|

روزنه

نورا عراقات ترجمه: سودابه رخش

گام اول و سد‌های پیش‌رو
تشکیل دولت متحد «فتح» و «حماس»، اولین گام ضروری برای دستیابی به راه‌حلی پایدار است و قدرت فلسطینی‌ها را در برخورد با اسراییل افزایش می‌دهد. با این حال موانع پیاپی، تلاش در جهت دستیابی به این اهداف را ناکافی می‌کند. از زمان پیروزی «حماس» در انتخابات سال 2006، «فتح» منابع مالی و دیپلماتیک بسیاری را برای ناکامی «حماس» در مبارزه با رژیم آپارتاید اسراییل و اشغال نظامی صرف کرده است. در مقابل «حماس» نیز اعضای«فتح» را مورد هدف قرار داده و تظاهرات‌های آنها را در نوار غزه سرکوب کرده است. کنترل فتح بر تشکیلات خودگردان فلسطین و بقای روابط دیپلماتیکش، این گروه را از میان دیگر‌دولت‌ها و نهادهای چندجانبه، قادر به تصمیم‌گیری درمورد نیمی از مردم فلسطین کرده است. این گروه از قدرت نسبی خود در جهت تضعیف مشروعیت و موقعیت «حماس» استفاده کرده است و این فلسطینی‌ها هستند که بیش از همه از این درگیری‌های داخلی رنج می‌برند. تلاش‌های قبلی برای آشتی ملی به‌سرعت با مداخله خارجی - مهم‌تر از همه دخالت ایالات‌متحده و اسراییل- نقش بر آب شد. اما این دور ممکن است متفاوت باشد چراکه هر دو جناح از آسیب‌پذیری‌های سیاسی رنج می‌برند. سرکوب «اخوان‌المسلمین» مصر، «حماس» را تضعیف کرده است، از آن‌سو «فتح» همه تخم‌مرغ‌هایش را در سبد شکسته مذاکرات صلح قرار داده بود. با این حال بعید است که توافقنامه وحدت، نشانه‌ای از صفحه‌ای جدید در زمینه تاریخ ملی فلسطین باشد چرا که اقتصاد کرانه باختری با بخش عمومی ورم کرده و نرخ بالای بدهی، برای بقا متکی به کمک‌های اهداکنندگان است؛ کمک‌هایی که ایالات‌متحده نفوذ قابل‌توجهی در اعمال آن دارد. دولت متحد برای موفقیت درصورت لزوم باید به‌دنبال پیداکردن منابع مالی جدید و هم‌پیمانان جدیدی باشد که بتوانند نقش ایالات‌متحده را که در طول تاریخ به انحصار خود درآورده، پر کنند. این تغییرات رادیکال ممکن است بعید به نظر برسند اما غیرممکن نیستند. در عین حال بایکوت، محرومیت و جنبش‌های سرکوب برای غلبه بر سازش‌ناپذیری دولت مانند همیشه اجتناب‌ناپذیر و مطرح است. هیچ جایگزینی برای آشتی ملی نیست، اما این حرکت به‌عنوان جنبشی جهانی تنها می‌تواند در شکل‌گیری روند سیاسی تاثیر‌گذار باشد و نه جایگزین آن شود.
نقش آمریکا در صلح
علی‌ابونیما: بیایید به اصول اولیه بازگردیم: در نتیجه استعمار صهیونیستی که بیش از یک‌قرن پیش آغاز و همچنان ادامه دارد، مردم فلسطین تحت اشغال و محاصره در نوار غزه و کرانه باختری زندگی می‌کنند، شهروندان درجه دو اسراییل امروزی و پناهنده به حساب می‌آیند. تلاش برای حل وضعیت، با ایجاد دولت‌های همگن قومی و جداگانه برای جامعه استعمارگر از یکسو و برای قربانیان استعمار از سوی دیگر شکست خورده است. تلاش و کار زیادی برای رفع نابرابری‌ها نیاز است، نابرابری‌هایی که نتیجه سلب مالکیت هدفمند از فلسطینیان است. سال‌های زیادی است که اسراییل و ایالات‌متحده هر چه در توان داشته‌اند برای جلوگیری از به‌رسمیت‌شناختن رهبران فلسطینی به کار گرفته‌اند؛ نقش تشکیلات خودگردان فلسطینی بر نیمی از اشغال اسراییل را نمی‌توان نادیده گرفت. حماس اما به‌حق اعمال حقوق فلسطینی‌ها در راستای مقاومت و دفاع از خود متعهد باقی مانده است. این تناقض‌ها با توافقنامه‌ای که همین چند روز پیش در غزه امضا شد حل نمی‌شود. نه اسراییل و نه ایالات‌متحده به تشکیلات ضعیف و وابسته به کمک خودگردان فلسطینی اجازه انجام آن را نمی‌دهد. گام اساسی به سوی صلحی عادلانه زمانی محقق خواهد شد که ایالات‌متحده از دخالت در مسایل سیاسی فلسطین دست بردارد و در عوض از نفوذ خود استفاده کرده و بر اسراییل برای کنار‌گذاشتن تبعیض ‌نژادی فشار وارد کند. از آنجایی که بعید است این اتفاق به‌زودی محقق شود، فلسطینی‌ها به جست‌وجوی راه‌های دیگر برای دفاع از حقوق بین‌المللی خود ادامه می‌دهند و این موضوع استراتژی‌های طرف دیگر را به‌دنبال خواهد داشت؛ بایکوت، محرومیت و تحریم.
منبع: الجدلیه

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.