|

از نگاه بازیگر

حیف و صدحیف که رفت جمشید مشایخی هرگاه خبر فوت یکی از بزرگان کشورم را می‌شنوم، بسیار اندوهگین می‌شوم. چون اعتقاد دارم دیگر به‌راحتی کسی نمی‌تواند جای آنها را پر کند. بسیاری از استادان از میان ما رفتند؛ مثل جلیل شهناز، ‌پرویز یاحقی، حبیب‌الله بدیعی، اسدالله ملک و... و حالا هم استاد محمد رضا لطفی عزیز. آیا به‌نظر شما کسانی توانستند جایگزین آن شوند؟! ... آنها شیفتگان فرهنگ و هنر تمدن ایرانی بودند و با عشق و دلسوزی خودشان را وقف هنر ایران‌زمین کردند. حیف و صدحیف جانشینی ندارند... یادم می‌آید همراه با دوست جوانی که موسیقی کار می‌کند سوار بر ماشین عازم سفر شدیم. در مسیر از من پرسید مایلید موسیقی گوش کنید؟ گفتم، حتما. سی‌دی ترانه‌ای از خواننده جوانی در ضبط ماشین گذاشت و بعد ناگهان شنیدم که خواننده می‌خواند «رفتی به دَرَک، ‌مثل تو زیاده...» به دوستم گفتم، لطفا خاموش کن! اصلا‌ این چه جمله‌ای است که توی ترانه آمده است؟ ... . شنیدم که استاد لطفی مبتلا به سرطان بودند. می‌دانید کسانی که سرطان می‌گیرند، ‌یکی از دلایلش غصه‌خوردن است و به همین دلیل به آن مبتلا می‌شوند. معلوم است که استاد لطفی از بس که غصه خورد اینجوری شد... شاید هم بی‌اعتنایی ما به هنر موسیقی‌شان بی‌تاثیر نبود... ولی خب حیف و صدحیف که رفت. خدا او را بیامرزد... چهره تابناک موسیقی دستگاهی محمدرضا درویشی . پژوهشگر و آهنگساز خبر درگذشت استاد لطفی بسیار متاثر‌کننده بود. محمدرضا لطفی از یاران و دوستان قدیمی‌ام بودند که متاسفانه در چندسال گذشته ملاقاتشان نکردم. ایشان یکی از چهره‌های مهم، شاخص و تابناک موسیقی دستگاهی بودند اگرچه 30سال پیش به‌خاطر شرایط بد و ناسازگار فرهنگی در ایران مجبور به ترک وطن شدند و با کمال تاسف 20 سال از عمر گرانبهایشان را دور از وطن بودند؛ ‌ای‌کاش این اتفاق نمی‌افتاد و می‌توانستند تمام این سال‌ها در وطنشان بمانند و به فرهنگ و موسیقی این کشور خدمت کنند. البته پس از بازگشتشان به ایران فعالیت موسیقی را مجددا در مکتب‌خانه میرزا عبدالله از سر گرفتند که بسیار با ارزش بود و هنوزم هست. درگذشت استاد محمدرضا لطفی یک ضایعه بزرگ برای فرهنگ و جامعه موسیقی ایران است و امیدوارم شاگردانشان بتوانند جای خالی‌شان را پر کنند. طلایه‌دار تار سهراب پورناظری . آهنگ ساز محمدرضا لطفی بعد از نسل استادانی چون جلیل شهناز، بیگجه‌خانی و لطف‌الله مجد از طلایه‌داران ساز تار بودند. البته به نظرم نقطه‌قوتشان در آهنگسازی‌شان بود و ملودی‌های باوقار و اصیل و باقوامی ساختند. با اینکه اسلوب آهنگسازی‌شان بر اساس موسیقی اصیل ایرانی بود اما از معدود کسانی بودند که در عین حفظ سنت، ذوق و خلاقیت هم داشت. فقدان این هنرمند در جامعه هنری حس می‌شود. لطفی نقش موثری در جمع‌آوری موسیقیدانان دهه50 داشت و با هنرمندان دیگری مثل آقای شجریان، مشکاتیان، علیزاده و ناظری در کانون چاوش جمعی را تشکیل دادند که یکی از اتفاقات مهم موسیقی ایران بود و ایشان یکی از چهره‌های محوری این اتفاق بود. آثاری که در این کانون خلق شد از آثار ماندگار موسیقی سنتی است. همینطور کارهای دیگری که با آقای شجریان به شکل ساز و آواز اجرا کردند و تک‌نوازی‌ها و همکاری‌هایشان با آقای ناظری و... جزیی از شناسنامه موسیقی ایران است. از زمانی هم که به ایران بازگشتند فعالیت زیادی در حفظ و اشاعه موسیقی انجام دادند و با گروه‌های شیدا و بانوان کنسرت‌های زیادی اجرا کردند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.