بچههای ننه فردا
سیروس ابراهیمزاده
نوه 11ساله نگارنده که از پنج، شش سالگی به هر دو زبان پارسی و انگلیسی میخواند و مینوشت و شعر حافظ و شاملو و تیاسالیوت حفظ میکرد، پیانو میزد و نقاشی مینیاتور میکشید و... در مدرسه استعدادهای درخشان (با همه پرشدن ظرفیتشان!) بیبرو و برگرد تقاضای ثبتنام او پذیرفته شد - به درستی لقب کودک نابغه گرفته بود. تا اینکه ناگهان در آستانه آغاز سال تحصیلی دبیرستان یکباره سیمهایش اتصالی پیدا کرد و خود را از قیدوبند درس و مدرسه و دنیای پردنگوفنگ بزرگترها رها ساخت و به شادخواریها و بیخیالیهای معمول کودکانه پرداخت... مادر بچه- که دختر بزرگ من باشد- دست به دامن من شد که به داد ما برسید. «نیوشا» حرف هیچکس را به غیر از شما قبول ندارد. بچهام هیچکس را بیشتر از شما دوست ندارد و... قبول کردم و با احتیاط با «نیوشا» به گفتوگو نشستم: ببین بابا، درست است که دنیا خیلی عوض شده ولی اصولی هست که به این زودیها بیاعتبار نمیشود. مگر میتوان بدون تحصیلات پایه و دانشگاهی به جایی رسید؟ با این تغییرات و اکتشافات، ارزش سازمانهای آموزشی در آینده بالاتر خواهد رفت. علم و صنعت و هنر کاربرد گستردهتری خواهد یافت و تحتتاثیر
این ترقیات جنگ و برادرکشی و فقر از جهان رخت بر خواهد بست. صلح و عشق و آرامش به بار خواهد نشست. در شهرها به غیر از دار و درخت و سبزه و گل، دانشگاهها، تئاترها، سینماها و نگارخانههای فراوان خواهد رویید. واژههای بیکاری و تورم و فلاکت را انسان از ذهن خود خواهد زدود. هیچکس در آن فرداها غم نان نخواهد داشت و پزشک و دارو به وفور و بدون منت و اخم و تخم در اختیار همگان قرار خواهد گرفت. گفتم: خودت را برای زندگی فردا آماده کن باباجان! نسل شما، نسل خوشبختی خواهد بود. گفتم: اغلب ما مردم به نیمه خالی لیوان نگاه میکنیم. حال آنکه باید واقعیت را دید. باید تابش آفتاب را از پشت ابرهای تیرهوتار تشخیص داد و سوسوی ستارگان را با چشمان گشودهتر دید... گفتم: از آنجا که بچه بسیار باهوشی هستی، به زبان بزرگان با تو سخن میگویم. متوجه شدی عزیزکم؟ «نیوشا» لحظهای سرش را پایین انداخت. سپس، به چشمهای من خیره شد و گفت: بابا نگارنده! شما خودتان همیشه میگفتید دروغگو دشمن خداست! ...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.