|

اسوه اخلاق، ادب و علم

محمدرضا تابش . نماینده اردکان در مجلس

از شمار دو چشم یک تن کم وز شمار خرد هزاران بیش مرحوم آیت‌الله دکتر علی‌اکبر صادقی را بالغ بر 40 سال است که می‌شناسم، از آن زمان که مقدمات برگزاری مراسم ساده ازدواج فاضل ارجمند، جناب آقای سیدمحمد خاتمی با فرزند صالح، شریف و شایسته مرحوم صادقی در قم در حال انجام بود. از اولین دیدار، مرحوم دکتر صادقی را مردی خداترس، پرجذبه، مهربان و مبادی آداب یافتم و هر اندازه که آشنایی من با ایشان عمیق‌تر شد فضایل ایشان را افزون‌تر یافتم و امروز که در سوگ ناباورانه این مرحوم قلم می‌زنم بر ارادتم به این بیت شریف بسیار افزوده شده است؛ بیتی که از نظر تعهد، تقوا، اصالت، شخصیت، علم و آگاهی شاید در ایران اسلامی کم‌نظیر باشد. ایشان در کسوت روحانیت، به‌واسطه شایستگی و ویژگی‌هایی که داشت برای روحانیت مایه مباهات بود، در کسوت معلمی آموزش‌وپرورش یک فرهنگی ممتاز بود و در کسوت استادی دانشگاه شهیدبهشتی یک استاد تمام‌عیار بود که هم از علم بهره فراوانی داشت و هم فضایل اخلاقی‌اش از او چهره ممتازی در دانشگاه ساخته بود. جالب آنکه این روحانی حقوقدان، اشراف بی‌بدیل و کم‌نظیری بر ادبیات فارسی داشت و گاهی اوقات که فرصتی دست می‌داد و در محضر ایشان بودیم، آن مرحوم از خاطرات دوران تدریس در دانشگاه می‌گفت و از جمله اینکه ایشان در آزمون‌ها نسبت به خط، انشا و آیین نگارش ادبی پاسخ دانشجویان به سوالات بسیار توجه داشت، به‌گونه‌ای که علاوه بر محتوای پاسخ‌ها، این نکات را در نمره‌ای که به دانشجویانش در رشته حقوق می‌داد لحاظ می‌کرد. مرحوم آیت‌الله صادقی از نظر ادب یک انسان تمام‌عیار بود و حرمت و حریم آحاد مردم از کودک خردسال تا افراد با سنین بالا را مراعات می‌کرد و در عین حال از کسی توقع ادب نداشت و به ریا پشت‌پا زده بود. ایشان از دوستداران خالص اهل بیت عصمت و طهارت بود و در آخرین جلسه روضه‌خوانی سنتی پرسابقه‌شان که به‌مناسبت شهادت حضرت زهرا(س) چندروز پیش نیز به روال هرساله در منزل ایشان برگزار شد، من نیز افتخار حضور داشتم و مشاهده کردم که مرحوم آیت‌الله صادقی با وجود بیماری قلبی، آرتروز و کهولت سن بدون استثنا جلو هر ورود‌کننده به مجلس و خروج‌کننده از مجلس تمام‌قد می‌ایستاد و ادب را به‌جا می‌آورد؛ ادبی که هیچ‌کس از ایشان در این سن انتظار نداشت، اما از آن‌رو که ادب در ذات وجودی ایشان بود هیچ‌گاه و در هیچ شرایطی از ایشان جدا نمی‌شد. علاوه بر این‌همه فضایل، ایشان به اندازه‌ای بی‌تکلف بود و مراعات همه را می‌کرد که نمی‌خواست کوچک‌ترین مزاحمتی برای کسی و حتی فرزندانش ایجاد کند و مرگش هم اینگونه مقدر شد که بعد از تعطیلات نوروز و بعد از مراسم سنتی سنواتی روضه‌خوانی و ادای احترامش به ساحت محبوبه‌اش حضرت صدیقه فاطمه طاهره(س) رقم بخورد. یقینا جامعه اسلامی ما به چنین افرادی که آمیزه‌ای از علم، اخلاق، فرهنگ، ادب و فضیلت‌های انسانی هستند به‌شدت نیازمند است. این مصیبت را باید به دوستداران علم و فضیلت تسلیت گفت، چرا که ما استوانه‌ای را از دست دادیم که از نظر احاطه به مسایل علمی، اخلاقی، فقهی و فضیلت‌هایی که جان انسان‌ها را زیور و زینت می‌دهد کم‌نظیر بود. همچنین این ضایعه بزرگ را به‌ویژه به خانواده آن عالم روشن‌ضمیر، همسر بافضیلت و مکرم و فرزندان ارجمند و خانواده‌های صدر، صداقت و خاتمی تسلیت می‌گویم و از خداوند متعال علو درجات این بزرگوار را خواهانم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.