یادی از یک قصهگوی کودکان
محمود برآبادی . نویسنده کتابهای کودکان
هروقت پدرم به شهر میرفت، پشتسرش میدویدم و میگفتم: «رادیو. یادت نره.» بالاخره یک روز جمعه که از شهر برگشت، ساکش را باز کرد و یک جعبه مقوایی از توی آن بیرون آورد. پرسیدم: «این چیه؟»گفت: «رادیو. مگه رادیو نمیخواستی؟» گفتم: «این رادیوست؟ اینکه خیلی کوچکه.»گفت: «ترانزیستوریه.» توی ده ما چندنفر بیشتر رادیو نداشتند. آن هم از آن رادیوهای بزرگ که اندازه جعبه چرخ خیاطی بود و نصف طاقچه جا میگرفت و آنتنش را هم روی خرپشته پشت بام علم کرده بودند که همه از دور ببینند. اما این چیزی که پدرم آورده بود، خیلی کوچک بود، شبیه اسباببازی بود. پدرم بادقت جعبهاش را باز کرد. یک وسیله خیلی ظریف که جلد چرمی داشت با تعدادی سوراخ و قسمت بالایش هم شیشهای بود، بیرون آورد. بعد از گوشه سمت راستش یک میله هم کشید بیرون و گفت: «این هم آنتنش!» گفتم: «آنتنش که خیلی کوچکه! آنتنهای رادیوهای مردم خیلی بزرگه.» پدرم دکمه سمت چپش را زد و با دکمه سمت راست که بزرگتر بود، بعد از چند بار غیژوویژ صدایش را درآورد. یک آقایی با صدایی گرم قصه میگفت؛ پدرم خواست جاهای دیگر را بگیرد که من رادیو را از دستش گرفتم و گفتم: «همینجا خوب است.»رادیو را
برداشتم و رفتم توی مهتابی نشستم و به قصه عمونوروز گوش دادم. این اولینبار بود که به قصههای مردی که بعدا فهمیدم «صبحی» است گوش میدادم؛ اما صبحی بارها و بارها روزهای جمعه از رادیو برای بچهها قصه گفت. او اولین قصهگوی بچهها در رادیو ایران بود. حکایتهایی از متون کهن را که خواندنش برای بچهها دشوار بود بعدها این قصهها و افسانهها را به صورت کتاب هم منتشر کرد. ششم اردیبهشتماه 1319 آغاز پخش نخستین برنامه کودک با اجرای فضلالله مهتدی معروف به صبحی است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.