می خواستم استاد دانشگاه شوم
ترجمه: سامان سلیمانی
زمانی که رییسجمهور طالبانی درمورد صدام حسین، رییسجمهور سابق عراق برایم حرف میزدند و میگفتند که چگونه صدام حسین برای طالبانی عفو صادر نکرده یا زمانی که با او برای یافتن راهی برای حل مساله کردها جلسه داشته است، به فکر فرو رفتم و این سوال را مطرح کردم: «آیا آنزمان، طالبانی به این فکر میکرد یا پیشبینی میکرد که روزی رییسجمهور عراق شود؟» مام جلال به این سوال من پاسخ میدهد و میگوید: «در برنامه زندگیام در هیچ جایی مسند و آیندهای بهعنوان ریاستجمهوری تعیین نکرده بودم. در ابتدای زندگیهم میخواستم استاد دانشگاه شوم، زمانی نیز که وارد فعالیت سیاسی شدم، برای نظامی دموکراتیک و انتشار روزنامهای آزاد تلاش میکردم، برنامهای برای گرفتن مسوولیتی اینچنینی نداشتم. حتی در گفتوگوهایی نیز که با حکومت عراق انجام میشد، خودم را برای هیچ مقامی کاندیدا نکردم. یکبار نیز این را از من خواستند و قبول نکردم. آرزویم این بود که سردبیر روزنامهای شوم همچون زمانی که در بغداد در سالهای ١٩٥٩ و ١٩٦٠ سردبیر روزنامه کردستان بودم که به زبان کردی منتشر میشد و همچنین عضو تحریریه روزنامه خبات و عضو هیات اجرایی سندیکای
روزنامهنگاران عراق بودم در سال ١٩٥٩ که ریاست آن را شاعر بزرگ محمدمهدی جواهری برعهده داشت، نهایتا عضو پارلمان عراق میشدم اگر شرایط فراهم میبود، اما معتقد بودم در سایه عراقی دموکراتیک، کردها نیز میتوانند رییسجمهور شوند، اما جلال طالبانی نه. در تاریخ حکومت عراق نیز اتفاق افتاده است که مقام مهمی در اختیار کردها قرار گیرد؛ همچون علی صالح سعدی که کرد اهل اربیل بود و طاهر یحیی که کرد بود و نخستوزیر عراق شد.» ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.