|

ماه‌های حساس پیش‌روی روحانی

خطار ابودیاب* . ترجمه: آزاده بابایی‌نژاد

یک ضرب‌المثل فارسی است که می‌گوید: «گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی.» این ضرب‌المثل حکایت این‌روزهای حسن روحانی است که می‌خواهد با جامه‌عمل‌پوشاندن هرچه بیشتر به وعده‌های انتخاباتی‌اش، اوضاع نابسامان اقتصادی را به کام مردم کشورش شیرین کند. روحانی، مردی واقع‌بین است، با وجود اینکه عمر دولتش هنوز به یک‌سال نرسیده اما توانسته با سنت‌شکنی در ازسر‌گیری گفت‌وگوهای هسته‌ای با غربی‌ها، چهارمیلیارددلار از اموال بلوکه‌شده ایران را به کشورش باز گرداند اما در این راه با چالش‌های جدی‌ای از جمله تورم 40درصدی، بیکاری 30درصدی و سقوط ریال در برابر دلار روبه‌رو است که باید انصراف تنها دو‌میلیون‌نفر از جامعه 70میلیونی یارانه‌بگیر را نیز به این فهرست اضافه کنم. درک واقعیت‌های امروز ایران است که روحانی را به نقطه‌ای رساند تا در برابر فشارهای داخلی مبنی بر عدم گفت‌وگو درخصوص پرونده هسته‌ای بایستد و وزیر امورخارجه‌اش را با حفظ سمت، مسوول انجام گفت‌وگوهای هسته‌ای ایران با غرب کرد. آن دسته از کسانی که اخبار این گفت‌وگوها را رصد می‌کنند، نیک می‌دانند «ظریف» اخیرا یک تیم مجرب حقوقی را به هیات گفت‌وگو‌کننده ایرانی اضافه کرده تا با کمترین اشتباه، بیشترین امتیاز را از آن خود کرده تا ایران نیز با دست پر، میز گفت‌وگوها را ترک کند. در این میان، نتیجه این گفت‌وگوها جدی‌ترین چالش پیش‌روی دولت روحانی است چرا که در کوتاه‌ترین زمان، بازتاب آن را در جامعه ایرانی می‌توان مشاهده کرد. آگاهان سیاسی اروپایی بر این باورند که روحانی به‌عنوان یک چهره شناخته‌شده در ساختار حاکمیت ایران و با آن راستی در گفتار و عمل، توانسته نظر گروه‌های مختلف سیاسی را تا حد زیادی به خود جلب کند و آنها در گفت‌وگوهای هسته‌ای به او اعتماد کرده و از او به‌عنوان ناجی امروز اقتصاد ایران یاد می‌کنند. امتیاز روحانی در برهه حساس کنونی این است که او تا دقیقه 90 صبر نکرد تا فقط نظاره‌گر بازی باشد بلکه با دراختیارگرفتن مشاوران زبده سیاسی و اقتصادی بحث بازگشت به گفت‌وگوهای هسته‌ای با غرب را پذیرفت پیش از آنکه کار از کار بگذرد و غربی‌ها، گزینه‌های دیگری را مطرح کنند. در این میان، آن دسته از کسانی که همواره ساز مخالف با سیاست‌های چندماهه روحانی زده‌اند، می‌گویند که وی تنها چهارمیلیارددلار از اموال بلوکه‌شده را به کشور بازگردانده، درحالی که ایران برای رونق اقتصادی به صدمیلیارددلار پول نیاز دارد. روحانی از گشایش نسبی سیاسی که طی آن توانسته به غرب روی خوش نشان دهد، می‌خواهد پرونده هسته‌ای کشورش را برای همیشه ببندد تا سرمایه‌گذاران خارجی، با آرامش بیشتری در ایران سرمایه‌گذاری کنند که خود یکی از مهم‌ترین عوامل رونق اقتصادی خواهد بود. حال سوال اینجاست آیا روحانی خواهد توانست پرونده هسته‌ای را به سرانجام نیک برساند تا از حجم چالش‌های فراروی خود بکاهد؟ اگر چنین شود وی توانسته به رای کسانی ‌که به شعارهای انتخاباتی‌اش اعتماد کرده‌اند پاسخ درخور توجه بدهد.
* استاد علوم سیاسی مرکز ژئوپلیتیک پاریس

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.