مشکل ما با قطر بزرگتر از اینهاست!
به محض اینکه سه کشور عربستان، امارات و بحرین سفرای خود را از دوحه فراخواندند، نویسندگان منتقد قلم به دست گرفته و به دفاع از قطر برخاسته و علت این اختلافات را جویا شدند. قطعا این اختلاف به اقداماتی برمیگردد که طی 50 سال گذشته استمرار داشته است. یعنی از زمانی که این «همسایه» درصدد آن برآمد تا نقشی بزرگتر از حجم خود داشته باشد. البته دولتها حق دارند که هرچه میخواهند بکنند، حتی دوحه حق دارد برای مثال بین چین و روسیه یا اوکراین و کریمه میانجیگری کند اما این حق را ندارد که در امور داخلی دیگران دخالت کند! هرکس سیاستهای قطر را تعقیب کرده باشد با فهرستی از اعمال مواجه میشود که در مقابل آنها اعمال دیگری درست برعکس صورت میگیرد. برای مثال قطر با اسراییل رابطه برقرار میکند و در همان حال با حماس نیز رابطه دارد. در «العدید» میزبان پایگاه هوایی آمریکاست اما درعین حال به لحاظ رسانهای از القاعده حمایت میکند و از شبکه خود یعنی الجزیره پیامهای این گروه را پخش میکند. از اخوانالمسلمین حمایت میکند و تریبونهای خود را در اختیار شیخ قرضاوی میگذارد تا از امارات و عربستانسعودی انتقاد کند و در همان حال مسجد محمد بن
عبدالوهاب را افتتاح میکند تا به این وسیله خود را طرفدار وهابیت نشان دهد. قطر هم وهابی است و هم اخوانی و این دیگر از عجایب روزگار ما باید باشد! درحالی که قطر از بیانیه شورای همکاری خلیجفارس مبنی بر محکومیت اقدامات «حزبالله» در بحرین حمایت میکند در همان حال تریبونهای خود را در اختیار برخی از شخصیتهای معترض بحرینی میگذارد که تلاش میکنند دولت آلخلیفه را سرنگون کنند. همچنین دولت قطر تلاش میکند از طریق «دانشگاههای تغییر» خود یا سایر نهادهایش مخالفان جدیدی پرورش داده و علاوه بر عمان و کویت به کشورهای سهگانه خلیجفارس ارسال کند. هنگامی که عربستانسعودی در لبنان فعالیت و تلاش میکرد ثبات را به این کشور بازگردانده و از اکثریتی که در انتخابات پیروز شده بود حمایت کند، دولت قطر از گروههای دیگر از جمله گروه اقلیت در این کشور حمایت میکرد. کسانی که از قطر حمایت میکنند فکر میکنند مشکل در اختلاف بین این سه دولت و قطر بر سر مسایلی چون مصر است اما باید گفت این تنها بخشی از مشکلات است و نه تمام آن! به عبارتی دیگر مشکل ما بزرگتر از مصر است. مشکل در یک بحران سیاسی در داخل خانواده حاکم در قطر است. وقتی این دولت
بیخبر از سایر کشورهای حوزه خلیجفارس تلاش کرد اتحادی بین خود و جماعت اخوانالمسلمین به وجود آورد این طبیعی بود که سایر کشورها ابراز نگرانی کنند. اما نگرانی از قطر بهخاطر حمایت از همه گروههای تجزیهطلب یا گروههای طرفدار خشونت است. رسانههای قطری از مقامات اماراتی انتقاد کردند زیرا به گفته آنان دولت امارات اقدام به سرکوب هستههای تروریستی کرده بود. این رسانهها و زیرمجموعههایشان همچنین در خلال اخبار یا مناظره و سایر برنامههای خود از عربستانسعودی انتقاد میکنند و مدعی هستند که این کشور در بحرین جلو یک انقلاب را گرفته است. وقتی قطر با دولتهای دوست خود چنین برخوردی دارد پس با سایر کشورها و بخصوص دولتهایی که با آنها دشمنی دارد چه خواهد کرد؟! طی یکونیمدهه گذشته دولتهای حوزه خلیجفارس عاقلتر و باتجربهتر شدهاند. میانجیگرانی تلاش کردند به این اختلافات پایان دهند اما بعد از اینکه اقداماتی از این دست صورت گرفت و حاکمیت کشورها را خدشهدار کرد دیگر اصول امنیت ملی هر کشوری الزام میکند که با تمام ابزارهای ممکن با چنین اقداماتی برخورد شود. اگر قطر تصور میکند به لحاظ جغرافیایی و سیاسی و امنیتی و اقتصادی
نیازی به کشورهای همسایهاش ندارد این یک توهم بزرگ خواهد بود و بهزودی توخالیبودن چنین ادعایی آشکار خواهد شد. شورای همکاری خلیجفارس به این دلیل تشکیل شد که میخواست طعمه قدرتهای دیگر نشود حال چه یک دولت کوچک باشد یا بزرگ. از اینرو بهنظر میرسد واکنش به رفتارهای سوء قطر کاملا حکیمانه بوده است. تاکنون هیچ مقام سعودیای با وجود همه اقدامات قطر علیه این کشور حرفی نزده است. امارات نیز بعد از یک دوره سکوت بود که با شیوهای سنجیده و حکیمانه پاسخ داد. وقتی شیخمحمد بنزاید از حملهای سخن گفت که یکی از مبلغان قطری مصریتبار (شیخ قرضاوی) صورت داده بود با لحنی برادرانه پاسخ داد: هیچکس برای قطر بدی نمیخواهد. ساکنان قطر مثل شهروندان ما هستند. هرچه برای آنها زیانآور باشد برای ما هم زیانآورخواهد بود. اما تاکید میکنیم که آسیبرساندن به شهروندان عربستان، امارات و بحرین نیز هرگز پذیرفتنی نخواهد بود. منبع: الاتحاد چاپ امارات* * ترجمه این مقاله صرفنظر از محتوا و لحن آن، فقط بهمنظور نشاندادن واقعیت موضع کشورهای مخالف قطر بهویژه امارات صورت گرفته است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.