|

برای فردایی همراه لاله و محبت

رابعه موحد

باغی پرگل، خاکی خندان از رونمایی لاله‌های سرخ، دروازه و هشتی آغوش‌گشاده بر هستی، لبخند بر لب به استقبال چشمان حیران و متعجب مشتاقان می‌شتابد. سنگفرش قدیمی حیاط دقیقا سن‌وسالش را مشخص می‌کند، نه تعمیر شده است ونه تلاشی برای پیوستن به قافله سنگ‌های مدرن و پرطمطراق کرده است؛ خانه‌ای بزرگ و قدیمی، اما ایستاده و استوار به پشتوانه اصالت خویش، بی‌هیچ هراسی، در‌ها و پنجره‌هایش را سخاوتمندانه به سوی لاله سرخ گشوده است. با همه خاطرات سنگینش بر خاک پرافتخار تبریز بوسه می‌زند. این خانه پرشکوه، نه ورودی دارد و نه منت، ساکنان این خانه منت می‌کشند تا برای روشنایی چشمان خود بر لاله‌های رنگین این باغ نظر کنید!! 35سال پیش؛ پدر خانه بیمار است و دوستی، با گلدانی که یک لاله سرخ در دل داشت به عیادت دوست می‌آید. لاله در باغ و در دل خاک جای می‌گیرد و پنهان می‌شود بهار دیگر با دوتا لاله سرخ، سر از خاک برون می‌کند. گوشه‌ای از باغچه را تصرف می‌کند هرسال با گلی بیشتر به دیدار می‌آید و به اصرار تقاضای اقامت و ماندگاری در این خانه می‌کند. اکنون سال‌ها از این عیادت می‌گذرد نوه‌ها ساکنان جدید خانه‌اند، البته آنها در همین خانه به دنیا آمده و بزرگ شده‌اند و گرمای آفتاب و صمیمیت خاک باغچه و بوی عشق را همین‌جا به جان کشیده‌اند و زبان لاله‌ها را آموخته‌اند. اینجا خانه مهر است و با تقسیم زیبایی‌ها بوی عدالت را در فضای عطرآگین باغ می‌پراکند. وارد باغ می‌شویم و پشت‌سرمان همه در‌ها به سوی دنیای واقعی بسته می‌شود. معجزه‌ای است مانند پانهادن در دنیای سحر‌آمیز که در آنجا همه‌چیز زیباست. انسان‌ها بی‌هیچ دشمنی‌ای در کنار هم زندگی می‌کنند، همه نعمت‌ها به تساوی تقسیم می‌شود، همه می‌خندند «مال من» «مال تو» هنوز تنها کلام غالب بین انسان‌ها نشده است. خاک. نور. آب، گل همه مال ماست. فرزندان این خاک به بازدید‌کنندگان درباره نحوه مراقبت از گل‌ها توضیحاتی می‌دهند. سینی‌های پر از چای کلکته با سینی‌های شیرینی تبریز از مردم مات‌ومبهوت این‌همه عشق، پذیرایی می‌کنند همه‌چیز زیباست زیبا و زیبا. مادربزرگ، پشت یکی از پنجره‌ها بر تخت خود تکیه کرده است و گاه با مردم قدردان سلام‌وعلیکی می‌کند، خانه‌باغش را زیرپای انسان‌ها گسترده است. صفای وجودش در تلاش و صمیمیت و دلبستگی فرزندان و نوه‌هایش موج می‌زند. با خود می‌گویی دنیای واقعی اینجاست و بایست چنین می‌بود؟ یا آنجاست، بیرون از این خانه خشتی و بهشتی، بیرون از این هشتی تاریک، بیرون از این فضای اصیل مانده از تهاجم تقدم سود و زیان و ریال!! این چهره درخشان خانه از چهره پرمهر مادربزرگ وام گرفته است و این باغ پرلاله از دستان توانای نوه مادربزرگ، که عشق خود را در چهره لاله‌های سرخ می‌جوید و حتی لاله‌های سیاه. چایی و شیرینی، صبر و پذیرش و خوشرویی ساکنان باغ، خاک خندان از تولد لاله‌های نو، پایمان را برای رفتن به دنیای پر رنگ و پرهیاهوی بیرون سست می‌کند. با آقای اقدمی‌جوان، صحبت می‌کنم اجازه خبرچینی باغشان را می‌گیرم و باغ را ترک می‌کنم با این فکر که نیاز واقعی انسان عشق و دوستی است با این فکر که سالمندی لزوما تنهایی نیست هرچند هم‌اکنون سالمندان بسیاری در خانه بزرگ و مجلل خود تنها و بی‌کس مانده‌اند و محتاج نوازشی و عیادتی هستند. شاید پرستار وجود دارد تا غذایی بپزد و خانه‌ای تمیز کند اما عیادت‌کننده‌ای پرمهر نیست تا گلدانی با شاخه‌ای لاله سرخ بیاورد و نوه‌ای که در خاک باغچه جایش دهد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.