گفتوگو با «آنای گزارشگر»
ترجمه: سامان سلیمانی
مسیر میان فرودگاه بینالمللی بغداد و میهمانسرای متعلق به دفتر ریاستجمهوری طولانی نبود، فقط چند متری از محل اقامت شخص آقای طالبانی فاصله داشت، از کاخ سلام با همه منارهها و ستونهای طلایی آن، که برای توصیف بغداد از افسانه هزارویکشب اقتباس شده است، عبور کردیم، همراهم خاطرنشان کرد که این کاخ یکی از کاخهای صدام حسین بوده است و عنوان کاخ سندباد را بر آن نهاده بودند، اما رییسجمهور طالبانی دستور به بازسازی و تعیین آن بهعنوان کاخ ریاستجمهوری برای استقبال از میهمانان و بزرگان عراقی دادهاند، دقیقا در کنار رودخانه دجله قرار دارد و از دفتر و محل اقامت خود رییسجمهور نیز زیاد دور نیست. از بازرسیها به آسانی کامل گذشتیم، در بغداد معروف است که دفتر ریاستجمهوری و تیم محافظان ایشان در درجه بالای هماهنگی و همکاری کامل هستند و به هیچگونه اشتباه یا خطایی امکان بروز نمیدهند، این نیز نشات گرفته از شخصیت خود آقای طالبانی است، چون متوجه این موضوع شدم که چه اندازه با جزییات، امور مختلف را پیگیری و بررسی میکنند، برای همین همهچیز از الف تا یا آماده شده و اسم میهمان و قصدش از آمدن به دفتر ریاستجمهوری، نزد تمام
بازرسیها و افسران پاسبانی موجود بود، همگی از مبارزان پیشمرگه قدیمی یا جدیدی بودند که با لبخند و خوشامدگویی به زبان عربی و کردی به استقبال میهمانان میروند، «اهلا و سهلا»، «سهرچاو»، این نیز کلمهای کردی است که دوست داشتم و به معنای «به روی چشم» است. در میهمانسرا با دو خانم روزنامهنگار اهل فنلاند آشنا شدم که برای یکی از شبکههای تلویزیونی فنلاند کار میکردند، گزارشگر و فیلمبردار بودند، از وین به فرودگاه اربیل آمده بودند و از آنجا برای دیدار با رییسجمهور راهی سلیمانیه شده بودند و از سلیمانیه به بغداد آمده بودند و قرار بود روز بعد همراه با رییسجمهور طالبانی به سلیمانیه بازگردند، همه اینها نیز به منظور انجام یک مصاحبه تلویزیونی که زمان آن بیش از 40 دقیقه طول نمیکشید و بعد از انتظار زیادی که بیش از سه هفته به طول انجامیده، به دست آمده بود. آنای گزارشگر؛ رییسجمهور را میشناخت، چون برای اولین بار در سال ١٩٩١ در کوههای ماوت ایشان را دیده بود، زمانی که ساختمانی را بهعنوان دفتر خودشان تعیین کرده بودند با گلولهباران توپهای حکومت بعث؛ نابود شده بود، آنا گفت: «دفتری بود بدون سقف و پنجره و در آن زمان
هیرو*خانم، همسرشان آنجا بودند، با وجود هیزم فراوانی که در وسط سالن میسوزاندند سرما و یخبندان شدیدی بود»، حتی بعدا که آنا از جناب طالبانی راجعبه تفاوت دفترشان در کوههای ماوت و بغداد سوال کرد، چنین پاسخ شنید: «این دفتر سقف و پنجره و در دارد و آن دیگری عریان بود» و ادامه داد: «برای من مهم نیست در دفتر کارم چه چیزهایی وجود دارد؟ مهم مکانی است که از طریق آن امورات حکومت یا حزب را انجام دهم، چون سالهای زیاد و طولانی در کوهها و میان غارها و منازل گلی به سر بردیم و رهبری حزب و قیام کرد را بر عهده داشتیم تا زمانی که به موفقیت رسیدیم.» یکی از اعضای دبیرخانه ریاستجمهوری به من خبر داد که رییسجمهور از حضور شما مطلع هستند و پیشنهاد کرد که امشب را استراحت کنم و گفت: «فردا ظهر با ایشان دیدار کنید و بعد از ظهر با ما به سلیمانیه میرویم.» ظهر روز بعد زمانی که به شیوه دیدار و مصاحبه با جناب طالبانی فکر میکردم، یکی از همراهانشان آمد و از من خواست با ایشان به دفتر رییسجمهور بروم که فقط دو دقیقه از میهمانسرا فاصله داشت، در حالی که چای بغدادی مینوشیدیم، رییسجمهور با آرامی و با لبخند همیشگی خود وارد شدند و به من
سلام کردند و گفتند: «برادر و دوستم خوش آمدید»، چست و چالاک بود، با وجود اینکه از صبح آن روز بسیاری از امورات ریاستجمهوری را انجام داده بودند و مصاحبهای نیز به زبان انگلیسی با یکی از تلویزیونهای انگلیس انجام داده بودند. راجعبه شرقالاوسط و کارمندانش از من سوال کردند و متوجه شدم که تمام مطالب منتشرشده روزنامه را پیگیری میکنند، بعد از این، با تسلط و احاطه کامل خویش بر حوزه روزنامهنگاری، برنامه کارمان را برایم کوتاه و مختصر توضیح دادند و گفتند: «تو همراهیام میکنی و به من نزدیک خواهی بود، مهم فقط گفتوگوهای مستقیم میان خودمان نیست، بلکه مهم این است که شیوه کار و زندگی من را چنان که هست، ببینی و بعدا نیز برای هر آنچه که مینویسی و به خواننده انتقال میدهی، آزاد هستی، برای همین، این مسوولیت توست و بایستی با آزادی و بدون اهمیت قایلشدن به رضایت یا عدم رضایت ما؛ کار خود را انجام دهی.» * هیرو اسمی کردی مخصوص دختران، به معنای گل ختمی است. اسم همسر جلال طالبانی است که میان کردها، به هیرو خان، یعنی هیرو خانم شناخته میشوند.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.