شفاخانه چشم و چال
سیروس ابراهیمزاده
وقتی وارد مطب چشم پزشک معروف شمیرانات شدم، دلم گرفت. فراموش کرده بودم کجا آمدهام و برای چه. در سالن انتظار جلو در ورودی میخکوب شدم. تماشای زنان و مردانی که با چشمهای اشکبار از اتاق دکتر بیرون میآمدند دلم را به درد آورد... لحظهای بعد به خود آمدم و دریافتم که که بارانِ اشک در واقع قطرههای داروی شستوشوی چشم است و آماده کردن بیماران برای نشستن پشت دستگاههای الکترونیکی به منظور معاینات دقیق جناب چشم پزشک پرکار و پرتوان... --- کارکنان این کلینیک کوچک همه جوانان ورزیده و ماهر بودند و اغلب مهربان با پیران مریضِ افسرده، الا یکی از آنان که خانم جوانی بود به غایت زیبا و به احتمال رییس دیگران، ولی تا دلتان بخواهد عبوس، که کندی و درماندگیِ بیماران پیر و درهم شکسته را بر نمیتابید و «مگه نگفتم پیشانیات را بچسبان اون بالا» یا «چرا چونهاترو اینور و اونور میبری آقای محترم؟» و غیره... --- وقتی با چشمان اشکبار از مطب خارج میشدم، به خانمِ اخمو گفتم: «ممنونم. انشاءالله که تو هم پیر بشی تا حال سالخوردگان بدانی دخترم!» گرهِ ابروانِ پهنِ تاتو کردهاش پیچیدهتر شد و تقریبا فریاد کشید «چی گفتی؟» لبخندزنان گفتم
«منظورم این بود که خدا عمرت بدهد... جسارت نکرده باشم یه وقت!؟» لحظهای مکث. نفس در سینهها حبس و سپس، چهره درهم خانم به یکباره باز شد و گل زیبای تبسم بر لبانش نشست و سالن انتظار نورباران شد و اشک چشم بیماران درخشیدن گرفت و بعد همه با هم هاهاها! ... --- بیرون جلوی در، گلدانی بود معطر که هنگام ورود نه دیده بودم و نه بوییده بودمش...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.