|

درباره پرواز ۳۷۰ مالزی

ضرورت بازاندیشی ایمنی پرواز

مسعود حبیبی‌قهرمان‌نژاد . سردبیر نشریه هواپیما

با گذشت نزدیک به دوماه از ناپدیدشدن هواپیمای پرواز 370 شرکت هواپیمایی مالزی و در پی ازکارافتادن باتری سامانه‌های «ضبط داده‌های پروازی» (FDR) و «ضبط مکالمات داخل کابین» (CVR)، جست‌وجوهای گسترده و بسیار پرهزینه برای یافتن بقایای هواپیمای این پرواز (که گستره‌ای از شمال چین تا استرالیا را شامل می‌شد)، وارد مرحله تازه‌ای شد. پس از گمانه‌زنی‌های بسیار و گزارش‌های ضدونقیض، اکنون جست‌وجو بر منطقه کوچکی از جنوب اقیانوس هند متمرکز شده است؛ منطقه‌ای به وسعت حدود 50هزار کیلومترمربع، به مرکزیت هزارو580کیلومتری از بندر استرالیایی پِرت. این در حالی است که تا روز پنجشنبه (چهارم اردیبهشت)، زیردریایی کوچک تحقیقاتی نیروی دریایی ایالات‌متحده موسوم به «بلوفین» (bluefin)، 90‌درصد بستر این منطقه از اقیانوس را در عمق چهارهزارو500متری کاوش کرده است؛ بدون یافتن هیچ نوع بقایای مرتبط با این پرواز. حال، نتیجه این جست‌وجوها هرچه باشد، نکته‌ای که باید در این میان به آن توجه شود، ضرورت نظارت بیشتر مراکز کنترل پرواز بر پروازهای مسافری است. این کار تنها از طریق دریافت دیجیتالی پیوسته و مستقیم اطلاعات پروازی هواپیما در تمامی شرایط آب و هوایی در همه مراحل پروازی، حتی در صورت بروز مشکلات فنی عمده در هواپیما، امکان‌پذیر است. اطلاعاتی که در صورت دردسترس‌بودن، نه‌تنها امکان نجات سرنشینان زنده‌مانده از سانحه را افزایش می‌دهد، بلکه از هزینه و زمان اجرای عملیات جست‌وجو و نجات به میزان بسیاری می‌کاهد و در صورت بروز سانحه نیز (حتی در شرایط عدم دسترسی به جعبه‌های سیاه هواپیما)، می‌تواند در تعیین علت یا علل حادثه بسیار موثر باشد. اگرچه این کار با توجه به ناوگان 26هزار فروندی هواپیماهای مسافربری جهان در پایان سال 2013 میلادی (21,879 هواپیمای جت و 4,119 توربوپراپ) ممکن است غیرعملی به نظر آید، با این حال، باید دانست با توجه به فناوری موجود، این کار کاملا امکان‌پذیر است و فناوری‌هایی که برای ارایه خدمات تلفنی موبایل و اینترنت در حین پرواز به مسافران به وجود آمده‌اند، به‌خوبی می‌توانند با هزینه‌ای قابل‌قبول، این وظیفه را با کارایی و کیفیت به‌مراتب بهتری از مکالمات رادیویی، برعهده گیرند. ارتقای ایمنی پروازی و کمک به بازماندگان سوانح هوایی از اولویت‌هایی است که همواره ‌باید مورد توجه صنعت هوایی کشورها قرار داشته باشد و هزینه‌ای که در این راه صرف می‌شود، نه‌تنها قابل‌قبول، بلکه ضروری است تا از این طریق بتوان نه‌تنها خدمات کمک‌رسانی به بازماندگان سوانح هوایی را سریع‌تر و بهتر فراهم کرد، بلکه حتی به خدمه پروازی در شرایط اضطراری از طریق ارسال راهنمایی‌های فنی و دستورالعمل‌ها به شیوه اینترنتی یاری رساند؛ کمک‌ها و رهنمودهایی که به‌مراتب دقیق‌تر و جامع‌تر از ارتباطات رادیویی هستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.