ماهم دلواپسیم
شرق، دنیا عیوضی: اینروزها «دلواپسی» واژه آشنایی شده است. از همان همایشی که در محل سابق سفارت آمریکا برگزار شد و نسبت به روند هستهای ابراز «دلواپسی» شد. ما قبلترها کلمه «نگرانی» را به یاد داشتیم. هر ایرانی با توجه به شغل و نحوه زندگیاش درباره کشورش «دلواپس» موضوعی است؛ از گرانی بنزین تا کمبود دارو، از مسایل کودکان تا وجهه ایران در جهان، از بدهکاران وامها به بانکها تا چگونگی وضعیت صنفی روزنامهنگاران. به سراغ سه نفر رفتیم تا درباره «دلواپسی» اینروزهایشان بپرسیم. «حسین انصاریراد» رییس کمیسیون اصل 90 در مجلس ششم، مسعود رایگان بازیگر و علیرضا داوودنژاد کارگردان، فارغ از هر نکته جناحیای دلواپسیهایشان را بیان کردهاند. حسین انصاریراد . رییس کمیسیون اصل 90 در مجلس ششم ما هم دلواپسیم و دوست داریم که دولت جدید و کابینهشان بتوانند این سیاست خارجی را که در پیش گرفتهاند به سرانجام برسانند، مذاکرات هستهای 1+5 به موفقیت بینجامد، تحریمها برداشته شود، دولت بتواند بهراحتی پول نفت را بدون مزاحمت دریافت کند و زمینههای تولید فرآوردههای نفتی در حدی که حق ایران است بیش از
همسایههایی که بیشتر از حقشان میبرند فراهم شود. زمینههای فروش نفت و گاز که بسیار منبع سرنوشتسازی است انجام و درآمدش صرف سازندگی کشور شود. زمینههای رشد کشاورزی، رشد صنعت و رشد تجارت، فعالیت اقتصادی و زمینههای اشتغال جوانان؛ این نیروی عظیم انسانی کشورساز فراهم شود، زمینهای باشد که آنهایی که به خارج رفتهاند بازگردند و در کشور به اشتغال و سازندگی مشغول شوند. مجموعه نیروی انسانی ایران در جهت دانش، علم، فرهنگ و اقتصاد به کار و فعالیت و نوآوری مشغول شوند. کشور ایران در سطح منطقه از اهمیت بالایی برخوردار است. رشد عدالت و قانونگرایی در کشور فراهم شود. دولت در پایبندی به قانون، اخلاق، عدالت و حرمتگذاشتن به انسان در میان مردم الگو باشد. یک جریان متداوم عدالت به وجود آید که بدون نگرانی و دلواپسی از مدیران بتوان انتقاد کرد. اعتمادی بین دولت و ملت به وجود آید که موجب رشد کشور در همه زمینهها شود. علیرضا داوودنژاد . کارگردان انگار فصل دلواپسیها آغاز شده است، شاید هم دلواپسی تازهای آغاز نشده، دلواپسیهای قبلی برطرف نشده است. دلواپسیهای من از میان مردم میآید؛ از آنجایی که کنار کسی در تاکسی
نشستهام و دغدغههای معیشتی و اقتصادیاش را میشنوم. دلواپس جامعه بودن سختتر از دلواپسیهای فردی است. دلواپسیهای فردی من برای سینماست. در سینما همچنان با وجود تلاشهای صنفیای که میکنیم و حمایتهایی که دولت تاکنون کرده همچنان نیاز به جدیت بیشتر را احساس میکنیم. بازار ناامن، تکثیر غیرقانونی و نمایشهای غیرقانونی ادامه دارد و برخورد جدی با آن نشده است. کماکان از سرمایهگذاریهای خصوصی در سینما حمایت نمیشود. تولید فیلم به انضباط مناسبی نرسیده است. مساله پخش در ساختار صنفی و نظامش شکل مناسبی پیدا نکرده است. در زمینه نمایش هم آنطور که باید نظارتها مناسب نیست. برای حل تمامی این دلواپسیها یک عزم ملی لازم است، عزمی که از دلواپسیهایمان میآید و برای برطرفشدنش باید دلسوزانه وارد عمل شویم. به امید روزی که هیچکس برای جامعهاش دلواپس نباشد. مسعود رایگان . بازیگر دلواپسی یک واژه کلی است. «ما دلواپسیم» اما در واقع دلواپس چه مقولاتی؟ مقولات اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، بهداشت - درمان، محیط زیستی و همه آنچه به ایران و ایرانی مربوط می شود. آنچه هر روز میتوان دید و ضعفش را با تمام وجود حس کرد.
دلواپس محیط زیستی که کسی به فکر آسیبهایش نیست. دلواپس کودکان کاری که کسی به فکر آیندهشان نیست. دلواپس سینمایی که کسی به فکر از دستدادن مخاطبانش نیست. دلواپس اعتیاد جوانان که هر روز بیشتر به بدنه جامعه آسیب میزند. بنابراین من فکر میکنم هر شهروند شرافتمندی دلواپس است. شاید بهتر است بگویم هر شهروندی نگران است، دلواپسی از اضطراب و دلهره یک لحظهای میآید. نگرانی آن است که آدم مدتها با چیزی که آزارش میدهد درگیر است و این نگرانی را با خود همیشه حمل میکند و انتظار حلش را دارد. بنابراین ما هر لحظه نگرانیم. نگرانیهایی که دل آدم را به درد میآورد و دردمند میسازد. ما که قدرت اجرایی برای حل این مشکلات اجتماعی نداریم. از عالمان امور اجتماعی از مشاوران اجتماعی و کارشناسانی که در این حوزه متخصصاند. ما وقتی به اتفاقاتی که در جهان رخ میدهد نگاه میکنیم. دیدن مقامی که بهخاطر سقوط هواپیما یا اتفاقاتی از این قبیل استعفا میدهند، برایمان خوشحالکننده است. استعفایی که شاید به نوعی نگرانی ملت را کاهش می دهد که جلو این اتفاقات گرفته خواهد شد. امیدوارم روزگاری برای حل دلواپسیها، نگرانیها و همه آنچه جامعه ما را به
اضطراب میکشاند راهکاری عملی یافت شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.