برای سخنرانی نیامده ام
دشواری سخنگفتن از «مارکز» محمود حسینیزاد . مترجم خبر درگذشت گابریل گارسیا مارکز، این نویسنده صاحبنام جهانی را شنیدم و بیتردید متاثر شدم. گفته میشود امروز جامعه هنری به رسم معمول روز مرگ بزرگان؛ از او، آثار، قلم و شخصیتش سخن گویند. من که در اطرافم کسی را نمیشناسم که در مورد عظمت ادبی مارکز و شخصیتش بتواند اظهارنظر کند و حتی سخنی چند بگوید. هرچه از او میدانیم از طریق کتابها، آثار ادبی و اطلاعات اینترنتی است که از ایشان درج شده، اما بهواقع آیا اینها کافی است که بتوان از او سخن گفت؟ هر چه بگوییم همان صحبتهای تکراری خواهد بود؛ اینکه قلمش عالی بود و کتابهایش تاثیرات فراوانی بر ادب جهان پدید آورد. اینها بدیهیاتی بیش نیست که همه بهدرستی میدانیم. کدامیک از ما و اطرافیانمان ایشان را از نزدیک میشناخت و با او نشست و برخاست داشت که بتواند از او آنچه را که درخورش است، بگوید. بنابراین از مارکز سخنگفتن برای من سخت و از آثارش گفتن به مراتب سختتر است. مارکز و «عشق سالهای وبا» مدیا کاشیگر . منتقد و مترجم نویسنده «عشق سالهای وبا» درگذشت؛ که برای من خیلی مهمتر از نویسنده
«صد سال تنهایی» است. چون دهه 60 که کتاب صد سال تنهایی درآمد، یک نفر که الان اسمش در خاطرم نیست، نوشت «اگر واقعیت دارد که رمان مرده است همه بلند شویم و به آخرین رمان جهان درود بفرستیم.» زمانی که «عشق سالهای وبا» درآمد، معلوم شد رمان اصلا نمرده است و اتفاقا استمرار دارد. بعد از گابریل گارسیا مارکز نویسندگان دیگری هم توانستند از برکتی که اتفاق «عشق سالهای وبا» موجبش بود استفاده کنند. صد سال تنهایی آنچه را ثابت کرد این بود که کانون رمان جهان میتواند در جایجای کره زمین پخش شود. عشق سالهای وبا هم ثابت کرد که کانون رمان واقعا در جهان پخش است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.