|

گفت‌وگو هنوز آیین درویشی نیست؟!

کریم ارغنده‌پور

مهم‌ترین نیاز جامعه ایران چیست؟ به نظر من این نیاز در درجه نخست در بخش فرهنگ است. درست است که ما ایرانیان از یک پیشینه تاریخی تمدنی برخورداریم ولی این اتکا کافی نیست و نیاز به روزآمدی و بازیابی دارد. مثلا نحوه مشارکت مدنی در عرصه عمومی یکی از نمونه‌های قابل ذکر است. ما برای همزیستی مطلوب در جامعه نیاز به درک یکدیگر و شنیدن صداهای متفاوت داریم. دوران تک‌صدایی‌ها به‌سر آمده است. تنها راه برای ایجاد این همزیستی «گفت‌وگو»ی همراه با مداراست. ادب گفت‌وگو هم این است که هر دو طرف از امکان گفت‌وشنود منصفانه برخوردار باشند. این موضوع نه‌تنها درباره عناصر جامعه با یکدیگر بلکه در رابطه جامعه و دولت نیز صادق است. بدون گفت‌وگو و به‌رسمیت‌شناختن هر یک از دو طرف، هیچ جامعه‌ای نه امکان پیشرفت خواهد داشت و نه ادعای آن برای زندگی کمال‌یافته‌تر پذیرفتنی است. رسانه‌ها در این میان بهترین ابزار برای امکان‌پذیری و آفرینش فضای گفت‌وگو در سپهر عمومی هستند. رسانه مونولوگ یک رسانه مرده است و از اعتبار لازم برخوردار نیست. رسانه جولانگاه تضارب افکار و سلیقه‌ها برای امکان‌پذیری داوری مطلوب در جامعه است. به این ترتیب رسانه خوب، رسانه‌ای است که در آن امکان گفت‌وگو فراهم آمده است. به نظر من این مهم‌ترین معیار برای ارزیابی یک رسانه است. هم دست‌اندرکاران رسانه با این شاخص امکان خودسنجی دارند و هم مخاطبانشان با این ابزار می‌توانند پویایی و کارآمدی را بهتر جست‌وجو کنند. این روزها مصادف با انتشار دوهزارمین شماره روزنامه «شرق» است. فرصت را مغتنم می‌شمارم و به همکاران عزیزی که همه سختی‌های این راه دشوار و ناهموار را به جان خریده و چنین فرصتی را برای جامعه گشوده‌اند صمیمانه تبریک عرض می‌کنم. روزنامه مستقل منتشرکردن برای دوهزارشماره دلی به وسعت دریا و همتی بلند و فراغ از امن و آسایش می‌طلبد. امید که فرصت گفت‌وگو در «شرق» کماکان مهیا باشد و ادبیات و رفتار خشن با متانت روزنامه به مسیر عقلانیت و آرامش گرفتار آید. تداوم انتشار «شرق» را آرزو دارم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.