|

مسیر دشوار واقع‌گرای اصولگرایان

مهسا جزینی

جلسه همگرایی روز پنجشنبه اصولگرایان در قالب جبهه پیروان خط امام و رهبری به‌نظر مهم‌ترین اتفاق در جناح اصولگرا بعد از واگرایی انتخابات92 بود، اگرچه شاید آنقدر که توجه ناظران سیاسی را به خود جلب کرد بین خود اصولگرایان جدی گرفته نشد. این را می‌توان از قلت حضور چهره‌های سرشناس این جناح در همایش دریافت. تفاوت همایش 91 با 92 اما فقط فاصله زمانی نبود. آنها یک ناکامی انتخاباتی و ازدست‌دادن شخصیت کلیدی خود را هم تجربه کرده بودند. اصولگرایانی که درست چند ماه پیش از انتخابات 92 بر صندلی‌های سبزرنگ سالن شهدای موتلفه تکیه زده بودند و امیدوارانه چشم به حبیب‌الله عسگراولادی - دبیرکل پیشین- دوخته، به سخنانش گوش سپرده بودند، شاید در خیال آینده سیاسی خود را رصد می‌کردند. آنها از پیروزی مطمئن بودند. چرا که سایه دولتی که این سال‌های آخر دیگر خود را در جرگه اصولگرایی نمی‌دید و راه خود را جدا کرده بود در حال کم‌شدن بود. پس در دوران محاق سیاسی اصلاح‌طلبان، آینده مال آنها بود. اتفاق اما جور دیگری رقم خورد. حالا اصولگرایان گردهم‌آمده، این‌بار به‌جای «حبیب» چشم به «محمدرضا باهنر» که از جامعه اسلامی مهندسین آمده دوخته‌اند تا ببینند دبیرکل جدید و جوان چه برنامه‌هایی برای آینده جبهه‌ای با کارنامه دو شکست دارد. نخستین حرف‌های دبیرکل جدید هم به همین موضوع اختصاص داشت. آیا نبردن انتخابات ناشی از قصور اصولگرایان بود؟ پرسشی در باب چرایی عدم‌وحدت که به قول خودش این‌روزها زیاد با آن روبه‌رو شده‌است. اینکه اصولگرایان در جمع و گعده‌های درون‌جناحی تا چه حد صادقانه و شفاف از منظر نقد درون‌گروهی به این سوال پاسخ داده‌اند بحث مهمی‌ است اما پاسخ «باهنر» به این سوال و آن هم در همایشی با حضور خبرنگارانی که می‌دانست پیغام‌بر گفته‌های اویند به‌نوعی در راستای پاکدستی اصولگرایان بود. او گفته است که اصولگرایان خیلی در قضیه انتخابات مقصر نیستند و انتخاب «روحانی» که نه اصولگراست و نه اصلاح‌طلب خواست مردمی خسته از هشت‌سال افراط‌گرایی اصلاح‌طلبانه و هشت‌سال تندروی اصولگرایانه از نوع احمدی‌نژاد است که این‌بار اعتدال را طلب کرده‌اند. پاسخ باهنر به این پرسش به چند دلیل مغالطه‌آمیز است. اول اینکه در میدان انتخابات گذشته به‌جز دونفر بقیه صددرصد به اردوگاه اصولگرایی متعلق بودند و اصلاح‌طلب‌ها هیچ نامزدی نداشتند. در این شرایط چطور می‌توان به قطع گفت که مردم خسته از اصلاح‌طلبان به «روحانی»‌ای که در مرز اصولگرایی و اصلاح‌طلبی قرار دارد رای دادند؟ اگرچه شاید بتوان گفت برعکس این سخن درست است و مردم خسته از تندروی اصولگرایی به «روحانی» رای دادند. درست است که به قول باهنر، روحانی شناسنامه روشن اصلاح‌طلبی در دست ندارد اما برخی سکنات او در جریان انتخابات بیش از اینکه روحانی را متصف به اصولگرایان کند از نزدیکی‌اش با اصلاح‌طلب‌ها حکایت داشت. حمایت جریان اصلاح‌طلب و شخصیت‌های اصلی این جریان از «روحانی» و همچنین کناررفتن نامزد دیگر اصلاح‌طلب به‌نفع او (کاری که اصولگرایان نکردند) هم باز حاکی از نادرستی سخن «باهنر» است. از سویی جریان مردمی‌ای که به حمایت از «روحانی» برخاست عقبه یا دل در گرو اصلاح‌طلبی داشت. نکته آخر اینکه اصلاح‌طلبان بارهاوبارها به اشتباه سال 84 در عدم اجماع روی یک نامزد واحد اعتراف کرده‌ و گفته‌اند سال 92 از این رخداد درس گرفته‌اند. اصولگرایان بعد از دو شکست اما همچنان از گفتن اینکه «اشتباه کردیم» ابا دارند. «امیر محبیان» تحلیلگر سیاسی جناح اصولگرا گفته بود که اصولگرایان در شرایط حاضر بیش از همه نیاز دارند که اعتمادبه‌نفس ازدست‌رفته را بازیابند. قطعا سخن درستی است اما نه تا آنجا که در همایش مهم‌ترین جبهه ائتلاف اصولگرایی بعد از انتخابات دبیرکل به‌کل منکر قصور یاران شود. در صورت تداوم این دست‌فرمان و نگاه دبیرکل جدید و جوان مهم‌ترین ائتلاف اصولگرایی، به‌نظر می‌رسد اصولگرایان برای رسیدن به ارزیابی واقع‌گرایانه از فضای سیاسی کشور، راه دشواری در پیش دارند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.