حکم اعدام ۵۲۸ عضو از اخوانالمسلمین
به مرگ بگیر تا به تب راضی شوند
حجتالله جودکی
جامعه مصر طی چند سال گذشته تلاش کرد تا از گردنه موجود فراروی خود یعنی دیکتاتوری عبور کند. طی این چند سال تلاش فراوانی از سوی مردم و گروههای مختلف صورت گرفت اما به فرجام مناسبی نرسید زیرا از مدیریت مناسبی برخوردار نبود. وقتی مبارک از قدرت کناره گرفت مردم احساس پیروزی کردند در حالی که فقط 20درصد از قدرت نظام سابق کاسته شد. یعنی فقط مبارک کنار رفت اما ارتش، نظام امنیتی و اداری و دیگر ساختارهای نظام سابق پابرجا باقی ماند. در انقلاب مردم مصر، فقط انقلابیون نبودند که تلاش کردند بلکه فرصتطلبان هم با آنان همسو شدند و در نتیجه آنها برای قبولکردن این قدرت 20درصدی از هیچ کار ناصوابی دریغ نکردند. به یکدیگر نارو زدند؛ آنان میپنداشتند که تمام قدرت مصر در اختیار آنهاست در حالی که فریفته شده بودند؛ اگر آنان بهجای درگیرشدن با یکدیگر همین قدرت 20درصدی را درست مدیریت میکردند، با استفاده از آن موقعیت میتوانستند درصد بیشتری از نظام سابق را تغییر دهند و بر قدرت مردم بیفزایند. ولی سرانجام شد آنچه شد و نظامیان بار دیگر توانستند با استفاده از خلأ مدیریتی انقلابیون، قدرت را قبضه کنند. در این منازعه نابرابر انقلابیون چند
دهه به عقب رانده شدند و اساسا تشکیلات متمرکز و نیرومندی چون اخوانالمسلمین به دلیل ناشیگری در برخورد با رقبا عقیم و سترون شد. اکنون نظامیان با کودتا موفق شدهاند نهتنها آن 20درصد قدرت را از مردم بگیرند، بلکه تلاش میکنند تا جلو تکرار هرگونه شورش و انقلابی را هم بگیرند. گزارش هفته گذشته بیبیسی از زندانهای مصر بسیار وحشتناک است. شروع مجدد شکنجه با استفاده از ابزار نوینی که حتی مبارک هم در اختیار نداشت و استفاده از اعمال شنیعی همچون آزار جنسی نشانگر بدسرشتی نظامیان است. اعلام حکم اعدام از سوی یکی از دادگاههای فرعی شهر قاهره یعنی در منطقه المونیا برای 528 نفر فقط یک چیز را ثابت میکند و آن اینکه نظامیان قصد دارند چنان زهرچشمی از مردم بگیرند که اندیشیدن به آزادی و عدالت اجتماعی هرگز به مخیله آنان خطور نکند. شکی نیست که آنها قادر به اجرای چنین حکمی نخواهند بود اما آنها سیاست به مرگ بگیر تا به تب راضی شود را پیشه کردند. اکنون جامعه مصر از خشونت زایدالوصفی رنج میبرد که ناشی از دوقطبیشدن جامعه این کشور است. از یک سو نظامیان حاکم و از سوی دیگر گروههای تروریستی به ترویج خشونت مشغولند. انفجار در جلو دانشگاه
قاهره نشان میدهد برخی تلاش دارند نه از راه اصلاحات و گسترش نهادهای مدنی و آزادیهای مشروع بلکه به شیوه انفجار و ترور با نظامیان مقابله کنند. شکی نیست تا زمانی که این دو قطب دست از خشونت و تلاشهای نامرغوب خود برندارند همه جریانهای سیاسی و اجتماعی مسوول اوضاع فعلی هستند و کسی نمیتواند بار گناه را بر دوش دیگری بیندازد. زیرا نخبگان جامعه به خوبی میدانند در جامعهای که به بلوغ فکری نرسیده است رسیدن به آزادی و عدالت به سختی امکانپذیر است و متاسفانه اکنون در مصر چنین اوضاعی حاکم است. به همین دلیل است که دیکتاتور مخلوع مصر از درون زندان بشارت میدهد که فقط آقای السیسی میتواند عزت را به مصر بازگرداند. این نکته نشان میدهد نظامیان پیوند پنهانی خود را کاملا حفظ کردهاند و اگر ترس ناشی از انفجار اجتماعی نباشد، آنان مبارک را بار دیگر به قدرت میرسانند. به نظر میرسد نظامیان با فشارهای بیرونی و درونی مواجه شدهاند زیرا هفته گذشته آقای بان کی مون دبیرکل سازمانملل متحد در دیدار با وزیر امور خارجه مصر آقای نبیل فهمی نسبت به خشونتهای موجود در مصر و بهویژه حکم اعدام فلهای برای 528 نفر از مخالفان را بهشدت محکوم
کرد. البته نظامیان فقط در مقابل این فشار بیرونی از حمایت بیدریغ ارتجاع عرب به رهبری عربستان برخوردارند زیرا آنان هم تمایل دارند که مساله مصر به درس حکمتآموزی برای مردم عرب منطقه تبدیل شود که گاهگاهی اعتراضات خود را به اشکال مختلف نسبت به نابرابری و عدم آگاهی در کشورهایشان نشان میدهند. عربستان تلاش دارد تا با صدور بحران به دیگر کشورها چهره آرامی از کشور خود نشان دهد؛ کشوری که به آتشفشان خاموشی شبیه است و هر لحظه انتظار فوران آن وجود دارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.