|

دغدغه انصرافی‌ها

دنیا عیوضی: آنچه این‌روزها در خبرها برجسته شده، انصراف شماری از هنرمندان و ورزشکاران و اقشار فرهیخته جامعه از دریافت یارانه است. همان‌چیزی که عنوان شده حق کم‌درآمدها محسوب می‌شود و کناره‌گیری جمعیتی از دهک‌های بالای مالی جامعه می‌تواند دولت را در راه کمک به قشر ضعیف جامعه یاری کند. برای واکاوی این نکته به سراغ شماری از هنرمندان رفتیم و نظرشان را در این‌باره جویا شدیم که در ادامه شرح گفته‌هایشان را می‌خوانید: ابوالحسن داوودی کارگردان من و خانواده‌ام از مرحله اول واریز یارانه‌ها در دولت قبلی ثبت‌نام نکردیم. از شروع هدفمندی یارانه‌ها گمان من این بود که این شکل مواجهه با آن برخوردی تحقیر‌آمیز با مردم محسوب می‌شود. برخوردی که چندان مناسب نیست و می‌تواند به شکل دیگر باشد. به این دلیل که بدون هیچ تقسیم‌بندی طبقاتی، ارزیابی درست از سطح درآمد افراد جامعه و دسته‌بندی‌های مالی در جامعه وجود دارد و در دستور کار قرار گرفت. از طرفی قرار بود با هدفمندی به زیرساخت‌ها و مدیریت‌های اقتصادی بیشتر توجه نشان دهند که تاکنون موفقیتی حاصل نشده است. ما می‌بینیم که شمار زیادی از جامعه هنری به‌ویژه اهالی سینما نیازمند دریافت یارانه هستند، اما تحقیر ملی به این شیوه اجرایی وجهی فراتر است. قبل از جلب اعتماد مردم در زمینه‌های پایبندی به تعهدات، ریشه‌کن‌کردن رانت‌های اقتصادی و مصادیقی از این قبیل نمی‌توان از مردم انتظار داشت که امیدی به بهبود شرایط اقتصادی در سال‌های پیش‌رو داشته باشند. از این‌رو من توصیه‌ام به اقشار پردرآمد جامعه این است که در صورت تمایل و با تمام سختی‌های اقتصادی احتمالی آینده، از دریافت یارانه انصراف دهند. در مقابل، کم‌درآمدها، یارانه را حق خود بدانند و بدون خجالت بروند و ثبت‌نام کنند. رسول صدرعاملی کارگردان در جریان اقتصاد سالم، متعادل و پویا از هیچ دولتی توقع دریافت یارانه نمی‌رود. همانطور که در اقتصاد دیگر کشورها به چشم می‌بینیم هیچ دولتی به حساب ملتش این‌چنین پول واریز نمی‌کند اگرچه کمک‌های مالی به اقشار کم‌درآمد و کمک‌هزینه‌های معاش، آموزش و درمان در برنامه‌های کلان اقتصادی ملل همیشه قابل‌توجه است. حالا اما پرداخت‌های اقتصادی با این شکل و شمایل در کشور ما نشان از بیماری اقتصاد است که باید به درمان زیرساخت‌های آن اندیشید. امیدواریم درمان تا حدی پیش رود که بتوان به فکر توسعه، رفاه ملی و تمهیدات روحی- روانی و تفریحی اجتماع بود. در این موقعیت اگر کسانی به اندازه‌ای توانایی مالی دارند که عدم دریافت یارانه آنها را با مشکل مواجه نمی‌کند به تبع آن بهتر است که انصراف دهند. من نیز در دولت پیش یارانه دریافت می‌کردم، آن زمان گویا به حساب همه واریز می‌شد یا شاید بحث انصراف چندان مطرح نبود اما در این شرایط بی‌تردید از ثبت‌نامش صرف‌نظر خواهم کرد. گوهر خیراندیش بازیگر من هم مانند شماری دیگر از هنرمندانی که از ابتدا یارانه نمی‌گرفتند، از مرحله اول برای دریافتش ثبت‌نام نکرده بودم و همین‌طور برای این مرحله هم اقدامی نخواهم داشت. اما نکته‌ای که فکرم را درگیر کرده این است که آیا این مبلغی که بر اثر انصراف تعداد کثیری از مردم به نفع اقشار کم‌درآمد به دست می‌آید به‌درستی برای کم‌درآمدها در نظر گرفته می‌شود یا صرف هزینه‌های دیگر کشور خواهد شد؟ آنچه اهمیت دارد شکل‌گیری این اعتماد‌سازی برای جامعه از سوی دولت است. آنچه طی این سال‌ها با رانت‌خواری و اختلاس‌های کلان اقتصادی از دست رفت و به‌سادگی هم بازنخواهد گشت. ما به‌درستی واقف هستیم که می‌توانیم کمکی باشیم برای ساختن‌های دوباره ویرانی‌هایمان اما آیا این کمک‌ها و تبلیغاتی که از سوی هنرمندان در جریان است سلب اعتماد دوباره را همراه نخواهد داشت. باور داریم هر ایرانی سهمی در آبادانی کشورش و کمک مالی به مستمندان باید داشته باشد. تاسف دارد که چرا از ما هنرمندان در چنین مواردی می‌خواهند که راهگشا باشیم، مگر پژوهشگران، کارشناسان و نخبگان اقتصادی که در این مسایل آگاهی دارند و علم اقتصاد را واکاوی می‌کنند نمی‌توانند به حل مشکلات بیایند و اثر‌گذار باشند؟ ما فقط می‌توانیم پیشنهاد دهیم اما تخصصی در این زمینه نداریم. این روزها در جمع برخی ثروتمندان می‌شنویم که با وجود داشتن توان مالی، می‌گویند این پول حق ماست. اینها همه نشان از همان کم‌اعتمادی است که به جان همه افتاده که اگر ما نگیریم واقعا به فقرا می‌دهند؟ به گمان من باید برای این تردید‌ها فکر چاره بود. امیدواریم این بار دولتمردانمان کاری کنند که مردم برای همیشه به آنان اعتماد کنند و نه فقط در پاره‌ای موارد، زیرا هربار به‌گونه‌ای اعتماد مردم از عملکرد دولت سلب شده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.