|

چرا شکارچیان ترمز بریده‌اند؟

قتل با کمترین مجازات

سعید برآبادی : از آوردن این عکس شرمنده‌ایم، اما شرمندگی بیشتر از آن مردی که مادر را جلو کودکش سلاخی می‌کند و کودک در تمام آن دوساعت قصابی وحشیانه می‌ایستد و خیره‌خیره به خونی می‌نگرد که اینجا و آنجا می‌پاشد. از آوردن این عکس شرمنده‌ایم، اما خوشحال از اینکه عکس‌های تلخ دیگری هم در همین اینترنت هست که هنوز شهامت انتشارش را نداریم و البته مردم هم هنوز توانایی دیدنشان را ندارند! شرمندگی از انتشار این عکس اما پایانی ندارد؛ شکارچی بز کوهی مادر را با تیر می‌زند. مادر به زمین می‌افتد و سم در خاک می‌مالد تا جان دهد. فرزند اما از مادرش دور نمی‌شود، می‌ایستد و خیره‌خیره نگاهش می‌کند. شکارچی با دیدن این صحنه، به سمت لاشه بز مادر می‌رود، چاقو در می‌آورد و تکه‌تکه‌اش می‌کند؛ درست روبه‌رو چشمان هراسان بزغاله! شرمنده‌ایم از انتشار این عکس نه به این خاطر که ترتیب‌دهنده این صحنه هولناک اکنون در دام ماموران حفاظت محیط‌زیست شهر بابک است، بیشتر به این خاطر که او اکنون در بازداشت به چه چیزی فکر می‌کند؟ به وثیقه‌ای برای آزادی؟ به سندی برای اثبات بیگناهی‌اش یا به ادعایی مبنی بر انجام یک عمل عادی! در قانون خط‌ونشان‌هایی برای آنها که پا به عرصه محیط‌زیست می‌گذارند و آتش بر حیات‌وحش می‌گشایند کشیده‌ شده اما انگار این خط‌ونشان‌ها چندان که باید کارگر نیست. هنوز چند ماهی از زنده‌گیری هفت‌روباه و قتلشان به خاطر دم آنها نگذشته که خبر می‌رسد، پلنگ زخمی با تکه‌های برجامانده از آزار و اذیت شکارچیان تن به مرگ می‌دهد. بعد از آن نوبت به گوزن پارک پردیسان می‌رسد که با شلیک نامعلومی در قفس باغ‌وحش جان می‌دهد و چند هفته پس از آن دو رودک عسل‌خوار را در کرمان له می‌کنند. شکارچیان غیرمجاز ترمز بریده‌اند نه به طمع پول گوشت یا درآمد شکار بیشتر به این خاطر که قانون‌ها هنوز چندان که باید بازدارنده نیستند. پس شاید حق با رییس اداره ساماندهی و هماهنگی امور مناطق سازمان محیط‌زیست باشد آنجا که می‌گوید؛ «نوع کشتن حیوان برای ما فرق می‌کند اما برای قانون فرقی نمی‌کند. در نهایت ما می‌توانیم نسبت به اینگونه قتل‌عام‌ها درخواست اشد مجازات را از دادگاه داشته باشیم اما این در نهایت قاضی دادگاه است که رای را صادر می‌کند.» امیرحسین داداشی انگار راست می‌گوید، وقتی که جریمه پیش‌بینی‌شده قانون برای کسی که دست به شکار می‌زند، گاه از قیمت قنداق تفنگ شکارچی کمتر است چگونه می‌توان امیدوار بود قانون بتواند رو‌به‌روی شکار غیرقانونی بایستد و تازه اگر از پس شکارچیان غیرمجاز برآید با آنها که عاملان چنین فجایعی هستند چه باید کرد؟ «برای قانون فرقی ندارد.» این جمله‌ای است که کارشناسان حیات‌وحش و حقوق به «شرق» می‌گویند. می‌گویند: اگر حیوانی را سلاخی کنید و عکسش را در صفحه شخصی‌تان بگذارید برای پزدادن یا اینکه از گوشت شکار برای سیرکردن شکم بچه‌تان استفاده کنید، قانون بین‌شان فرق نمی‌گذارد. اما امیرحسین داداشی می‌گوید: ممکن است بعضی قاضی‌ها باتوجه به درخواست ما مبنی بر اشد مجازات، بین این دو نوع قتل حیوان تفاوت بگذارند. اما آیا این پایان ماجراست؟ قاضی با تجربه و «سبز»ی که می‌خواهد رو‌به‌روی چنین افرادی بایستد چقدر از طرف قانون حمایت می‌شود؟ در نهایت شکارچی قسی‌القلب را چند ماهی حبس خواهد کرد و این پایان مجازات او خواهد بود! شرمندگی ما اما به‌خاطر مقایسه ساده‌ای است که می‌توان در همین عکس ترتیب داد. شکارچی غیرمجاز کرمانی بر اساس ماده 679 قانون مجازات اسلامی، بابت کشتن بز مادر باید حداکثر یک‌میلیون‌و800هزارتومان جریمه بپردازد اما چون کودک این بز در این حادثه مورد آزار قرار نگرفته، ماده 362 قانون مجازات اسلامی درباره‌اش صادق نیست و شکارچی بابت ترتیب‌دادن این صحنه دلخراش مقابل چشمان او، مجازات مضاعفی نخواهد شد! پس شاید بهتر است به دور از احساسات از انتشار این عکس‌ها شرمنده نباشیم، مواجه شویم با حقیقتی که به خاطر کم اثر بودن مجازات‌ها، هر روز در خفا و علنی، تکثیر و تولید می‌شود. شرمنده نباشیم از اینکه به انسانیت فاعلان این قساوت‌ها شک کرده‌ایم و حتی اگر قانون جلو آنها را نمی‌گیرد، لااقل ما به‌عنوان یک انسان، نبخشیم آنها را!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.