|

مقام «مقامی»

پوریا سوری

خوان هشتم را من روایت می کنم، من که نامم...
سرمای زمستان اراک بود و پنجره‌ای نیمه‌باز مانده، سوز برفی که بر زمین نشسته و حالا تا نزدیکی‌های زانو بالا آمده بود، می‌خزید داخل کلاس و ما، که خواب و بیدار در کلاس ادبیات نشسته بودیم را هوشیار می‌کرد، سرمان را فرو می‌بردیم در گرمای کاپشن‌هایمان و منتظر شروع درس می‌ماندیم.
دکتر مقامی آن روز حال عجیبی داشت، پشت میزِ استاد که نه! مانند همیشه صندلی‌اش را آورده بود وسط کلاس و نشسته بود، اما حرفی نمی‌زد، چند دقیقه‌ای گذشت و کم‌کم همهمه ما بالا گرفته بود که گفت: امروز شاعری را می‌شناسید که زمستان با شعر او گره خورده، شاعری که در زمستان متولد شده و مشهورترین اثرش همین «زمستان» است، اصلا شاید زمستان به اعتبار شعر اوست که زمستان مانده... بعد گفت فلان صفحه را باز کنید. آقای مقامی معلم ادبیات ما بود، اما فقط یک معلم نبود، رفیق دانش‌آموزانش بود، از آن موسپیدکرده‌های ادبیات بود که با وجود تدریس در دانشگاه، شوق آموزگاری برای بچه‌مدرسه‌ای‌ها را هنوز در دل داشت، می‌آمد می‌نشست در کلاس و از زندگی می‌گفت، برای ما نوجوان‌ها و جوان‌های پرشروشور دریچه‌ای تازه باز می‌گذاشت تا اگر سرمان درد می‌کرد و دلمان گرفته بود برویم کنارش بایستیم و نفسی تازه کنیم و همین زیستنِ هر ازگاه در هوای دغدغه‌های دکتر مقامی، گاهی دلداده‌ای می‌ساخت برای ادبیات و هنر و چه بهتر از این برای معلمی که او بود...
روش تدریس دکترمقامی مبنی بر مشارکت دانش‌آموزان و مدارا بود، دنبال این نبود که همه را به دردسر بیندازد، داوطلب می‌خواست که متنی یا درسی را بخوانند و از قضا آن روز که چون امروز «زمستان» بود، داوطلب من بودم و «خوان هشتم» قرعه من: یادم آمد هان! / داشتم می‌گفتم: آن شب نیز/ سورتِ سرمای دی بیدادها می‌کرد/ و چه سرمایی، چه سرمایی/ باد برف و سوز وحشتناک/ لیک آخر سرپناهی یافتم جایی/ گرچه بیرون تیره بود و سرد، همچون ترس/ قهوه‌خانه گرم و روشن بود، همچون شرم...
پی‌نوشت: دکتر علیرضا مقامی؛ استاد فرهیخته بسیاری از دانش‌آموختگان دبیرستان‌ها و دانشگاه‌های اراک،‌ دارفانی را وداع گفته است و از این تلخ‌تر هم مگر برای شهری با بضاعت فرهنگی اراک می‌توان تصور کرد، روحش شاد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.