|

آینه

شهروند یادداشت: «مصائب تیم مذاکره» مسعود رفیعی‌طالقانی‌ مدت‌ها پیش وقتی علی لاریجانی از کسوت دبیری شورایعالی امنیت ملی به‌عنوان ارشد‌ترین مقام مذاکره‌کننده ایران با قدرت‌های جهانی کنار گذاشته شد و جایش را سعید جلیلی گرفت، طی گفت‌وگویی با یکی از رسانه‌ها از مصایب «مذاکره‌کننده» بودن گفت و میز مذاکره را میزی نه مانند میزهای دیگر دانست. این تازه مربوط به دورانی بود که محمود احمدی‌نژاد ردای ریاست دولت را بر تن داشت... مذاکره‌کنندگان قدرت‌های جهانی نیز لابد می‌دانستند که اگر ایران همان است که محمود احمدی‌نژاد می‌گوید و داعیه حیرت‌آور مدیریت بر جهان را دارد‌، دیگر تکلیف مذاکرات از پیش معلوم است‌. می‌توان گفت مذاکره‌ای در آن دوران نبود که بتوان انتظار خبر توافق اولیه‌ای از آن داشت چه رسد به اینکه بتوانیم بگوییم توافق جامع... شاید آقای لاریجانی تا‌کنون بارها خاطرات دوران مذاکره‌کنند‌گی‌اش را مرور کرده که تا امروز در بین مقامات غیردولتی کشور، سنجیده‌ترین سخنان را درباره مذاکرات جاری ایران و 1+5 و توافقنامه ژنو بر زبان رانده است‌. کاش نمایندگانی که تا امروز تنها اصولشان کوفتن توافق ژنو بود‌، یک روز پشت‌میز مذاکره با قدرت‌های جهانی نشسته بودند و باز کاش می‌دانستند ما پیش‌تر حتی از ترک مقطعی و کوتاه‌مدت مذاکرات هم ضربه‌های بدی خورده‌ایم که از جمله این ضربه‌ها پدیدآمدن کاسبان تحریم بود‌. همین حالا دولت و قوه قضاییه ماه‌هاست با تنها یکی از این کاسبان تحریم‌، پنجه در پنجه است تا حقوق ازدست‌رفته مردم در بیت‌المال را باز پس ستاند که البته توفیق همه‌جانبه در همین یک فقره هم بعید به نظر می‌رسد. ایران سرمقاله: «وزن پارلمان اروپا چقدر است؟»؛ یوسف مولایی بعد از صدور قطعنامه پارلمان اروپا در قبال ایران واکنش‌های مختلفی در محافل سیاسی ایران صورت گرفت... بزرگ‌ترین خطای سیاسی در نگاه محافل داخلی ما آنجا بروز می‌کند که بسیاری از معترضان به قطعنامه پارلمان اروپا تصویر روشنی از موقعیت و اختیارات این نهاد در ذهن ندارند تا جایی که در موارد زیادی پارلمان اروپا معادل شورای اروپا یا کل اتحادیه اروپا انگاشته می‌شود. طبیعی است که این عده به جای نقد حقوقی قطعنامه پارلمان اروپا، نسخه بستن دفاتر اروپایی را تجویز کنند. قدرت اصلی مجموعه اروپا در دست نهاد اتحادیه اروپا و شورای رهبران سیاسی آن است و دیگر بخش‌های این اتحادیه مثل پارلمان اروپا از نفوذ و اقتدار چندانی برخوردار نیستند. بر همین اساس قطعنامه‌هایی هم که از سوی این نهاد صادر می‌شود، جنبه نمادین داشته و از منظر حقوقی ضمانت اجرایی لازم را ندارد... حداکثر تاثیری که قطعنامه‌های پارلمان اروپا برجای می‌گذارد، «تلطیف یا تشدید» فضای سیاسی در روابط این مجموعه با کشورهای هدف است. کما اینکه طیفی از اعضای تندرو پارلمان اروپا تلاش می‌کنند همانند تندروهای کنگره آمریکا بر فضای روابط این اتحادیه با ایران به ویژه در دوره مذاکرات هسته‌ای گروه 1+5 تاثیر بگذارند. کیهان سرمقاله: «ضرورت واکنش قاطعانه» حسین شمسیان پرداختن به قطعنامه اخیر اتحادیه اروپا- که در آن راهبرد این اتحادیه برای ارتباط با ایران طراحی شده است- به دلیل مهم‌بودن قطعنامه مذکور نیست و به علت اهمیت اتحادیه اروپا هم نیست! قطعنامه مهم نیست، چون حرف تازه‌ای در آن نیست و جز خیال‌پردازی و آرزوهایی کودکانه چیز دیگری در آن دیده نمی‌شود. آرزوهایی که بی‌تردید سی‌وپنج سال است بر دل آرزومندانش مانده است و به فضل الهی به گور خواهند برد. اتحادیه اروپا هم جایگاه مهم و درخور توجهی ندارد، چون اتحادیه اروپا درچند سال اخیر، در بدترین شرایط عمر خود به سر می‌برد و از آن ژست اروپای واحد و تبدیل‌شدن به قدرت مهم جهانی، فاصله فراوانی گرفته... این دو نمونه تاریخی (صدور حکم ارتداد سلمان رشدی توسط امام و خروج و بازگشت سفرای اروپایی در ایران پس از واقعه میکونوس) منطق نظام اسلامی در مقابل مستکبران را نشان می‌دهد. منطقی که کارایی خود را به خوبی نشان داده و ثابت کرده که قابل قیاس با رفتارهای متعارف دیپلماتیک و بیان عباراتی مثل «رفتار غیرمسوولانه طرف اروپایی» یا «غیرقابل‌پذیرش‌بودن قطعنامه» که از سوی برخی مقامات رسمی بیان می‌شود نبوده و نیازمند اقدامی قاطع و عملی است. جوان یادداشت: «تفکری که اروپا را گستاخ کرد»؛ فرهاد نظریان سامانی آغاز دهن‌کجی‌ها و نگاه تحقیرآمیز و استفاده از فرصت دولت یازدهم برای انجام رفرم و تشکیلات جاسوسی در ایران و دخالت آشکار در امور داخلی کشور، قطع به یقین یادآور همان دورانی است که دولت نه با دید بلندمدت و انقلابی بلکه با دید کوتاه و غربگرایانه به مسایل کشور نگریسته و ارزش‌های انقلاب و دستاوردهای چندساله نظام را در چشم به‌هم‌زدنی به چوب‌ حراج می‌گذارد تا قدری اقتصاد جان بگیرد. اگر خواهان تداوم مسیر نظام هستیم، جز با رویکرد انقلابی نمی‌توان این مهم را ادامه داد و با خستگی از انقلابی‌گری و نگاه پراگماتیسمی که امروز شعار برخی انقلابیون گذشته شده است، چیزی جز اضمحلال حاصل نخواهیم کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.