|

جدال با سدمعبر

سعید برآبادی: چشم که باز کردم تقریبا رسیده بودیم خیابان بهارشیراز. گفت: «پیاده شو همین‌جاس.» رفتیم جلو در آهنی بزرگی و در زد. جوجه‌ای بیشتر نبود، کمتر از 20سال اما با دست‌های سیاه‌سوخته‌اش چنان به در می‌کوبید که انگار شب نیست و ساعت از نیمه‌شب نگذشته. مردی که در را باز کرد، می‌خواست چانه‌اش را خرد کند: «تو که باز اومدی!». - تا جنسامو ندین هیچ‌جا نمیرم. پیرمرد نگهبان‌ رو ترش کرد: «10بار دیگم بیای بازم میگم جنسات اینجا نیست. برو شهرداری منطقه.» این جمله را که شنید گذاشت به دادوقال، معلوم نبود آن نعره‌های بلند را از کجای گلویش بیرون می‌دهد: «خودم دیدم بار وانت کردن آوردن اینجا... خودم دیدم... دروغ نگو... .» یک‌ساعت یه‌لنگه‌پا همان‌جا ایستادیم. همه خسته بودیم. من خسته بودم چون از 9شب کنار بساط پسر، بَرِ میدان هفت‌تیر، ایستاده بودم و نگاهش می‌کردم. پسرک خسته بود، می‌گفت از عصر آمده اینجا و بلوزهای کاموایی می‌فروشد و آنقدر داد زده برای فروش جنس که دیگر صدایش درنمی‌آید. پیرمرد نگهبان اداره سدمعبر خسته بود، می‌گفت امروز روزه اول ماه داشته و دهانش از خشکی کف کرده و نمی‌تواند جلو این «جغله‌بچه» بایستد. تاب نیاورد و در را باز کرد. پسرک دوید توی حیاط، کیسه‌های پلاستیکی بزرگ را نگاه می‌کرد و با عجله می‌رفت سراغ بعدی. به کیسه‌ای رسید و گفت: «همینه! دیدی گفتم!» کیسه را انداخت روی دوشش و بی‌خداحافظی رفت. دوساعت بعد دم میدان هفت‌تیر، دوباره دیدمش. کیسه را کنار دستش گذاشته بود و قرارهای فردا را با موبایل هماهنگ می‌کرد. گفت باید برود یک‌جای دیگر. گفت اگر دوباره بهش ‌گیر بدهند، نمی‌داند چطور جنسش را آزاد کند. گفت نمی‌داند جواب آقارضا را چه بدهد که جنس‌ها را امانت سپرده دستش برای فروش. پای تلفن بهش گفتند صادقیه مامور ندارد، دم عید که می‌شود، خیابان، بساط بساطی‌هاست. لبخند می‌زد، گفت: «تو چیزی نمی‌خوای؟» و در کیسه را باز کرد. جنس‌های خودش نبود، لباس‌های کاموایی که او می‌فروخت خونه‌پرش، 15تومان می‌ارزیدند. گفت: «ببین چه دشتی کردم، مایه هرکدومش 20تومنه! میشه راحت 30 آبشون کرد.» دست‌هاش سیاه بود، چشم‌هاش براق. حتی 20سال هم نداشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.