|

دیده‌بانی جامعه

فرهاد توحیدی

نمی‌دانم جای دیگری هم در دنیا هست که برای انتشار دوهزارمین شماره روزنامه‌ای جشن بگیرند و شمع روشن کنند و مطلب بنویسند یا خیر. شماره دوهزار به‌طور طبیعی، جشن تولد هفت‌سالگی یک روزنامه محسوب می‌شود که قاعدتا باید امری معمولی باشد. می‌شود کیکی با هفت‌شمع روشن کرد و تمام، اما باید ایرانی باشی، تلاطم‌های سیاسی جامعه جوشانی چون ایران را بشناسی، عبارت «در این برهه حساس تاریخ»... که کنایه از دم فروبستن به وقت سخن گفتن است را عمیقا فهم کرده باشی تا بدانی برای جان‌سختی یک روزنامه بابت انتشار دوهزار شماره باید هم شادی کرد. «شرق» به‌عنوان سلف روزنامه‌های اصلاح‌طلب با انتشار دوهزار شماره راه دشواری را پیموده است. حفظ روزنامه در عبور از شرایط متفاوت سیاسی، باوجود رویارویی با چهاربار توقیف، کاری است بزرگ که باید به‌خاطر انجامش به مدیران و روزنامه‌نگاران «شرق» تبریک گفت. «شرق» در دوران مهرورزی گاهی به‌عنوان تنها صدای بازمانده از دوران اصلاحات کوشیده تا جایگاه روشنگری مطبوعات را حفظ کند. با همه تنگی گذرگاه عافیت، جریده نرفت. اگر تعبیر رکن چهارم دموکراسی در مورد مطبوعات درست باشد که هست، صد البته مطبوعات باید برای عبوردادن جامعه از مسیر دشوارتر توسعه و رسیدن به دورانی که تحمیل یکدیگر، رسمیت‌یافتن چندصدایی، تمکین به قانون از جانب صدر تا ذیل و... نهادینه شود، به جان بکوشند و جان‌سخت باشند. وظیفه دیده‌بانی و رصدکردن جامعه، آن هم در شرایطی که برخی، هیچ نقدی را برنمی‌تابند، وظیفه‌ای است دشوار. این وظیفه‌ای است که مطبوعات مستقل و روزنامه‌نگاران ایرانی دست‌کم در ‌صدساله اخیر به دوش کشیده‌اند و تاب آورده‌اند. روحانی آزاده و روزنامه‌نگار شجاع، سیداشرف‌الدین گیلانی که نسیم شمالش از افتخارات تاریخ مطبوعات ایران است، در سروده‌اش به روشنی و زیبایی، دشواری دیده‌بانی روزنامه‌نگاران و مطبوعات را آورده است: دست مزن! چشم. ببستم دو دست / راه مرو! چشم. دو پایم شکست

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.