با گل و کمپوت به دیدارشان بروید. اصلا مواد شیمیایی برایشان ضرر دارد. می‌گویند دلشان تنگ می‌شود برای بچه‌ها و خانواده‌شان اما آنها هم حق دارند اگر نیامدند، حق دارند اگر این هفته ثبت‌نام داشتند، هفته بعد مساله طرح ترافیک، بعد ماجرای کار و لابد یک پنجشنبه هم باید برای هواخوری بروند. این هشت‌نفر اما هوا را به التماس تنفس می‌کنند: «وقتی که بمب شیمیایی منفجر میشه، گازی تو هوا پخش میشه که یه‌راست به مغز و ریه همزمان حمله می‌کنه و تا از بینشون نبره، ول‌کن نیست.» به آنها می‌گویند «قربانیان سلاح‌های شیمیایی» اما قربانی زنده‌مانده، قربانی زجرکشیده. یکی از همین روزها است که بالاخره رژیم بعث کوتاه آمد و پذیرفت که سلاح شیمیایی در آستین داشته وگرنه تخت‌های این بیمارستان و بیمارستان‌های دیگر کشور کجا با این‌همه مرد خسته و بی‌نفس پر می‌شد. روزی که صدام نه اعتراف که با پررویی گفت که جنگ، جنگ است و داشتن سلاح جنگی جرم نیست اما نگفت که حتی در وحشی‌ترین جبهه باطل، بمب شیمیایی جواب ژ3 نبوده و نیست. نگفت بمب که فرود آمد نه‌فقط نظامیان که مردم شهرها و روستاها هم به قربانیان جنگ افزوده می‌شوند. نگفت که جنگی را تحمیل کرده تا خشک‌و‌تر را در آن بسوزاند و ایران را لابراتوار آزمایشگاه تولیدات شیمیایی کند. قربانیان سلاح‌های شیمیایی امروز هم اگرچه آرام بر تخت‌های خود دراز کشیده‌اند اما چندان دلشان نمی‌خواهد برای درمان، به سمت دکترهایی بروند که این سلاح‌ها روزی در آزمایشگاه‌های کشور خودشان تولید شده: «این آرزوی قلبی منه که ما داروی خودمونو بخوریم، دکتر کشور خودمون‌رو داشته باشیم. دستگاه‌هایی که به ما وصلن، مال کشور خودمون باشه». بیست‌وچندسال از اعتراف شوم بعث می‌گذرد، اما هنوز «قرص خوب» شیمیایی‌ها، از خارج می‌آید و هوایشان وصل است به دستگاه‌های خارجی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.