احمدینژاد در آمبولانس
پوریا عالمی
خلاص. پا روی ترمز. پشت ترافیک میدان رسالت. ثانیهشمار قرمز؛ 6300 . یعنی ترافیک ابدی. درینگ.درینگ. «الو. مامان؟ جانم؟ گفتم روی این خط زنگ نزن. من گوشبهزنگم که بروم بالا سر مریضی، بیماری، چیزی.» کلاچترمز. نیممتر حرکت به جلو. ترمز. ثانیهشمار 4500 تا قرمز. دستی بالا. «مامان، چرا فکر میکنی مسوول همهچیز توی این مملکت منم که هرچی میشود به من زنگ میزنی؟» موتوری توی آینهبغل. «مامان، گرانی؟ تورم؟ آلودگی هوا؟ بیآبی؟ حقوق معوقه؟ سیاست خارجی؟ یارانه؟ بابا اینها مسوولش من نیستم... کیه پس؟ خب آقای احمدینژاد.» ثانیهشمار 63 تا قرمز جگری را نشان میدهد. «چی؟ چی؟ برم سراغ باعث و بانیش؟ سراغ احمدینژاد؟ مادر من... نمیشه که... چی؟ شیرترو حلال نمیکنی؟ عاقم میکنی؟ایبابا... چشم... چشم... بوس.» بوقبوق. چراغ سبز. زدم توی دنده و آژیرکشان پیچیدم سمت نارمک. میدان هفتادودوم. سر بنبست هدایت ایستادم و بوق زدم. آقای احمدینژاد با همان زیرشلواری سورمهای خطداره، که توی فیلم تبلیغاتیش باهاش باغچه را بیل میزد، آمد دم در و گفت: «شما بوق میزنی؟ برای من بوق میزنی؟» گفتم: «سلام دکتر. بپر بالا بریم.» گفت: «سوار آمبولانس
بشم؟ شما مرض داری؟ یا شما آزار داری؟» گفتم: «دکتر، جان من دوتا جمله بگو غیرسوالی باشه. سوارشو بریم. کارت دارم.» تا راه افتادیم گفتم: «ببین، دکترجان، من کاری ندارم کی به روحانی رای داده، کی به شما. اصلا کاری ندارم کی به قالیباف رای داده. عارف هم که بماند. فقط تنها چیزی که میدانم این است که این کاری که شما کردی، واقعا کاری بوده کارستان. یعنی کار + ستان. یعنی کار را از دست خارج کرده.» گفت: «خب؟» گفتم: «من مطمئنم تیم اقتصادی روحانی از پس این کار برنمیآید.» گفت: «کدوم کار؟» گفتم: «همین حل معضل پرداخت یارانهها.» گفت: «چشه؟» گفتم: «76میلیون و 600 هزارنفر ثبتنام کردهاند دارند پول میگیرند. میشود ماهی سههزارو500میلیاردتومان. این پول از درآمد دولت بیشتره. هیات دولت برای پرکردن این پول، کم مانده بروند دوباره ازدواج کنند، که وام ازدواجشان را هم بردارند بزنند به زخم یارانهای که بر پیکر اقتصاد و جامعه برجا گذاشتی.» گفت: «ازدواج جوانان خوبه که. من ایرادی نمیبینم. جوان مردم ازدواج نکند خوب است؟ شغل نداشته باشد سرش را به یک کاری گرم میکند. زن نداشته باشد سرش را به چی گرم کند؟ ببینم شما زن داری؟ آیا نباید
ازدواج کنی؟ وام ازدواج بد است؟ بد است یک وامی بگیری با این دستت پول بشماری، با آن دستت از دست خانومت استکان چای بگیری؟ میخواهی دستت خالی باشد؟ میخواهی دستتنها بمانی؟ اصلا بیا «دانشگاه ایرانیان» ثبتنام کن. رشته آموزش پخت کیک زرد در زیرزمین دوست نداری بخوانی؟ رشته کاپشندوزی سنتی چطور؟ رشته پرورش سیبزمینی موضعی چی؟ ...» زدم روی ترمز. گفت: «چی شد؟ چرا نگه داشتی؟» گفتم: «دیگر مزاحم شما نمیشوم. بفرمایید پایین.» داشت بهم لبخند میزند. گوشی را برداشتم و زنگ زدم به مادر... « الو... مامان... مامان... آره... دیدمش... ببین چیزه... من خودم مسوولیت همه این چیزها را برعهده میگیرم... فقط نگو دیگر برو دنبال باعث و بانیش...» بعد برگشتم دیدم هنوز دارد به من لبخند میزند. گفتم: «دکترجان، کاری نداری؟» گفت: «من کاری ندارم؟ شما کاری داری؟» بعد زل زد به چشمهام و لبخند زد. یک نگاه کردم اینور، یک نگاه کردم آنور، درِ آمبولانس را باز کردم و دویدم به سمت پایان بزرگراه... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.