|

«باستانی» ما را عفو کن

هوشنگ مرادی کرمانی . نویسنده

باستانی هم رفت روی تمبر و همراه نامه‌ها سفر خواهد کرد. باستانی مجسمه می‌شود و توی میدانی در کرمان می‌نشیند. شب را به صبح می‌رساند پلک نمی‌زند. شب‌ها ستاره‌ها را می‌شمارد و روزها رهگذران را می‌بیند که از کنارش می‌گذرند. نگاهش می‌کنند. جوان‌ها می‌دانند که چنین انسانی بوده است. اگر همت کنند هوش و ذوق و تلاش او را داشته باشند مثل او می‌شوند. باستانی می‌توانست در زادگاهش بماند. زمینی و باغی و بیلی داشته باشد و آبی و درختی. راحت پیر شود، بی‌کش‌مکش‌های قلم و شهرت و شعر و شناخت. اما گفته‌اند که: «کشتی بر ساحل نشسته بسیار امن است؛ ولی کشتی برای نشستن بر ساحل ساخته نشده.» باستانی با انشای خوب و شیرین، نامه‌ای برای گرفتن حقوق عقب‌افتاده بازنشستگی پدر به وزیر فرهنگ می‌نویسد. حقوق می‌رسد و پدر دعا می‌کند که: «ابراهیم، الهی از قلمت خیر ببینی.» باستانی خیر دید، تحسین شد و تعریف‌ها شنید؛ سفرها رفت و با بزرگان علم و ادب هم‌نشین شد و تاریخ را از مدرسه و دانشگاه به خانه برد. میلیون‌ها خواننده را در قایق‌های کاغذی نشاند و شب و روز به اعماق اقیانوس تاریخ برد و از گذشته و حال و آینده گفت. دوستان بسیار یافت و ایرادگیران اندک. گاهی کسانی را خوش نیامد که این طبیعت سفر دریاست که هم باد مخالف می‌وزد و هم موج‌های سنگین و سهمگین. گاه حرمت دید و بر صدر نشست و گاه جفا دید و در دل گریست. گفته‌اند: «بسیاری بزرگان در سرزمین‌های کهن، زندگی‌های بدی دارند و قبرهای خوبی برای زیارت.» زندگی باستانی بد نبود. همسری داشت مثل برگ گل و بچه‌هایی مثل پروانه. قلمی داشت نیشکر و زبانی شربت‌گون و مشتاقان بسیار و عمری دراز و پربار؛ چنانکه پدر دعا کرده بود، در حق او که حقوق را زنده کرده بود با قلمی جوان و هوشمند. باستانی مجسمه می‌شود، از سنگ یا چیزی ماند سنگ. گفته‌اند: «کسی به سنگ گفت: انسان باشید. سنگ‌ها گفتند ما آنقدر سخت نیستیم.» یاد آن چوپان کرولال سیرجانی به خیر که سنگ‌ها را دیدنی کرد. سنگ‌هایی که بر سر هر راهی بودند و کسی آنها را نمی‌دید. او سنگ‌ها را بر شاخه‌های خشک در باغ سنگی آویخت. سنگ‌ها میوه درخت‌های نشانده در شن شدند، دیده شدند. چوپان سنگ‌ها را از غفلت ما نجات داد. باستانی بسیار کسان را نشان داد. از امیران، حکمرانان تا خرمافروش بازار کرمان و روستازادگان دانشمند را که علم و ادب آموخته بودند. موقع دفن‌اش بودم. کسی گفت: «بلند بگویید ما محمدابراهیم باستانی‌پاریزی را عفو کردیم. تا از نفس جماعت، خدا او را غرق رحمت کند.» من به بغل دستی‌ام گفتم: «بهتر بود می‌گفتیم: باستانی ما را عفو کن.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.