آینه
ایران سرمقاله: «الگوی رفتاری آمریکا در قبال ایران» حمید قاسمیفیضآباد به گفته کارشناسان، اوباما در پیگیری خط مذاکره با ایران بیشتر متاثر از الگوی دموکراتهای دوره کلینتون است. در دوره کلینتون تلاش طیف مدافع مذاکره با ایران در آمریکا برای مصالحه با ایران با نطق مادلین آلبرایت شروع شد. این خط مصالحهجویی به تشکیل نخستین نشست مذاکره موضوعی در باب جنگ افغانستان در سال2001 (با حضور نمایندگان وزارت خارجه ایران و آمریکا در اجلاس بن) منجر شد. سپس در بحران عراق جولای و آوریل 2007 (بهصورت مذاکره سفیران ایران و آمریکا در بغداد) و اکتبر 2009 به شکل مذاکره رییس وقت شورای امنیت ملی (سعید جلیلی) با ویلیام برنز (فرستاده ویژه آمریکا به ژنو) دنبال شد. از همین روست که سر تیم مذاکره هستهای ایران (ظریف) تاکید میکند که تلاش دیپلماسی ایران باید معطوف به تقویت صدای جناح هوادار مذاکره و تضعیف پایگاه تندروهای ضدایرانی باشد زیرا نتیجه توافق تاریخی ژنو چیزی جز ناکامی بزرگ لابی صهیونیستها نخواهد بود. اعتماد گفتوگو/ ابراهیم اصغرزاده: چرا پیشنهاد دلجویی از گروگانهای آمریکایی دادم؟ سوال:
بهتازگی در خصوص تسخیر سفارت آمریکا پیشنهاد عذرخواهی از جانب خود برای خانواده گروگانها را ارایه دادهاید. چرا بعد از این سالها به این نتیجه رسیدید؟ پاسخ: صحبت عذرخواهی یک دولت از یک دولت دیگر نیست بلکه صحبت همدردی با خانواده افرادی است که به هر دلیل دچار آسیب روحی و روانی شدهاند. نه من نه آنها هیچ یک دارای پست دولتی نیستیم. این کار انسانی در نوع خود ابتکار جدیدی هم نیست چیزی حدود 15، 16سال پیش حتی در سطح رییسدولت آقای خاتمی در مصاحبه با CNN و خانم کریستین امانپور نسبت به آلام و رنجی که دیپلماتهای آمریکایی در طول 444روز گروگانگیری کشیدهاند ابراز همدردی کرد. خانم آلبرایت، وزیر خارجه دولت کلینتون هم نسبت به مداخله سابق آمریکا در امور داخلی ایران و ساقطکردن دولت ملی دکتر مصدق عذرخواهی کرد. به هر حال روابط ایران و آمریکا نمیتواند که تا ابد گروگان گذشته باشد... رابطه ایران و آمریکا چه بخواهیم و چه نخواهیم گروگان یک اتفاق تاریخی است که در 35سال پیش رخ داده... تردید نکنید کابوس 444روز گروگانگیری هنوز در خاطره جمعی جامعه آمریکا زنده است و بر هر حرکتی سایه میاندازد... زخم مزمن رابطه ایران و آمریکا
همانطور که گفتم با این ملاحظات بهبود نمییابد. پیچیدهتر از این صحبتهاست که با عذرخواهی حل شود. ما باید در مساله ایران و آمریکا منطق جدیدی را به کار ببریم. منطق اشغال سفارت آمریکا متعلق به 35سال پیش بوده است، این منطق حالا کارآمدی ندارد. من چند بار گفتهام باید با نهادهای مدنی و خانواده دیپلماتهای آسیبدیده و البته نه ماموران سازمان سیا که رسما جاسوس تلقی میشدند ابراز همدردی کرد. جوان یادداشت: «جنبههای مثبت مصوبه پارلمان اروپا برای ایران کدامند؟»؛ احمد نادری بهنظر میرسد که برداشتهای مثبتانگارانه از مصوبه پارلمان اروپا، با مثبتنمایی مذاکرات هستهای رابطه مستقیمی دارد... تصور میشد که این مصوبه غیرقانونی پارلمان اروپا خون دیپلماسی ما را به جوش آورده و بر آینده مذاکرات و چشمانداز دیپلماسی هستهای تاثیر بگذارد. اما ورود تیم مذاکرات به وین برای مذاکرات در سطح عالی با اشتون و گروه 1+5 بیتاثیری در این زمینه را متبلور نمود. در این زمینه، وزیر خارجه کشورمان با اعلام «بیاعتباری و بیوزنی» مصوبه مذکور، تصریح نموده که پارلمان اتحادیه اروپا طرف مذاکرات هستهای ایران نیست و از این رو، این
مصوبه هیچ تاثیری بر مذاکرات هستهای ندارد... لازم بود این مصوبه به عنوان مبنایی برای اعتراض رسمی به عملکرد اتحادیه اروپا و اخلال در جریان مذاکرات تلقی میشد. کیهان سرمقاله: «مشاطههای شبکه زرد»؛ محمد ایمانی شبکه حزبی و رسانهای زردی که در کشور ما فعال است، چالشی مهم بر سر راه منافع ملی در حوزههای اقتصادی، فرهنگی و سیاست داخلی و خارجی است... جای شگفتی است. این شبکه شترمرغی به ماجرای عدم صدور روادید برای سفیر جدید ایران در سازمان ملل که میرسد، حتی به نفع آمریکا نیز سکوت نمیکند بلکه نویسندگان و گویندگان آنها بارها از دولت میخواهند آمریکاییها را درک کند و از معرفی آقای ابوطالبی که پیش از این معاون سیاسی دفتر رییسجمهور و فرد معتمد وی بوده، منصرف شود. آنها یک بار نیز به رژیم مستکبر آمریکا اعتراض نکردند یا دستکم توضیح ندادند که چرا در دوره تنشزدایی مورد ادعا، دولت میانهرو (!) آمریکا آن روی واقعی خود را نشان میدهد؟ اما در مقابل، مصرانه پیگیر دفن ریچارد فرای جاسوس سازمان سیا در اصفهان هستند و شگفتآورتر اینکه، هرچه برای جاسوس آمریکایی احترام و اعتبار نداشته میتراشند، کمترین غیرتی نسبت
به سفیر دیپورتشده کشورمان نشان نمیدهند... آنها با روحانی صادق نیستند همچنان که با هاشمی و خاتمی رفیق صادق نبودند اما تظاهر به حمایت میکردند. این جماعت روزنامهباز و سیاستباز، مصیبتی بزرگ برای ملتند همچنان که به جای آدرس مقصد، نشانی پرتگاه را به دولت و نوع سیاستمداران نشان میدهند. هفت، هشتماه از دوره خدمت دولت سپری شد و دریغ است که باقی مانده این فرصت بزرگ پایمال شبکه زرد رسانهای و سیاسی شود. کاش دولتمردان محترم به این عارضه خطرناک، فراتر از حب و بغضهای جناحی و حزبی و سیاسی بنگرند. این بازنگری عین اعتدال و تدبیر است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.