|

از مصدرِ فعلِ انداختن

سیروس ابراهیم‌زاده

اهالی سیاه بازار و دلالان کسب‌وکار در جهت آب کردن کالای روی‌دست‌مانده و دم قیچی‌های گرانی روز افزون، به ساحت زبان و ادبیات نیز دست‌اندازی کرده‌اند: به‌جای واژه‌ «حراج» که امروزه از معنای واقعی خود تهی گشته، «جشنواره» به کار می‌برند. خدا آخر و عاقبت زبان پاسداری‌شده پارسی را به خیر کناد! همه روزهای زندگی نمی‌تواند جشن باشد، ولی جشنواره چرا. [...] می‌توان از تحلیل‌های روانپزشکان بالینی حرفه‌ای سود جست و برای پهنا و درازای عمر برنامه‌ریزی کرد. دقیق و کارساز. یعنی پیچ امواج بلند و کوتاه حیات دست خودمان باشد و غم و شادی را به فراخور حال و احوال بالا پایین ببریم. به این ‌ترتیب نک‌ونال‌ها و قیل‌وقال‌ها رنگ می‌بازند و یادش‌به‌خیر‌ها و ‌ای‌وای به چه روزی افتادیم‌ها دلمان را به درد نمی‌آورد. دایره- تنبک و انواع بزن‌بکوب‌ها را عشق است... افسوس نمی‌خوریم که چرا حواسمان نبود مثل بسیاری کسان از آب‌های گل‌آلود ماهی بگیریم و اجازه دادیم که لولو‌ها (...)‌ها را ببرند و سر ما بی‌کلاه بماند. چلوکباب را هم مثل آبگوشت می‌توانیم غذای ملی ایرانیان قلم‌اندازی کنیم. البته بخشی از ملت که دستش به دهان می‌رسد و پرسی 50هزارتومان به‌بالا را برمی‌تابد و چون بادبه‌دستان لقمه‌های خود را نمی‌شمارد و از نرخ گرانی نان نگرانی به خود راه نمی‌دهد. چه فخری می‌فروشند این تازه‌به‌دوران‌رسیدگان به واماندگان و ازنفس‌افتادگان پیر و جوان و بازنشستگان و ورشکستگان بی‌تقصیر که از بخت بد اسم شب و رمز عبور روز را نیاموختند و در آتش تنگدستی سوختند و دم بر نیاوردند که مبادا نیمه‌جانِ فرتوتشان را هم ببازند و دیگر هیچ... خدا را شکر... هزاران‌بار. هنوز پیدا می‌شوند کسانی که بی‌ریا سلام می‌کنند و آنان که با لبخندی راستین جواب سلام می‌دهند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.