|

«مادورو» پس از یک سال

در ونزوئلا با گذشت یک‌سال از رییس‌جمهوری مادورو همه‌چیز تغییر کرده و در عین حال هیچ‌چیز تغییر نکرده است. این را می‌توان از بازار ماهی «مرکادو دو کوش» در یک محله کارگرنشین این شهر دید. جایی که مردم به‌دنبال موقعیت بهتر به هم تنه می‌زنند، فروشندگان با صدای بلند آنچه از آخرین صید خود برای فروش فراهم آورده‌اند را فریاد می‌زنند و بوی ماهی از همه‌جا به مشام می‌رسد. بازار شلوغی خاصی دارد زیرا که خوردن ماهی به همراه خانواده در عید پاک یک رسم است. دیوگنز آلزولای که به همراه نوه‌اش برای خریدن یک ماهی تن به بازار آمده می‌گوید سال پیش برای خرید یک‌کیلو ماهی تن حدود 80دلار ونزوئلایی می‌پرداخته است (معادل 13دلار به نرخ دولتی). امسال قیمت همان مقدار از همان نوع ماهی 140دلار ونزوئلایی، چیزی نزدیک به دوبرابر شده است. در آن‌سوی بازار نیز لوییس پاردس، در حال بررسی یک میز از ماهی‌های تازه برش داده‌شده از افزایش قیمت نسبت به سال پیش شکایت می‌کند. اما من به بازار نیامدم تا داستان دیگری از تورم سر به فلک‌کشیده ونزوئلا بسازم (60درصد در سال گذشته). من به اینجا آمده‌ام- به دور از لفاظی‌های سیاسی نیروهای اپوزیسیون و صف‌آرایی‌های دولت- به این دلیل که از مردم بپرسم که آنها چه کسی را برای دوبرابرشدن قیمت ماهی تن مقصر می‌دانند؟ آقای آلزولای قبل از هر چیز گفت: «دولت» و سپس ادامه داد که: «هیچ توسعه‌ای در یک‌سال گذشته صورت نگرفته است.» هیچ‌چیز. به‌نظر نمی‌رسد که کمبود غذا و تورم از نگرانی‌های دولت باشد. آنها فقط نگران جنگ و دعوا و تهدید هستند. این همه چیزی است که (مادورو) می‌داند. در یک نگاه کلی، مادورو در سال اولش هیچ دستاوردی نداشته است. مخالفان سیاسی دولت علاقه‌مند به بیان این هستند که مادورو در سال اولش یک مصیبت مطلق بوده است. (در حالی‌که) دولت می‌گوید که اوضاع از آنچه می‌توانسته باشد بهتر است. حقیقت این است که، هر دو طرف تا اندازه‌ای درست می‌گویند. چالش‌هایی که به مادورو از رییس‌جمهور پیشین هوگو چاوز به ارث رسیده است واقعی و عمیق است. اما چاوز قدرتمند، زیرکی و توان این را داشت که کشور را در مقابل آن چالش‌ها حفظ کند. این عمل برای مادورو بسیار سخت‌تر است. او شباهتی به چاوز ندارد. شورشیان مخالف که در ماه‌های اخیر به تهدید مادورو پرداخته‌اند ممکن است در واقع برای او مقداری وقت فراهم آورده باشند. معترضان به رییس‌جمهور این فرصت (اجازه) را دادند که نگاهش را از مسیر مشکلات اقتصادی و اجتماعی به نیروهای اپوزیسیونی که می‌گفت تهدید کودتایی علیه دولت منتخب او محسوب می‌شدند، تغییر دهد. نیروهای اپوزیسیون ونزوئلایی در ماه‌های اخیر ده‌هاهزار نفر از مردم را علیه مادورو به خیابان‌ها آورده‌اند. اما درست هنگامی که رییس‌جمهور برای درست‌کردن اقتصاد تقلا می‌کند، مخالفان به همان اندازه به (کمک به) عقب‌نشینی شورشیان با بهره‌گیری از «عقاید» (ایده‌ها) بی‌توجه بودند. نقطه‌قوت چاوز- چه او را دوست داشته باشیم، عاشقش باشیم یا از او بیزار باشیم- این بود که او مردی بود که می‌دانست ریشه حرکت در عقاید است که چیزی بسیار فراتر از سیاست می‌باشد. در حال حاضر مخالفان (اپوزیسیون) ونزوئلا در بین دو جناح تقسیم شده‌اند. جناح راست افراطی که خواهان خلاص‌شدن کشور از قدرت‌های چاوزی و مادورویی هستند و در سمت دیگر جناح راست میانه‌رو که برای پیروزی بر درصد اندکی از طرفداران چاوز در جهت مغلوب‌کردن همگی آنها تلاش می‌کند. هر دو استراتژی بیشتر ریشه در سیاست دارد تا اعتقاد. (اما در حالی‌که فشار و کینه‌توزی می‌تواند شعله‌های اختلاف را برافروزد، تفکر دقیق و بیان ایده‌هاست که می‌تواند به بهبود اوضاع کمک کند.) اکنون در ونزوئلا هستیم در یک‌سالگی رییس‌جمهوری مادورو، جایی که هنوز مردم می‌توانند برای عیدپاک ماهی بخرند؛ کشوری پر از تردید و بلاتکلیفی، جایی که شناسایی مشکلات بسیار آسان است و راه‌حل‌ها دشوار.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.