|

سنگ‌پرانی به قطار هسته‌ای

زینب اسماعیلی

ما خبرنگارها، همدیگر و رسانه‌هایمان را از نشست‌های خبری و سوالاتی که می‌پرسیم، می‌شناسیم، خبرنگار و رسانه‌ای که در جلسه سخنگوی وزارت خارجه در مورد وقوع آنچه «هولوکاست هسته‌ای» می‌نامد، هشدار می‌دهد با خبرنگاری که از مراوده با کشورهای دورونزدیک در دولت جدید می‌پرسد، به‌راحتی قابل تمییز است. مثل خبرنگاری که بعد از توافق ژنو از به‌رسمیت‌شناخته‌شدن حق غنی‌سازی می‌پرسد و خبرنگار دیگری که از توافق احتمالی در مورد رفع تحریم‌ها سوال طرح می‌کند. رسانه‌ها اما جایگاه‌های متفاوتی دارند. تیتر اول روزنامه «وطن‌امروز» به‌نقل از سیدعباس عراقچی، حکایتی است مشابه آنچه در مورد محمد‌جواد ظریف در جلسه کمیسیون امنیت ملی مجلس رخ داد و ماجرای تیتر کیهان که موجب کمردرد ظریف و ویلچرنشینی او در دور اول مذاکرات ژنو شد. برمبنای متن منتشرشده توسط وزارت خارجه از توافق ژنو، در هیچ‌کجای متن به صراحت بر پذیرش حق غنی‌سازی ایران، اشاره نشده است، اما در متن توافق ژنو، روی میزان غنی‌سازی توافق شش‌ماهه‌ای صورت گرفته ‌است. این علاوه بر آن است که به‌دنبال عضویت ما در «ان‌پی‌تی» دلیلی ندارد که به کشوری مشروعیت دهیم تا حق ما را به‌رسمیت بشناسد. تناقض آزار‌دهنده در رفتار منتقدان مذاکرات هسته‌ای آنجاست که آنها بارها به جمله‌ حسن روحانی در زمان کاندیداتوری انتخابات که گفته‌ بود «باید دم کدخدا را دید» اعتراض می‌کردند با این استدلال که «چرا او به امریکا، وجاهت کدخدایی داده؟» خب اگر این نقد به روحانی درست است چرا خود منتقدان مذاکرات هسته‌ای می‌خواهند به کشورهای «1+5» که آمریکا در آن نقش مهمی دارد، وجاهت کدخدایی بدهند؟ چرا انتظار داریم حقی که کشورمان به‌واسطه پیوستن به نهادهای حقوقی جهانی داراست را بخواهیم که کشورهای دیگر به آن اذعان کنند؟ همین جمله و اصرار بر نوشته‌شدن آن از سوی جناح هوادارش، موجب شد که مذاکرات سعید جلیلی، مذاکره‌کننده سابق هسته‌ای، در نقطه‌ای درجا بزند. حکایت ساده‌اش این است که اگر شما به مغازه خیاطی بروید و سفارش دوخت یک کت را بدهید، وقتی که خیاط در حال انجام برش یقه است، یا وقتی که در حال دوختن دکمه کت است دوباره در مغازه‌اش نمی‌رویم و او را زیر اخیه نمی‌بریم که آقا اعتراف کن، برایم کت می‌دوزی یا نه؟ حکایت قطار تهران- شاه‌عبدالعظیم یا همان ماشین‌دودی در بسیاری از ماجراهای امروز کشور ما، قابل تعمیم است، قطار خوابیده روی ریل، برای همه تحسین‌برانگیز بود و دوست‌داشتنی؛ اما همین‌که به راه افتاد، سنگ‌بارانش آغاز شد. قطار هسته‌ای که با سوزن‌بانی سعید جلیلی، روی ریل به خواب رفته بود، برای تعداد پرشماری از آنها که امروز منتقد مذاکرات هسته‌ای هستند، قطاری ستودنی و نشانه مقاومت مردم ایران بود، اما قطار به راه‌افتاده مذاکرات هسته‌ای به سوزن‌بانی محمدجواد ظریف، که دنبال رفع نگرانی و تهدید از برنامه هسته‌ای و تحریم‌هاست، شایسته سنگ‌باران‌کردن است. بهتر است منتقدان مذاکرات، به یاد داشته ‌باشند که دلارهای حاصل از کاسبی تحریم، روزی به پایان می‌رسد و آن‌وقت شاید آنها هم مثل کسانی فکر کنند که با زور بازو و عرق جبینشان، شرایط بد اقتصادی ایجادشده به‌دنبال تحریم و شرایط بد اقتصادی را می‌گذرانند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.