برای حسین و یحیی
امیرحسین ناصری
۱ آخرینبار است که روی نیمکت مینشینند. نفردوم در کنار سرپرست. این جنگ آنهاست. فردا این نیمکتها داغداغ است. نشستن روی آنها... نه، فکرش را هم نکنید. فقط ۹۰دقیقه مانده تا یکی جام را بالای سر ببرد و بقیه دستها را روی صورت بگذارند و افسوس بخورند که تمام شد. ۲ وقتی از کنارشان میگذشتم، اظهارنظرشان فوتبالی بود. هر هفتنفر کتوشلوار به تن داشتند. چه تیمی قهرمان میشود؟ این سوال روز است؛ البته تا فردا که یکی جام را بالای سر ببرد. یک جمله اما خیلی اثرگذار بود. برگشتم ببینم نظر بقیه چیست، بدون اینکه بشناسمشان: «من طرفدار استقلالم اما دوست دارم یحیی قهرمان بشه» از همان جملهها که وقتی بنویسی و دیگران بخوانند نیشخندی میزنند که ایبابا معلومه که میخواسته خواسته قلبیشو بگه اما از قول دیگران نوشته که معلوم نشه حرف دل خودشه! ۳ شاید به همین دلیل برگشتم. این جمله را اینروزها زیاد میشنوم، حتی از طرفداران دوآتشه قرمز و آبی. آنها که میدانند گل دقیقه 90 را نباید به پای یک وزیر نوشت که اگر پول میدادی بازیکنان ما چنان میکردند و چهها که نمیکردند. فوتبال است. بازیکنش محق است درآمد بالاتری از سرانه درآمد عمومی
داشته باشد اما این پولدارمخفیهای جامعه ما آنقدر باید درک داشته باشند که طرفدارانشان میخواهند صحبت از پول را خارج از زمین تمام کنند و وقتی وارد زمین میشوند آنها و پیراهن تیمشان را به یاد داشته باشند. این هم از آن حرفهای نخنمای امروزی است که دیگر بار معنایی خاصی ندارد. ۴ فوتبال ما دو گروه عمده دارد. آنها که با مسایل و مشکلاتشان کنار آمدهاند و تنها به پیشرفت در وضع موجود میاندیشند و دیگرانی که تحت هر شرایطی یک موضوعی دارند که غر بزنند و ناکامیشان را با انگشت اشاره به دیگران نسبت دهند. بیشتر پول میگیرند. معروفتر هستند. دلسوز تا دلتان بخواهد دارند و دست آخر بدون ذرهای اثر مثبت بر روند کلی فوتبال محبوب قلوب هستند. وقتی میبینی عدهای متوجه شدهاند که کار یحیی گلمحمدی و حسین فرکی چه ارزشی دارد امیدوار میشوی. با احترام به دو تیم پرسپولیس و استقلال، امسال قهرمان لیگ این دو سرمربی و تیمهایشان بودهاند، چه جام بالای سر ببرند و چه ناکام باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.