حنایی که دیگر رنگ ندارد
آمنه شیرافکن
باید این نکته به رفراندوم ملی گذاشته شود که «سوال درباره 750میلیارددلار درآمد نفتی دوران احمدینژاد» مهمتر است یا میهمانی همسر رییسجمهوری در کاخ سعدآباد و اهدای چند سکه؟ اما پاسخ برخی در مجلس ایران عجیبتر از آن است که ذهن مخاطب انتظار داشته باشد. مدتی است در همین «خانه ملت»، سر مباحث کوچک سروصداهای عجیبوغریب بهپا میشود و کمتر سوالی درباره مسایل مالی دولتهای گذشته مطرح است. اصولگرایان حاضر در مجلس نهم بنا دارند با سکوت از کنار رخدادهای هشتسال گذشته، بگذرند. شاید به همین خاطر است که به کوچکترین خبرهای مربوط به دولت «حسن روحانی» واکنشهای عجیبوغریب نشان میدهند و نگران حال ملت میشوند. روزگاری از کنار میلیاردمیلیارد تخلف مالی دولت محمود احمدینژاد گذشتهاند و اکنون به سبک مچگیری مترصد هرگونه لغزش و اشتباه در دولت جدید هستند. از دیدار نوروزی دوستانه وزیران با سیدمحمد خاتمی گرفته تا عمل جراحی گوش وزیر صنعت در خارج از ایران و حتی روایت تحریفشده از سخنان وزیر نفت. حالا همه اینها میتواند دستاویزی برای دعواهای سیاسی باشد. مجلس نهم روی شیب پایان کار افتاده و از همین حالا وزنکشی جریانهای سیاسی
برای حضور در مجلس آینده آغاز شده. اگرچه «علی مطهری» به صراحت از احتمال زیاد ردصلاحیت اصلاحطلبان در انتخابات آینده سخن گفته اما با این وجود اصولگرایان حسابی به فکر افتادهاند و نمیخواهند اشتباه دوره پیش را تکرار کنند. البته پرونده قابلدفاعی برای بازگشت به قدرت ندارند و به همین خاطر باید هرطور شده دولت کنونی و تمام برنامههای او را به سمت ناکارآمدی هدایت کنند. این شاید از نظر تاکتیکی یک رفتار واقعگرایانه بهنظر برسد اما در عمل نتایج معکوس بهدنبال خواهد داشت. هرچه آنها به دولت گوشه و کنایه میزنند، سند و مدرکی تازه از فساد و تخلف مالی دوران «احمدینژاد» رو میشود. تحلیل این روند متناقض برای افکارعمومی پیام صریحی دارد. دوستان اصولگرا در هشتسال گذشته چشم روی هم گذاشتند و مهربانانهتر از همیشه با دولتهای نهم و دهم کنار آمدند. پرسش بیپاسخ این روزهای ما این است که اصولگرایان تا کجا بنا دارند این بازی هزینهبر را ادامه دهند؟ البته خیلیها در هشتسال گذشته به بهانههای مختلف تا سرحد امکان با تخلفهای مالی و قانونی احمدینژاد مماشات کردند؛ همانهایی که حالا در مجلس نهم، صدای رسایی یافتهاند و بیمحابا بر
طبل تخریب میکوبند. نمیدانم آنموقع جناب آقای روحالله حسینیان، خانم زهره طبیبزادهنوری و جناب مهرداد بذرپاش کجا بودند که حالا برای میهن و مردم دایه مهربانتر از مادر شدهاند. نمیدانم چرا منابع خبریشان، آن روزها هم مانند این روزها پرتوان ظاهر نمیشدند و خبر تخلفهای میلیاردی را در سالهای گذشته به گوش این عزیزان نمیرساندند؟ مردم تریبونی برای بیان حرفها ندارند، مردم آمدهاند پای صندوق رای و بزرگوارانه با جیب خالی و اعصاب نهچندان آرام و انواع تنشها به آینده امید بستهاند. حالا هم دولت در تلاش است و اگرچه اشتباههای آشکاری هم داشته اما پاکدستیاش تا به اینجای کار ثابت شده. بدون تردید در کار دولت حسن روحانی هم خطا و اشتباهی وجود دارد اما نکته مثبت اینکه در این یکسال نهتنها جناب خاوریها و زنجانیها از این دولت برنخاستهاند که عزمی جدی برای مبارزه با فساد در دل این دولت شکل گرفته. یادمان باشد که دولت روحانی روی انبوهی از ویرانیهای به یادگار مانده، برنامهریزی میکند. از یک سو اجبار به اجرایی کردن هدفمندی یارانهها و از سوی دیگر جیب خالی و مردمی که دیگر تاب گرانی ندارند. گویی میراث یک دهه پیش حالا
بالا زده؛ در تورمی که مهارش کار سادهای نیست؛ در دلالهای ارزی که تعدادشان در همین چند سال گذشته چندبرابر شده و اقتصادی که لنگ لنگان به سمت امید میشتابد اما حالا دعواهای سیاسی با دولت، هر روز پرحاشیهتر میشود. گویی بهجای نگاه ملی و رهاییبخش و همگرا، تصفیه حسابهای سیاسی اولویت یافته. کمتر کسی در مجلس نهم از دادگاه محمود احمدینژاد میپرسد و هزاران هزار آدمی که بهخاطر سیاستهای اشتباه او حالا میلیاردرهای مخفی شهرهای بزرگ شدهاند. کمتر کسی در مجلس از پرونده «محمدرضا رحیمی» میپرسد و «سعید مرتضوی». برخی روی سپیدی برای بازگشت به فضای سیاسی کشور ندارند و حالا میخواهند از کمترین فرصتها برای سیاهنمایی بهرهمند شده و فضا را برای بازگشت خود مهیا کنند. بیخبر از آنکه حنای خیلی از این بزرگواران دیگر در میان آحاد مردم رنگی ندارد و مردم بهخوبی دلایل برخی خردهگیریهای عجیبوغریب را میفهمند. روزهای پیشرو برای دولت یازدهم، بدون تردید روزهایی پرتنش در ارتباط با مجلس خواهد بود. اکنون برخی دستبهدست همدیگر داده و با تمام ابزارهای خبری و رسانهایشان بنا بر بازگشت به خود دارند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.